บทที่ 27 - เมื่อลมพัดมา

"โอ๊ะ นายแต่งเพลงเป็นด้วยเหรอ" คำพูดของหลิวจวิ้นทำให้หลิวซือฉีเกิดความสนใจลู่หรานขึ้นมา

"เอ่อ ก็พอได้นิดหน่อยครับ" ลู่หรานเกาหัว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแต่ง แต่เพราะอยู่บริษัทเดียวกัน เขาเลยไม่รู้ว่าจะเรียกราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม

จะว่าไปแล้วบริษัทนี้พ่อตาของเขาก็มีหุ้นส่วนอยู่ด้วย ถึงจะเป็นพ่อตากำมะลอก็เถอะ แต่การที่เขามาทำงานที่นี่ ความสัมพันธ์เส้นสายนี้ก็เป็นของจริง

ดูเหมือนจะมองความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของลู่หรานออก หลิวซือฉีจึงยิ้มหวานแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ถ้าเป็นเรื่องราคาก็ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ขอแค่เพลงที่นายแต่งออกมาทำให้ฉันพอใจได้ รับรองว่าให้ราคาเต็มที่แน่นอน หรือจะแบ่งเปอร์เซ็นต์รายได้ก็ยังได้"

"แต่ว่า ... " หลิวซือฉีพูดต่อ "ถ้าเพลงที่นายแต่งมีระดับแค่ 'ความไร้เทียมทานช่างอ้างว้างเหลือเกิน' ล่ะก็ เกรงว่าคงจะไม่ผ่านตากับหูของฉันและผู้กำกับจางหรอกนะ"

คำพูดของหลิวซือฉีนั้น ลู่หรานไม่ได้ตั้งใจฟังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะมันก็แค่คำพูดทักทายตามมารยาท

แต่ประโยคเมื่อกี้ ลู่หรานลืมท่อนแรกไปแล้ว ตรงกลางก็ลืมไปแล้ว ท่อนหลังก็จำไม่ได้ ได้ยินอยู่แค่ประโยคเดียวคือ 'ให้ราคาเต็มที่แน่นอน'

ถึงยังไงในระบบของเขาก็มีเพลงอยู่เป็นภูเขาเลากา ต่อให้เสิ่นเยว่เกอร้องก็คงร้องไม่หมด ขายให้ใครมันก็คือการขายอยู่ดี

ลู่หรานตบหน้าอกรับคำทันที "พี่ซือฉีมีปัญหาทั้งที น้องชายคนนี้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ขาดเพลงใช่ไหมครับ ขาดกี่เพลง อยากได้เมื่อไหร่ จะเอาแบบลึกซึ้งกินใจ หรือแบบตกผลึกผ่านกาลเวลา จะเอาเพลงคลาสสิกชั้นสูง หรือเพลงฮิตติดหูทั่วไป ทางนี้มีให้หมด มีให้ไม่อั้น รับรองว่าอิ่มจุใจ"

"พรืด!" หลิวซือฉีหลุดขำกับคำพูดของลู่หราน "ซีรีส์ของผู้กำกับจางเป็นซีรีส์ย้อนยุค เล่าเรื่องราวของครอบครัวหนึ่งในภาคเหนือผ่านสามเจเนอเรชัน เพื่อเป็นพยานให้กับการเปลี่ยนแปลงของสังคม และสะท้อนให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะของคนธรรมดาในยุคสมัยนั้น"

"เพราะงั้นถ้าเป็นเพลงประกอบ ก็ควรจะมีกลิ่นอายของกาลเวลาสักหน่อยจะดีมาก" หลิวซือฉีไม่ได้ดูถูกลู่หรานเพียงเพราะเพลงก่อนหน้านี้ของเขาเป็นแค่เพลงฮิตติดหูทั่วไปหรอกนะ คนที่ทำให้น้องชายของเธอยอมรับนับถือได้อย่างหมดหัวใจ เธอเชื่อว่าจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาที่เก่งแต่คุยโวแน่นอน

เมื่อหลิวซือฉีอธิบายธีมหลักของซีรีส์คร่าวๆ ลู่หรานก็มีไอเดียผุดขึ้นมาในหัวทันที

"โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว งั้นเรามาแลกคอนแทกต์กันไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพอผมแต่งทำนองเสร็จ จะส่งให้พี่ลองฟังดูก่อน ถ้าพี่พอใจ เราค่อยมาเรียบเรียงดนตรีและใส่เนื้อร้องกันอีกที" พูดจบลู่หรานก็เปิดคิวอาร์โค้ดวีแชตขึ้นมา

