บทที่ 630 - เข็มทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง เฉลยคำตอบ รุ่นที่ห่วยที่สุด!

บทที่ 630 - เข็มทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง เฉลยคำตอบ รุ่นที่ห่วยที่สุด!

เมื่อเทียบกับผู้ชมที่ทั้งสนุกและกังวลใจไปพร้อมๆ กัน ในเวลานี้ ทีมงานเบื้องหลังรายการเนตรสวรรค์กลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

บรรยากาศในทีมงานเบื้องหลังดูอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด

เกินไปแล้ว

เกินไปจริงๆ

ใครเขาเล่นกันแบบนี้บ้างเนี่ย

พวกเขาถึงกับสงสัยว่า หวังเหล่ยและโจวจวิน จะโดนปั่นจนสติหลุดไปเลยหรือเปล่า

ถึงจะไม่พัง แต่พอจบรายการไป ก็คงอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลบ้าแน่ๆ

"ผู้กำกับหลี่ นี่ ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอครับ"

มีคนทนไม่ไหว เอ่ยถามด้วยความกังวล

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ เขาทำตามกฎทุกอย่างนี่"

หลี่เชาหรานกลอกตาบน พูดย่างเอือมระอา "ให้ตายสิ ก่อนจะเริ่มรายการ ทีมวิเคราะห์ตั้งหลายสิบคน ผู้เชี่ยวชาญสารพัดสาขาช่วยกันวิเคราะห์กฎและช่องโหว่ แต่ใครจะไปฝันว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ล่ะ"

ทุกคน

มันก็จริง คนปกติที่ไหนจะคิดเรื่องแบบนี้ได้

"หรือว่า ซีซันหน้าฉันต้องตั้งกฎเพิ่มว่า ห้ามแกล้งเป็นผีสางเทวดาในรายการ"

หลี่เชาหรานเงยหน้ามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง น้ำตาแทบจะไหลออกมา

เป็นผู้กำกับว่ายากแล้ว เป็นผู้กำกับของฉินฮ่าวนี่สิยากยิ่งกว่า

ทุกคนเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ ข้อจำกัดมันจะเยอะเกินไป

"แต่ว่านะ พวกนายก็เป็นแค่คนธรรมดา เลยไม่เข้าใจเจ้าหน้าที่สืบสวนและคนรอบข้างพวกเขา"

หลี่เชาหรานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พูดต่อ "ก้าวแรกของการเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน คือต้องทนรับแรงกดดันให้ได้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะไปสู้หน้าครอบครัวของเหยื่อได้ยังไง จะรับมือกับศพพวกนั้นได้ยังไง จะทนดูภาพที่สยดสยองกว่านั้นได้ยังไง"

"พวกนายอาจจะเห็นว่าตอนนี้พวกเขาสองคนดูเหมือนจะสติแตก แต่ความจริงแล้ว ขอแค่ให้พวกเขาพักสักสิบวันครึ่งเดือนก็หายแล้ว แน่นอนว่า หลังจากครั้งนี้ ฉันคงไปเชิญสองคนนี้มาร่วมรายการไม่ได้อีกแล้วล่ะ"

พูดมาถึงตรงนี้ หลี่เชาหรานก็ส่ายหน้าถอนหายใจ

"น่าเสียดายจริงๆ"

ทุกคน

ทีมงานทุกคนจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

โชคดีนะที่นายยังพอรู้ตัวอยู่บ้าง ถ้าเกิดซีซันสี่นายยังไปเชิญสองคนนี้มาอีก รับรองว่าพอเจอหน้ากัน โจวจวินกับหวังเหล่ยได้ตื้บนายตายแน่

ไม่มีทางยอมให้นายได้อ้าปากพูดพล่ามอะไรหรอก

"อืม แต่ว่า รายการของเราเป็นรายการที่มีคุณภาพ มีศีลธรรม และมีความเห็นอกเห็นใจ เพราะงั้น อะแฮ่ม เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เตรียมรถพยาบาลไว้หน่อยก็ดีนะ"

