ตอนที่ 27 ลู่ฉางเซิง ปะทะ หลิวเหยียน
ตอนที่ 27 ลู่ฉางเซิง ปะทะ หลิวเหยียน
"หึ! ก็แค่ขยะที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นศิษย์นอกตัวหนึ่ง กลับโอหังถึงเพียงนี้ เจ้าคิดว่าพลังระดับขั้นหลอมรวมจินตันระดับแปด ของเจ้าจะทำอะไรข้าได้งั้นรึ?"
หลิวเหยียนหัวเราะหยันด้วยความโกรธจัด
ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าลู่ฉางเซิงจะกล้าโต้ตอบเขาเช่นนี้ ความกล้าหาญนี้นับว่าน่ายกย่องอยู่บ้าง ทว่ามันก็น่าโง่เขลาเหลือเกิน เพราะการทำให้เขาโกรธเคืองนั้นจะต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่ายอย่างแสนสาหัส!
ผู้ที่มีพลังเพียงขั้นหลอมรวมจินตันระดับแปด ในสายตาของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขตัวหนึ่ง!
ครืน!
สิ้นคำ ร่างของหลิวเหยียนก็สั่นสะท้านชั่วขณะ พลังวิญญาณสีแดงฉานอันร้อนแรงปะทุออกมาประดุจคลื่นความร้อนที่แผ่ขยายออกไปโดยรอบ พลังวิญญาณอันร้อนแรงนี้มีอุณหภูมิที่สูงจนน่าสะพรึงกลัว ถึงขนาดทำให้ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบเริ่มลุกไหม้ขึ้นมาทันที
ซี้ด—
เหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่โดยรอบพากันถอยกรูดด้วยความหวาดผวา พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า พลังวิญญาณอันร้อนแรงที่โถมกระหน่ำออกมานี้ รุนแรงเสียจนทำให้พลังวิญญาณในร่างของพวกเขาราวกับจะปะทุจนควบคุมไม่ได้!
"ช่างเป็นพลังวิญญาณที่ดุดันยิ่งนัก!"
"ได้ยินมาว่า หลิวเหยียนฝึกฝนเคล็ดวิชาเพลิงสุริยันพลังวิญญาณของเขาจึงร้อนแรงดุดันดุจเปลวเพลิง!"
"..."
บรรดาศิษย์ต่างพากันตื่นตะลึง
และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของหลิวเหยียนนั้น ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นตำหนักเทวะระดับหนึ่งแล้ว!
ลู่ฉางเซิงสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันร้อนแรงที่โถมเข้าใส่รอบทิศทาง แววตาของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
หลิวเหยียนผู้นี้ สมฐานะยอดฝีมือที่บรรลุขั้นตำหนักเทวะ พลังกดดันจากพลังวิญญาณเพียงอย่างเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเผชิญกับแรงกดดันอันมหาศาล
ทว่า ในแววตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรเคล็ดวิชากลืนสวรรค์สรรค์สร้างภายในร่าง พลังวิญญาณอันมหาศาลก็ปะทุขึ้นในทันที
ตูม!
ลู่ฉางเซิงกำหมัดทั้งสองข้างแน่น กลิ่นอายขั้นหลอมรวมจินตันระดับแปด ระเบิดออกมา!
"หึ! ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า ระหว่างขั้นหลอมรวมจินตันระดับแปด กับขั้นตำหนักเทวะนั้น มันมีความห่างชั้นกันเพียงใด!"
ฟุ่บ!
สิ้นคำ หลิวเหยียนก็พุ่งทะยานราวกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ พุ่งเข้าหาลู่ฉางเซิงอย่างรวดเร็ว
กลิ่นอายอันร้อนแรงแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน ความรู้สึกอันตรายแล่นพล่าน ลู่ฉางเซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย กำหมัดทั้งสองข้างที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าฟาดฟันออกไป
"หมัดวายุอัสนี!"
ลู่ฉางเซิงตวาดก้อง หมัดที่อัดแน่นไปด้วยสายฟ้าฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มเปลวเพลิงนั้นอย่างเต็มแรง!
"วิชาสวะ!"
หลิวเหยียนหัวเราะเยาะ
"ฝ่ามือเพลิงผลาญสวรรค์!"
ตูม!
ฝ่ามือข้างหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง ดูราวกับฝ่ามือเหล็กแดงฉาน ฟาดฟันเข้าปะทะกับหมัดวายุอัสนีอย่างรุนแรง
ปัง!
