บทที่ 65 “สาวน้อยซื่อๆ มักถูกพวกหมาบ้าทำให้ร้องไห้ (3)”

"หึ สนุกจังนะ คุณชือ"

เสียงผู้ชายด้านหลังใสกังวาน พูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

กลิ่นบุหรี่แรงที่คุ้นเคย หลัวเหยียนไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าเป็นใคร

ชือซ่งไม่สนใจ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วบีบนวดอย่างมีนัยยะ

"ไปละ"

เซี่ยเหยาชายตามองทั้งสองคน พูดออกมาอย่างไร้อารมณ์

ครั้งนี้ชือซ่งขยับคอ "อืม" เบาๆ การเคลื่อนไหวของมือก็ช้าลง

[ข้ามเนื้อหาบางส่วน]

ในห้องน้ำที่สว่างไสว หลัวเหยียนเช็ดหยดน้ำบนตัว

ผิวหลังอาบน้ำขาวราวหิมะ แต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อน แขนขายาวเรียว ทุกการเคลื่อนไหวล้วนสง่างาม

นี่คือร่างกายของนักเต้นเหรอ?

หลัวเหยียนมองตัวเองในกระจกเต็มตัว นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีคนสามารถมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ ส่วนที่ควรผอมก็ผอม ส่วนที่ควรมีเนื้อก็กลมกลึงพอดี ความบอบบางและความอวบอิ่มผสมผสานกันอย่างลงตัวในร่างเดียว

ไม่แปลกที่มีคนอยากใช้ประโยชน์จากร่างนี้

เธอจินตนาการไม่ออกว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมาร่างเดิมผ่านมันมาได้อย่างไร จึงถอนหายใจ เริ่มเป่าผม ผมดำยาวถึงเอวเนื้อผมดีมาก หลังจากใช้ครีมนวดผมก็นุ่มลื่นขึ้นมาก

ปลายนิ้วที่จับปลายผมถูกลมร้อนเป่าจนร้อน หลัวเหยียนได้ยินเสียงคนในความเลือนราง

(จบบท)