"นี่นายเรียบเรียงดนตรีกับแต่งเนื้อร้องเป็นด้วยเหรอ" หลิวซือฉีค่อนข้างประหลาดใจ โปรดิวเซอร์ทั่วไปที่เชี่ยวชาญถึงสองอย่างก็ถือว่าหาได้ยากแล้ว แต่คนที่เหมาหมดทั้งแต่งทำนอง เรียบเรียงดนตรี และแต่งเนื้อร้องแบบครบวงจร แถมยังการันตีคุณภาพได้ด้วยนั้น มีแค่โปรดิวเซอร์ระดับท็อปเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

"เอ่อ ... ก็พอทำได้นิดหน่อยน่ะครับ" ลู่หรานยิ้มแห้งๆ

"งั้นตกลงตามนี้นะ ฉันจะรอฟังข่าวดีจากนาย" หลังจากแอดเพื่อนกันเรียบร้อยแล้ว หลิวซือฉีก็ขอตัวกลับไปก่อน

ถานอวี่และคนอื่นๆ ต่างก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง ภายในออฟฟิศจึงเหลือลู่หรานอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง

เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วเช็กดูค่าความนิยมก่อนเป็นอันดับแรก

[ค่าความนิยมปัจจุบัน: 1 580 000]

เมื่อเห็นค่าความนิยมพุ่งเข้าใกล้สองล้าน ลู่หรานก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเศรษฐีใหม่ขึ้นมาทันที

ก่อนหน้านี้เวลาจะค้นหาเพลงหรือซีรีส์สั้นสักเรื่อง ยังต้องคิดแล้วคิดอีก เลือกหน้าเลือกหลังอยู่นาน แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว ขอแค่ถูกใจ ลู่หรานคนนี้จะเหมาหมด

แต่ในขณะที่ลู่หรานกำลังจะเริ่มค้นหาเพลง เขาก็เหลือบไปเห็นช่องแลกเปลี่ยนเสียก่อน

ในช่องแลกเปลี่ยนส่วนใหญ่จะเป็นพวกทักษะสกิล ก่อนหน้านี้เพราะแต้มไม่พอ ลู่หรานเลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่ตอนนี้แต้มมีเยอะแล้ว เขาคิดว่าจำเป็นต้องแลกทักษะสักอย่างมาก่อน

ในอนาคตจำนวนเพลงที่เขาแต่งจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาคือคนที่ไม่รู้เรื่องทฤษฎีดนตรีเลยสักนิด ถึงตอนนี้จะยังไม่มีปัญหาอะไร แต่ใครจะรับประกันได้ว่าในอนาคตความลับจะไม่แตก

แม้ว่าราคาของทักษะในระบบจะแพงหูฉี่ อย่างสกิลระดับปรมาจารย์นักแต่งเพลงก็ปาเข้าไป 1 ล้านค่าความนิยมแล้ว แต่ลู่หรานก็ยังรู้สึกว่ามันคุ้มค่า

ต่อให้มีเพลงเป็นร้อยเพลงก็เทียบโจวเจี๋ยหลุนไม่ได้หรอก

"ระบบ ขอแลก [ปรมาจารย์นักแต่งเพลง]"

[ต้องการแลก 'ปรมาจารย์นักแต่งเพลง' (ถาวร) ต้องใช้ค่าความนิยม 1 000 000 แต้ม ยืนยันหรือไม่]

"ยืนยัน!"

ความรู้มหาศาลที่ล้ำลึกยิ่งกว่าตอนที่ได้รับเพลง 'ความฝันในจุดเริ่มต้น' พุ่งทะลักเข้าสู่สมองของลู่หรานอย่างบ้าคลั่ง

ทฤษฎีดนตรี เทคนิคการแต่งเพลง ไปจนถึงแก่นแท้ของดนตรีทุกสไตล์ในแต่ละยุคสมัย ล้วนหลอมรวมเข้าด้วยกันในหัวของเขา

วินาทีนี้ เขาเหมือนได้ผ่านการเรียนรู้และการสร้างสรรค์ผลงานอย่างมืออาชีพที่สั่งสมมานานหลายสิบปี จนกลายเป็นปรมาจารย์ด้านการแต่งเพลงอย่างแท้จริง

"จึ๊ๆ นี่สินะความสามารถในการแต่งเพลงระดับปรมาจารย์" ลู่หรานรู้สึกว่าตอนนี้ขอแค่มีปากกาด้ามเดียว เขาก็สามารถเขียนเพลงระดับ 'บทเพลงยามวิกาล' ออกมาได้สบายๆ

พอมีความสามารถระดับปรมาจารย์นักแต่งเพลงแล้ว ลู่หรานก็ไม่ต้องกังวลว่าความลับจะแตกอีกต่อไป ในอนาคตถ้าค่าความนิยมสูงขึ้น เขายังสามารถแลกทักษะระดับปรมาจารย์ด้านการเรียบเรียงดนตรี และระดับปรมาจารย์ด้านการร้องเพลงมาเพิ่มได้อีก

