บทที่ 103 ยอดฝีมือระดับห้วงดารา!

“น่าเสียดายจริง มนุษย์ที่เคยรุ่งโรจน์บัดนี้กลับตกต่ำลงจนกลายเป็นอาหารของพวกเรา ฮ่าฮ่าฮ่า!”

หลังสิ้นเสียงหัวเราะ หู่ป้าและพรรคพวกก็ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังออกมาทันที

พวกมันอยากเห็นเผ่าพันธุ์ที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในจักรวาล ผู้ที่เคยเป็นเจ้าแห่งจักรวาล ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนด้วยความหวาดกลัวต่อหน้าพวกมัน

เพียงแค่กลิ่นอายพลังถูกปลดปล่อยออกมา ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้สึกราวกับกำลังจะขาดใจตาย

แต่ความรู้สึกนั้นคงอยู่ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็มลายหายไป เพราะเซวียนหยวนเช่อได้ปรากฏตัวขึ้นเหนือเมืองหลวงและสลายกลิ่นอายเหล่านั้นจนสิ้น

เซวียนหยวนเช่อมองดูมนุษย์ครึ่งสัตว์เบื้องหน้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพียงชั่วพริบตา สมองของเขาก็ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน จนสรุปได้ว่าบลูสตาร์ก็น่าจะเป็นฟาร์มเพาะเลี้ยงของระบบดาวแห่งใดแห่งหนึ่ง และมนุษย์ครึ่งสัตว์เหล่านี้คงมาที่นี่เพื่อจับมนุษย์ไปกินเพื่อยกระดับพรสวรรค์ของตนเอง

กลุ่มหู่ป้าเห็นเซวียนหยวนเช่อปรากฏตัวกะทันหัน ใบหน้าของพวกมันก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ยังไม่ทันที่หู่ป้าจะได้เอ่ยปาก มนุษย์ครึ่งสัตว์ร่างหมาป่าข้างๆ ก็ชี้หน้าเซวียนหยวนเช่อแล้วตะคอกใส่

“บังอาจ! แค่มดปลวกตัวหนึ่งก็กล้า...”

ปัง!

ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของมนุษย์ครึ่งสัตว์ตัวนั้นก็ระเบิดออกทันที

เซวียนหยวนเช่อละสายตาจากซากศพแล้วหันไปจ้องมองหู่ป้าแทน

“หลินหลาง!”

หู่ป้าและพรรคพวกตะโกนเรียกเพื่อนที่เพิ่งตายไปด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

หลินหลางที่มีระดับเทพยุทธ์ขั้น 1 กลับถูกมนุษย์เบื้องหน้าเพียงแค่ปรายตามองก็ระเบิดร่างตายเสียแล้ว เช่นนั้นแล้วความแข็งแกร่งของชายผู้นี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?

เซวียนหยวนเช่อกำลังจะลงมือต่อ ก็มีมนุษย์ครึ่งสัตว์ร่างพยัคฆ์อีกตนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้ากลุ่มหู่ป้า เขาจึงใช้เนตรสำรวจตรวจสอบข้อมูลของมันทันที

ชื่อ: หู่สืออี

เผ่าพันธุ์: มนุษย์ครึ่งสัตว์

พลังห้วงดารา: 1.2 หมื่น/2 หมื่น (ระดับห้วงดาราขั้น 1)

วิชาหายใจ: วิชาหายใจพยัคฆ์คำรณ (ระดับดารา)

วิชาต่อสู้: ระดับดารา: กรงเล็บทลายฟ้า (เชี่ยวชาญ)...

วิชาลับ: วิชาเพิ่มพลัง

จุดอ่อน: มีหน้าที่คุ้มครองหู่ป้าและพวกพ้อง สามารถจับตัวหู่ป้าเพื่อข่มขู่มันได้

วิชาเพิ่มพลัง: หลังจากใช้จะเพิ่มพลังของตนเองขึ้น 20%

ในขณะที่เซวียนหยวนเช่อกำลังตรวจสอบข้อมูลของหู่สืออี หู่สืออีเองก็กำลังกวาดสายตามองเซวียนหยวนเช่อเช่นกัน หลังจากประเมินครู่หนึ่ง หู่สืออีก็แค่นยิ้มอย่างดูแคลน

“ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่ร้อยปี ดาวเคราะห์ดวงนี้จะกำเนิดเทพยุทธ์ระดับ 9 ได้ แต่น่าเสียดาย มดปลวกอย่างไรก็คือมดปลวก...”

จากน้ำเสียงย่อมเห็นได้ชัดว่าหู่สืออีไม่ได้มองเซวียนหยวนเช่ออยู่ในสายตาเลย ช่องว่างระหว่างระดับเทพยุทธ์กับระดับห้วงดารานั้นยิ่งใหญ่กว่าระดับราชันยุทธ์กับระดับจักรพรรดิยุทธ์เสียอีก ในสายตาของมัน เซวียนหยวนเช่อจึงเป็นไม่ต่างจากมดปลวก

เมื่อเห็นหู่สืออีปรากฏตัว หู่ป้าก็เผยสีหน้าดีใจ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ตนเองถูกอาหารข่มขวัญจนหวาดกลัว ความโกรธก็ปะทุขึ้นในใจ มันชี้มือไปที่เซวียนหยวนเช่อแล้วสั่ง

“หู่สืออี! ข้าสั่งให้เจ้าฆ่ามนุษย์ผู้นี้ซะ!”

“ไม่! พิการเขาสะ ผมจะค่อยๆ กินเขาให้หมดทั้งตัว!”

“รับคำสั่ง” หู่สืออีตอบรับด้วยความเคารพ

เซวียนหยวนเช่อคิดในใจ ชุดเกราะรบจึงปกคลุมทั่วร่างและพุ่งทะยานออกนอกบลูสตาร์ทันที เขาต้องการย้ายสมรภูมิออกไปให้ห่างจากดาวดวงนี้ เพราะหากปล่อยให้การต่อสู้ระเบิดขึ้นที่นี่ ต่อให้บลูสตาร์จะขยายใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่า ก็ไม่แน่ว่าจะทนทานต่อแรงปะทะของทั้งคู่ได้

“คิดจะหนีงั้นรึ!”

หู่สืออีเห็นเซวียนหยวนเช่อพุ่งออกไป นึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะหลบหนีจึงรีบไล่ตามไปทันที ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันในอวกาศภายนอกโดยตรง

ส่วนหู่ป้าและพรรคพวกที่กำลังจะติดตามออกไปดูการต่อสู้ กลับถูกพลังบางอย่างตรึงร่างเอาไว้กับที่

“พวกเจ้าจะไปไหนกัน?”

ร่างแยกของเซวียนหยวนเช่อปรากฏตัวขึ้นข้างกายพวกมันแล้วหัวเราะเบาๆ ใช่แล้ว เซวียนหยวนเช่อเรียกร่างแยกกลับมาจากระบบดาวอโลร่าในทันทีนั่นเอง

(จบบท)