บทที่ 4 “เพื่อนรักในวัยเยาว์ (4)”

หลัวเหยียนมองออกไปนอกระเบียง เห็นเงาร่างของเขาที่เดินจากไป เธอมองด้วยแววตาซับซ้อนพลางเม้มริมฝีปาก ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แถวนี้มีไฟถนนน้อย เธอไม่กล้าเดินกลับบ้านคนเดียวตอนกลางคืนมาตลอด ปกติเลิกเรียนแม่จะมารับ

ตอนแรกเธออยากหนีให้ห่างจากเขา กลัวเขามาก... แต่กลับเป็นเพราะรู้ว่าเขาคอยตามอยู่ข้างหลังตลอด ในใจเธอกลับรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"เหยียน กลับมาแล้วเหรอลูก?"

ได้ยินเสียงแม่เรียกจากในบ้าน หลัวเหยียนส่ายหน้าไม่คิดเรื่องนี้อีก ถอดรองเท้า รีบเข้าบ้านไป

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ดังขึ้น แม่ของหลัวเหยียนรับสายแล้วตะโกนเรียก -

"เหยียน โทรศัพท์! ซวีหยวนโทรมา!"

ถ้าเป็นแต่ก่อน แม่ของหลัวเหยียนคงบอกซวีหยวนไปว่าเหยียนยังนอนอยู่ ให้โทรกลับมาใหม่ทีหลัง แต่ตั้งแต่เหยียนกลับมาจากทริปจบการศึกษา ก็ดูหงอยเหงาตลอด ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ข้าวก็ไม่ยอมกินดีๆ

แม่คิดว่า คงทะเลาะกับซวีหยวนมาสินะ?

แม่เป็นห่วงมาก ลูกสาวแทบไม่เคยเป็นแบบนี้... แม้จะไม่ชอบที่ลูกมีแฟนตั้งแต่ยังเด็ก แต่ก็ไม่อยากเห็นลูกเศร้าเสียใจทั้งวัน

หลัวเหยียนได้ยินเสียงแม่เคาะประตูเร่งอยู่ตลอด จึงจำใจออกมารับโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่น

เธอพูดเสียงอู้อี้ "...หาฉันทำไม?"

"เรื่องสมัครเรียนต่อเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ! วันนี้ออกไปดูหนังกันไหม?"

เสียงในโทรศัพท์ดังพอสมควร แม่ของหลัวเหยียนนั่งอยู่ข้างๆ ก็ได้ยิน แม่พูดว่า "เหยียนออกไปเที่ยวเถอะลูก วันนี้แม่ก็มีธุระต้องออกไปข้างนอกเหมือนกัน เตรียมอาหารกลางวันกับเย็นให้ไม่ได้"

หลัวเหยียนหันไปมองแม่ เห็นแม่ขยิบตาใส่อย่างแรง ได้แต่ถอนหายใจในใจอย่างจนใจ แน่นอนว่าท่าทางของเธอสองวันนี้ทำให้แม่สงสัยว่าเธอมีปัญหากับซวีหยวน

ไม่อยากออกไปข้างนอกเลย...

แต่เธอกลัวแม่จะถามไม่หยุด จึงตอบรับเสียงเบาๆ ถามเขาว่า "นัดกี่โมง?"

สองคนนัดเวลาและสถานที่กันเสร็จ หลัวเหยียนก็วางสายเตรียมออกจากบ้าน

แม้แม่ของหลัวเหยียนจะอนุญาตให้เธอออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ แต่ก็ยังกำชับว่า "อย่ากลับดึกนะ แม่จะกลับบ้านประมาณหนึ่งหรือสองทุ่ม เธออย่ากลับช้ากว่าแม่ล่ะ!"

"ค่ะ..."

หลัวเหยียนนัดกับซวีหยวนที่หน้าสถานี เธอสวมเสื้อคอเต่าสีขาวกับกระโปรงลายสก็อตยาวคลุมเข่า เพราะกลัวหนาวจึงใส่เลกกิ้งบางๆ สีดำด้านใน รูปร่างของเธอได้สัดส่วนพอดี แม้แต่งตัวเรียบๆ ก็ดูดี ผมดำยาวถึงบ่าหวีเรียบสยายลงมา ขับให้ใบหน้าเล็กผิวขาวดูทั้งบริสุทธิ์และอ่อนหวาน

ซวีหยวนในชุดลำลองดูดีมากยืนพิงเสาอิฐสีแดง พอเห็นร่างของเธา ดวงตาคมก็เป็นประกายขึ้นมา มุมปากยกยิ้ม

ทั้งสองคนไม่ได้นัดเดทกันมานาน อีกทั้งระหว่างทริปจบการศึกษาก็ทะเลาะกันตลอด หลัวเหยียนก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเขามานาน มุมปากเริ่มจะยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่พอเห็นชายร่างสูงในแจ็คเก็ตเดินออกมาจากมุมถนน ริมฝีปากที่เพิ่งจะยิ้มก็เม้มแน่นทันที

ทำไม... เสิ่นจิงเหยียนถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?

สายตาของเธอสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเสิ่นจิงเหยียนชั่วขณะก็รีบหลบไป

ตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยสักนิด! เมื่อก่อนเธอไว้ใจเขามากเท่าไหร่ ตอนนี้ก็ผิดหวังมากเท่านั้น!

ซวีหยวนเห็นเธอทำหน้าบึ้ง คิดว่าเป็นเพราะตัวเอง รอยยิ้มที่เพิ่งปรากฏที่มุมปากก็จางหายไป

เขาก้าวยาวๆ เดินเข้ามา ตามความเคยชินจะจับมือเธอ แต่เธอกลับผงะหลบไปอีกทาง... ตอนนี้เธอรังเกียจการสัมผัสจากคนอื่นมาก

ซวีหยวนคว้าอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสดใสก็หม่นลง "หลัวเหยียน เธอมีอารมณ์อะไรอีกล่ะ?" ดวงตาของเขาฉายแววมืดมน น้ำเสียงก็เย็นลง

เธอก้มหน้าพูดเสียงเบา "ไม่มีอะไรนี่ นายไม่ได้บอกว่าจะดูหนังเหรอ? ทำไม... เขาถึงมาด้วยล่ะ?"

(จบบท)