ขณะนั้นเอง หลี่เชาหรานก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาเบาๆ

ตัดกลับมาที่สถานที่จริง หลังจากได้ยินคำพูดของเหยียนจวิ้น หวังเหล่ยและโจวจวินก็มองหน้ากัน แล้วเงียบไป

"เอาล่ะ ดูท่าพวกนายคงไม่อยากตอบ งั้นฉันจะเฉลยให้ฟังเอง"

เหยียนจวิ้นยิ้ม ยักไหล่อย่างจนใจ

จากนั้นก็โบกมือชี้ไปรอบๆ ตามเข็มนาฬิกา

"ที่นี่ ตรงนี้ คนคนนั้น ของทุกอย่างที่นี่ ยมโลกบ้าบออะไรนี่ ทั้งหมดเป็นของปลอม เป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาทั้งหมด"

สิ้นคำพูดนี้

พญายมราชที่นั่งอยู่หลังโต๊ะก็ค่อยๆ ถอดหน้ากากออก

รวมถึงผีสางเทวดาทั้งเล็กทั้งใหญ่รอบๆ ก็ทำท่าทางแบบเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง

มองไปไกลๆ แล้วดูน่ากลัวนิดๆ โดยเฉพาะบรรยากาศและแสงไฟรอบๆ ที่ทำเอาคนใจสั่นโดยไม่รู้ตัว

อึ้งไปเลย

อึ้งสนิท

ในหัวของทั้งสองคน ตอนนี้มีแค่คำคำเดียวที่ดังก้องอยู่

ของปลอม ทุกอย่างเป็นของปลอม ของปลอมทั้งหมดเลย

ยมโลกที่ดูอลังการงานสร้างนี่ เป็นของปลอม พญายมราชเป็นของปลอม เพื่อนร่วมทีมที่เคยไว้ใจก็เป็นของปลอม ภาพวาดก็เป็นของปลอม แม้แต่เรื่องที่พวกเขาตาย ก็ยังเป็นของปลอม

จู่ๆ โจวจวินก็ตาเหลือก ร่างกายอ่อนยวบล้มลงไปกองกับพื้น

ผีตัวหนึ่ง เอ๊ะ ไม่ใช่ เจ้าหน้าที่สืบสวนคนหนึ่ง รีบพุ่งเข้าไปตรวจดูอาการ

"แค่สลบไปครับ ไม่มีปัญหาอะไร"

"ฟู่"

ทุกคนถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ฉันนึกออกแล้ว ฉันนึกออกแล้ว"

ในตอนนั้นเอง หวังเหล่ยก็ดึงสติกลับมาได้ หน้าแดงก่ำ พูดขึ้นมาว่า "ชายชราในหมู่บ้านนั่น ก็คือเจ้าหน้าที่สืบสวนใช่ไหม พวกเราโดนเขาวางยา"

เขาพยายามฝืนความรู้สึกอยากจะกระอักเลือด แล้วถามต่อ "แต่ว่า ทำไมตัวพวกเราถึงเย็นเฉียบ แถมอาการของฉันก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้วจริงๆ ไม่มีควมรู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด"

หลังจากที่รู้ว่าตัวเองตาย เขาก็ได้ลองทดสอบความเจ็บปวดดูแล้ว

"หึหึ เรื่องพวกนี้ ให้พี่ฮ่าวเป็นคนตอบนายก็แล้วกัน"

เหยียนจวิ้นยิ้ม โบกมือเบาๆ หน้าจอโปรเจกเตอร์ก็ปรากฏขึ้นกลางโถง

ฉินฮ่าวในชุดตำรวจดูมีสง่าราศี แต่กลับเอาขายาวๆ สองข้างพาดไว้บนโต๊ะอย่างไม่รักษาภาพพจน์

แต่ทุกคนที่ได้เห็นเขา ล้วนแต่ต้องแสดงความเคารพ

"แครก"