หมัดปะทะฝ่ามือ สายฟ้าและเปลวเพลิงระเบิดออก ก่อให้เกิดทัศนียภาพที่สายฟ้าและเปลวเพลิงผสานรวมกันอย่างรุนแรง
ทว่า การปะทะกันเพียงครู่เดียว ร่างของลู่ฉางเซิงก็ถูกกระแทกจนถอยกรูด แผ่นหลังกระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์อย่างรุนแรง จนโขดหินนั้นถึงกับปริแตก
"สมกับเป็นขั้นตำหนักเทวะ!"
ลู่ฉางเซิงลอบตกตะลึงอยู่ในใจ
การปะทะครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ หลิวเหยียนเป็นยอดฝีมือขั้นตำหนักเทวะ พละกำลังที่ระเบิดออกมานั้นเหนือกว่าเขาอยู่หลายเท่าตัว!
ทว่าหลิวเหยียนดูเหมือนจะไม่เปิดโอกาสให้ลู่ฉางเซิงได้พักหายใจ ร่างของเขาราวกับเปลวเพลิงสีแดงที่พุ่งทะยานมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดฟันออกมาไม่ยั้ง
ปัง! ปัง! ปัง!
ในชั่วพริบตา ทั้งสองก็เข้าตะลุมบอนกัน ฝ่ามือของหลิวเหยียนนั้นรวดเร็วและดุดันดุจเงาร่างสีแดงที่เคลื่อนไหวไปมา ฝ่ามือที่ฟาดกระหน่ำราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง พุ่งเป้าจู่โจมจุดตายของลู่ฉางเซิงไม่หยุดหย่อน
เมื่อเผชิญกับการรุกที่ดุดันเช่นนี้ ลู่ฉางเซิงก็ไม่กล้าประมาท เขาโคจรเคล็ดวิชากลืนสวรรค์สรรค์สร้าง พลังวิญญาณอันหนาแน่นปะทุออกมา พลังกายของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปกว่าสิบเท่าตัวในทันที!
ครืน! ครืน! ครืน!
ลู่ฉางเซิงออกหมัดดุจสายฟ้าแลบ ทั้งรวดเร็วและหนักหน่วง เขาเร่งพลังของหมัดวายุอัสนีจนถึงขีดสุด กำปั้นทั้งสองข้างระเบิดอานุภาพสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา!
ปัง! ปัง! ปัง!
เงาร่างทั้งสองเข้าห้ำหั่นกัน พลังวิญญาณอันหนักหน่วงปะทะกันไม่หยุดหย่อน ทำให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว อานุภาพที่แผ่ออกมาเปรียบประดุจพายุหมุน กระแทกจนโขดหินนับไม่ถ้วนปริแตก
"ไอ้เด็กนี่ ทำไมถึงได้มีพลังวิญญาณหนาแน่นปานนี้!"
หลิวเหยียนลอบตกตะลึง
เขาเคยคิดว่าด้วยพลังระดับขั้นตำหนักเทวะระดับหนึ่ง การจะสยบลู่ฉางเซิงนั้นเป็นเรื่องง่าย ทว่าหลังจากเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด เขาถึงได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของลู่ฉางเซิง!
ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะผลจากเคล็ดวิชากลืนสวรรค์สรรค์สร้าง!
เคล็ดวิชากลืนสวรรค์สรรค์สร้าง สามารถดูดกลืนพลังวิญญาณในระหว่างการต่อสู้ได้ตลอดเวลา มอบแรงขับเคลื่อนที่ไม่มีวันหมดสิ้นให้กับเขา
อีกทั้งพลังวิญญาณที่ให้มานั้น ยังหนาแน่นและดุดันยิ่งกว่านัก!
"ฝ่ามือคลื่นคำราม!"
ตูม—
ลู่ฉางเซิงฟาดฝ่ามือออกไป ชั่วพริบตาพลังฝ่ามืออันกล้าแกร่งก็ไหลบ่าออกมาดุจคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าใส่หลิวเหยียนอย่างต่อเนื่อง
"โล่เพลิงวิญญาณ!"
หลิวเหยียนตวาดก้อง ชั่วพริบตาเปลวเพลิงรอบกายก็ควบแน่น ก่อตัวเป็นโล่เปลวเพลิงป้องกันร่างกายเอาไว้
ปัง!