ถ้าถึงตอนนั้นเขาก็จะกลายเป็นร่างรวมของ โจวเจี๋ยหลุน หวังลี่หง และหลินจวิ้นเจี๋ย

จึ๊ๆ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว ช่างมันเถอะไม่แลกแล้วดีกว่า ทำเรื่องสำคัญก่อนดีกว่า

แน่นอนว่าเรื่องสำคัญที่ว่าไม่ได้หมายถึงการอู้งาน แต่หมายถึงการเลือกเพลงให้หลิวซือฉีและเสิ่นเยว่เกอ

ซีรีส์ของผู้กำกับจางชื่อเรื่องว่า 'พายุฝนในโลกมนุษย์' ลู่หรานรู้จักอยู่เพลงหนึ่งที่เข้ากับเรื่องนี้มากๆ เอาเพลงนี้แหละ ... 'โลกมนุษย์'

เพลงจากชาติที่แล้วเพลงนี้ เรียกได้ว่าเข้ากับซีรีส์ของผู้กำกับจางแบบสุดๆ ถึงขั้นที่จะช่วยเพิ่มคะแนนความนิยมให้ซีรีส์เรื่องนี้ได้อีกมหาศาลเลยทีเดียว

จัดการเพลงของหลิวซือฉีเสร็จ ลู่หรานก็เริ่มคิดว่าจะให้เพลงอะไรกับเสิ่นเยว่เกอดี

ถึงยังไงการแต่งเพลงให้คุณแม่สายเปย์ก็คือเรื่องที่สำคัญที่สุด

"ตอนนี้ก็ปลายเดือนเมษายนแล้ว ถ้าปล่อยอัลบั้มเดือนหน้า ก็น่าจะเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนพอดี" ลู่หรานคิดในใจ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ใช้ธีมฤดูร้อนและฤดูจบการศึกษา แล้วจัดทำอัลบั้มระดับเทพเกี่ยวกับฤดูร้อนและฤดูจบการศึกษาให้เธอเลยแล้วกัน"

บทเพลงจากชาติที่แล้วหลั่งไหลเข้ามาในหัวลู่หรานอย่างรวดเร็ว

"'หนิงเซี่ย' เหรอ หนึ่งในเพลงสร้างชื่อของพี่อวี๋ เพลงนี้เข้ากับบรรยากาศฤดูร้อนมากๆ ทำนองฟังสบายและติดหูง่าย เก็บไว้ก่อน!"

"'ผลไม้กลางฤดูร้อน' เหรอ เพลงนี้ก็มีกลิ่นอายของฤดูร้อน เป็นเพลงแจ้งเกิดในยุคแรกๆ ของราชินีเพลงม่อ เพลงคลาสสิกที่ดังข้ามทศวรรษ เก็บไว้เลย!"

"'สายลมฤดูร้อน' ทำนองติดหู กลิ่นอายของวัยรุ่นลอยมาแต่ไกล เก็บไว้!"

"'ป่าฝนเขตร้อน' อันนี้อาจจะร้อนไปหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นฤดูร้อนเหมือนกัน เก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน!"

ลู่หรานเลือกเพลงรวดเดียวหกเจ็ดเพลง เพลงเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นเพลงสร้างชื่อหรือผลงานชิ้นเอกของนักร้องในชาติก่อน แค่หยิบมาเพลงเดียวก็สามารถใช้เป็นเพลงโปรโมตหลักของอัลบั้มได้แล้ว

แต่ด้วยเหตุนี้เอง พอมีเพลงดีๆ เยอะเกินไป ลู่หรานกลับเลือกไม่ถูกว่าจะให้เพลงไหนเป็นเพลงโปรโมตหลักดี

ดูเหมือนว่าจะต้องเลือกมาอีกสักเพลง เอาเพลงที่สามารถคุมสเตจได้อยู่หมัด

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หรานต้องมานั่งกลุ้มใจเพราะมีเพลงดีๆ เยอะเกินไป

ลู่หรานค้นหาในหัวของเขาอีกพักใหญ่

"นึกออกแล้ว เอาเพลงนี้แหละ!" ลู่หรานตาเป็นประกายแล้วกดเลือกเข้าไป

เพลงนี้ในชาติที่แล้ว เรียกได้ว่าเป็นเพลงระดับราชาของฤดูจบการศึกษา ไม่ว่าจะเป็นฤดูจบการศึกษาของปีไหน เพลงนี้ก็จะกลับมาโด่งดังอีกครั้งเสมอ ลู่หรานยังจำได้เลยว่าตอนที่เพลงนี้ปล่อยออกมาปีแรก มันทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตเพลงและครองแชมป์อยู่นานเกือบครึ่งปี

"'เมื่อลมพัดมา' เอาเป็นนายก็แล้วกัน!"

...

[จบแล้ว]