ฉินฮ่าวทิ้งเปลือกเมล็ดแตงโมในมือ ยิ้มบางๆ "ง่ายมาก ที่พวกนายไม่รู้สึกเจ็บ ก็เพราะเข็มทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง ส่วนทำไมตัวพวกนายถึงเย็นเฉียบ ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ก็เพราะร่างของพวกนายถูกทิ้งไว้ข้างนอก ตากลมหนาวตั้งสี่ชั่วโมงยังไงล่ะ"

"แน่นอน พวกนายไม่ต้องห่วงนะ เพราะฤทธิ์ของเข็มทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง สมรรถภาพร่างกายของพวกนายจะดีขึ้นชั่วคราว ไม่เป็นหวัด และไม่มีผลข้างเคียงใดๆ แน่นอน"

"เข็มทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็งคืออะไรน่ะเหรอ มันก็คือยาที่ทำให้ร่างกายแข็งเกร็งและชา อาการจะคล้ายกับวิญญาณคนตายในตำนานของจีน คือไม่มีความเจ็บปวด ร่างกายแข็งทื่อและเชื่องช้า"

"บวกกับฉากหลังที่เป็นยมโลก ก็จะทำให้พวกนายเชื่อสนิทใจเลยไงล่ะ"

"เพราะเอาเข้าจริง ก็ไม่มีใครเคยตายแล้วฟื้นกลับมาบอกเราจริงๆ หรอกว่า โลกหลังความตายมันเป็นยังไง เพราะงั้น มันก็เลยมีอยู่แค่ในจินตนาการเท่านั้น"

ฉินฮ่าวเอาขาลง หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดโต๊ะ สองมือวางบนโต๊ะ มองหวังเหล่ยด้วยรอยยิ้ม

"อาชญากรหวังเหล่ย นายแพ้แล้ว"

คำพูดเบาๆ ไม่กี่คำ ราบเรียบไร้อารมณ์

แต่ในหูของหวังเหล่ย มันกลับดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า หนักอึ้งราวกับขุนเขา

"แปะ"

หวังเหล่ยเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกสูบวิญญาณออกไปจนหมดสิ้น

"นี่ นี่ นี่"

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ใช้หลักการทางการแพทย์ ทำให้ร่างกายของพวกเขามีสภาพเหมือนคนตาย

ถ้าเป็นเวลาปกติ พวกเขาคงไม่คิดว่าตัวเองตายหรอก

แต่พอบวกกับฉากหลังที่เป็นยมโลกเข้าไปล่ะ

แถมยังมาบอกกันตรงๆ เลยว่า พวกนายตายแล้ว

แบบนี้ใครจะไม่เชื่อล่ะ

เก่ง เก่งเกินไปแล้ว

การคำนวณทุกอย่าง เก่งกาจจนแทบหยุดหายใจ

"บ้าเอ๊ย 6666"

"ให้ตายสิ ฉากนี้ทำเอาฉันฟินสุดๆ ไปเลย"

"พูดตามตรงนะ ถ้าวันหน้าฉันบังเอิญเจอพี่ฮ่าวข้างนอก ฉันจะรีบย้ายออกจากเมืองนั้นทันทีเลย ฉันรู้สึกเหมือนเขาคอยวางแผนเล่นงานฉันอยู่ตลอดเวลา"

ในห้องถ่ายทอดสด หน้าจอเต็มไปด้วยคอมเมนต์ที่ตื่นเต้นสุดขีด

แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ผู้ชมกำลังตื่นเต้นกันขนาดไหน

"ดูท่าพวกนายคงหมดทางสู้แล้วสินะ เฮ้อ ฉันนึกว่าพวกนายจะดิ้นรนได้มากกว่านี้ซะอีก"

เสียงของฉินฮ่าวดังขึ้น เห็นเขาส่ายหน้าถอนหายใจ

"พวกนายคืออาชญากรรุ่นที่ห่วยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย"