บทที่ 59 “สวัสดี คุณหนูมาเฟีย (3)”

หลัวเหยียนชะลอฝีเท้า เปิดประตูห้องประชุม

ทุกคนมาพร้อมกันแล้ว รอเธออยู่

โม๋ตี้โบกมือให้เธอ บอกให้นั่งข้างๆ

"หลัวเหยียน สบายขึ้นหรือยัง?" ผู้ดำเนินการประชุมเป็นผู้บริหารระดับสูง ดูเหมือนมีเรื่องจะถามเธอ

"ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ"

"งั้นช่วยเล่าเรื่องผู้มีพลังจิตที่เธอพูดถึงหน่อย"

หลัวเหยียนพยักหน้า "อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปี ปรากฏตัวพร้อมอัศวินหลวงที่ริมฝั่ง และค้นพบตัวฉันโดยไม่ต้องค้นหาทางกายภาพ ตามความสามารถของซิ่วซือ ฉันคาดว่าเขาเป็นผู้มีพลังจิต"

ซิ่วซือที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอบรับ "บนตัวพี่หลัวเหยียนมีร่องรอยคลื่นจิตจริงๆ ครับ"

หลัวเหยียนพูดต่อ "ตอนถอนกำลัง ฉันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที แต่ตอนนั้นฉันยังอยู่ภายใต้การป้องกันของโม๋ตี้ ไม่มีทางได้รับบาดเจ็บทางกายภาพ จากนี้ฉันมั่นใจว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นผู้มีพลังจิต"

"แต่ซิ่วซือพบว่าคลื่นบนตัวเธอไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหาย" ผู้บริหารระดับสูงบีบคาง มองหลัวเหยียนที่ไร้อารมณ์ "เธอคิดยังไง?"

"อาจเป็นพลังเกี่ยวกับการรับรู้ทางจิต การกระตุ้นความรู้สึกอย่างเดียวไม่ก่อให้เกิดความเสียหายจริงๆ"

เย็นวันรุ่งขึ้น หลัวเหยียนตัดสินใจไปพบตามนัดคนเดียว

อย่างไรก็สู้เขาไม่ได้ ยอมเสียสละตัวเองให้องค์กรปลอดภัยดีกว่า

เธอเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาว สวมหมวกผ้าโปร่งสีดำปิดหน้า เดินเข้าโรงแรม

พนักงานต้อนรับเดินมาอย่างนอบน้อม ดูเหมือนจะจำเธอได้ พูดอย่างสุภาพ "คุณชายรอคุณอยู่ชั้น 12 นี่คือกุญแจค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" หลัวเหยียนรับมา เดินเข้าลิฟต์

ตั้งแต่ชั้น 10 ขึ้นไปไม่เปิดให้แขกทั่วไป ผู้ที่พักบนนั้นล้วนเป็นคนมั่งมีหรือมีอำนาจ หลัวเหยียนอดคิดถึงฐานะของเขาไม่ได้

ไอ้นี่คงไม่ได้ขายข้อมูลแล้วได้เลื่อนตำแหน่งจริงๆ หรอกนะ

เธอเปิดประตู ข้างในไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิท

หลัวเหยียนปิดประตู มือข้างหนึ่งคลำหาสวิตช์บนผนัง จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาจากด้านหลัง กดเธอไว้กับประตู

"คุณ...?"

ดวงตาของหลัวเหยียนเริ่มชินกับความมืด ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังก้มมองเธอ ดวงตาลึกล้ำ

"เฉียงอัง เฉียงอัง อาซิวโม" เขาแนะนำตัว

ตระกูลอาซิวโมเป็นตระกูลดยุคสืบทอด เป็นคนสนิทที่ซื่อสัตย์ที่สุดของราชินี

"อ๋อ ได้ยินชื่อเสียงมานาน" หลัวเหยียนยิ้มเยาะ คุณชายเฉียงอังแห่งตระกูลอาซิวโมเป็นที่ปรึกษาของราชินี เพราะการมีอยู่ของเขาทำให้ปฏิบัติการหลายครั้งถูกอัศวินหลวงทำลาย

(จบบท)