คลื่นพลังฝ่ามืออันเชี่ยวกรากกระแทกเข้ากับโล่เพลิงวิญญาณอย่างแรง
"หึ! วิทยายุทธ์ของเจ้าไม่มีทางทำลายโล่เพลิงวิญญาณของข้าได้หรอก!"
หลิวเหยียนเอ่ยอย่างหยามหยัน
"งั้นรึ?"
"ไม่แน่หรอก!"
ลู่ฉางเซิงยิ้มบางๆ
ตูม!
ทันใดนั้น เขาก็ใช้ฝ่ามือคลื่นคำรามออกมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ เขาฟาดฝ่ามือซ้อนทับกันถึงสามครั้ง!
สามฝ่ามือซ้อนทับ!
วิทยายุทธ์ฝ่ามือคลื่นคำรามนี้ อานุภาพสามารถซ้อนทับกันได้เรื่อยๆ ทำให้พลังฝ่ามือเปรียบประดุจคลื่นยักษ์ที่ซัดกระหน่ำทวีคูณ จนได้อานุภาพที่รุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว!
ตูม!
ในพริบตาเดียว ฝ่ามือคลื่นคำรามที่ซ้อนทับกันสามชั้นก็ระเบิดอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวออกมา เป็นคลื่นพลังฝ่ามือขนาดใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาล ฟาดเข้าใส่โล่เพลิงวิญญาณจนแตกกระจาย!
ปัง!
ในชั่วพริบตา โล่เพลิงวิญญาณที่ดูไร้เทียมทานก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสง!
"อะไรนะ?!"
หลิวเหยียนถอยหลังไปหลายก้าวอย่างทุลักทุเล
เขาแสดงสีหน้าตกตะลึง โล่เพลิงวิญญาณที่เขาสร้างขึ้น ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นตำหนักเทวะด้วยกันยังยากจะทำลายได้ แต่เด็กคนนี้กลับทำได้!
สิ่งที่ทำให้เขาสะพรึงยิ่งกว่าคือ ลู่ฉางเซิงสามารถใช้วิทยายุทธ์ระดับเหลืองให้เข้าถึงขอบเขตที่น่าทึ่งเช่นนี้ได้!
"สวรรค์! ลู่ฉางเซิงถึงกับสู้กับหลิวเหยียนได้สูสีเชียวรึ!"
"ไอ้หมอนี่... เวลาต่อสู้มันดูน่ากลัวชะมัด..."
"ข้าตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย..."
เสียงอื้ออึงของเหล่าศิษย์ดังเซ็งแซ่ไปทั่ว
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวชิงชิงก็กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ เพราะเรื่องราวมันไม่เป็นไปตามที่นางคาดหวังไว้เลย
นางเคยคิดว่า ด้วยระดับพลังและฝีมือของหลิวเหยียน ย่อมสามารถขยี้ลู่ฉางเซิงให้แหลกคามือได้อย่างง่ายดาย
ทว่าเห็นได้ชัดว่า นางมองลู่ฉางเซิงต่ำเกินไป
"คุณหนู อย่าได้ร้อนใจไปเลยขอรับ หัวหน้าก็แค่กำลังวอร์มอัพอยู่เท่านั้น"
ศิษย์คนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะ
"หึ!"
"มีดเพลิงจักรพรรดิ!"
หลิวเหยียนแค่นเสียงเย็นชา เขาค่อยๆ กำฝ่ามือ พลังวิญญาณอันร้อนแรงก็กวาดม้วนเข้ามาในมือ จนแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดสีแดงฉาน
ทันทีที่ใบมีดปรากฏ อุณหภูมิโดยรอบก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ปราณกระบี่อันคมกริบทำให้ผิวหนังของผู้คนรอบข้างเจ็บปวดราวกับถูกกรีด มีดเล่มนี้มีนามว่ามีดเพลิงจักรพรรดิเป็นถึงอาวุธวิญญาณระดับเจ็ด!
"วันนี้ ข้าจะเอาเลือดของแกมาสังเวยมีดเพลิงจักรพรรดิเล่มนี้!"
ตูม!
สิ้นคำ หลิวเหยียนก็ควงมีดเพลิงจักรพรรดิ ปราณมีดอันคมกริบสายหนึ่งก็ฉีกกระชากอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่ลู่ฉางเซิงอย่างบ้าคลั่ง...
---