บทที่ 9 - กระท่อมไม้สำแดงฤทธิ์

บทที่ 9 - กระท่อมไม้สำแดงฤทธิ์

ในโลกเอาชีวิตรอดในม่านหมอก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืออะไร

ไม่ใช่สภาพแวดล้อมหรืออันตรายแปลกประหลาดรอบตัว แต่เป็นพวกเดียวกันต่างหาก

อันตรายยังพอป้องกันได้ แต่เจตนาร้ายของเผ่าพันธุ์เดียวกันไม่สามารถรับรู้ได้เลย

ถ้าหลินอี้เฟิงคนนี้ไม่ได้รู้สึกไปเอง สิบกว่ากิโลเมตรก็สามารถเจอผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นได้แล้ว

ระยะทางนี้จะว่าไกลก็ไกล แต่สำหรับผู้เอาชีวิตรอดที่มีพรสวรรค์แข็งแกร่งบางคน สิบกว่ากิโลเมตรก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อม

"ต้องวางแผนแต่เนิ่นๆ แล้ว"

เจียงหลินลูบคางครุ่นคิด

อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ต้องกังวลเรื่องนี้มากนัก เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีสกิลล่องหน

อันตรายในม่านหมอกเพียงพอที่จะหยุดยั้งคนส่วนใหญ่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เจียงหลินก็ใช่ว่าจะไร้ทางสู้ เขามีสกิลย่างก้าวเร้นลับระดับ 3

แถมยังมีเสี่ยวเก่าระดับ 2 กับเสี่ยวฝู่ระดับ 1 เป็นกำลังรบหลักด้วย

อย่างแย่ที่สุด กระท่อมไม้มีชีวิตระดับ 2 ของเขาก็ไม่ใช่ย่อยๆ

เขาพักเรื่องนี้ไว้ก่อน สัตว์ประหลาดที่ฟู่ฮุยเจอต่างหากที่ดึงดูดความสนใจของเขา

เขาเชื่อว่าต้องมีคนเจอสัตว์ประหลาด สัตว์ร้าย หรือสิ่งลี้ลับเหมือนฟู่ฮุยอีกแน่นอน

แต่คนที่จะยอมพูดออกมาตรงๆ ว่าตัวเองเจออะไรมานั้นมีเพียงส่วนน้อย

อาจจะมีบางส่วนที่ตายไปแล้ว แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนที่เจอสิ่งเหล่านี้จะไม่รอดชีวิตเลย

เขาจำได้ว่ามีหลายคนที่มีพรสวรรค์สายต่อสู้ เช่น สกิลควบคุมไฟ สกิลแสงเจิดจ้า สกิลแทงทะลุ สกิลกลายเป็นหิน

ทุกคนพร้อมใจกันเงียบ ดูเหมือนการไม่ทำตัวเด่นจะเป็นนิสัยของคนส่วนใหญ่

สกิลแยกส่วนของฟู่ฮุยก็เก่งไม่เบา เจียงหลินเดาว่าน่าจะแยกชิ้นส่วนสิ่งของออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้

เขาเลื่อนดูอีกหลายครั้ง ก็ไม่มีข้อมูลที่มีค่าอะไรแล้ว

เจียงหลินหลับตา เตรียมตัวพักผ่อน

ก่อนนอนเขาก็ไม่ลืมสั่งให้เสี่ยวฝู่กับเสี่ยวเก่าคอยระวังภัย

เจ้าสองตัวพยักหน้าให้ ไม่รู้ว่าฟังรู้เรื่องหรือเปล่า

เขางัวเงียหลับไป

วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน แต่เจียงหลินก็เตือนตัวเองว่าอย่าหลับสนิทจนเกินไป เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบเมื่อคืนอีก

กลางดึก

นอกกระท่อมไม้

เงาดำสายหนึ่งค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ดวงตาข้างเดียวสีเขียวอมเหลืองเปล่งประกายลึกลับ

แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้โจมตี

จู่ๆ

เส้นด้ายสีแดงเข้มบนกระท่อมไม้ก็ขยับเขยื้อน พริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นปากขนาดใหญ่น่ากลัว กลืนกินเงาดำนั้นเข้าไปในคำเดียว

เส้นด้ายขยับเป็นจังหวะสองสามครั้ง จากนั้นก็คายเขาหนึ่งอันกับคริสตัลสองสามก้อนออกมา

เส้นด้ายสีแดงเข้มดูเหมือนจะลึกล้ำขึ้นอีกนิด

ไกลออกไป

ในม่านหมอกสีดำที่มองไม่เห็น ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งจ้องมองภาพนี้อย่างตกตะลึงราวกับมนุษย์

แต่ไม่นานมันก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย ราวกับได้เห็นอาหารรสเลิศ

มันจ้องเขม็งไปทางกระท่อมไม้ แล้วค่อยๆ เร้นกายหายไป

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

[ขอแสดงความยินดีกับผู้เอาชีวิตรอดที่อยู่รอดมาได้อย่างปลอดภัยจนถึงวันที่สาม บททดสอบการเอาชีวิตรอดครั้งแรกได้สิ้นสุดลงแล้ว การที่คุณรอดชีวิตมาได้เป็นการพิสูจน์ว่าคุณมีความสามารถและโชคมากพอ]

[โลกเอาชีวิตรอดในม่านหมอกไม่ต้องการคนอ่อนแอ โปรดรักษาความพยายามและสติปัญญาของคุณเอาไว้ แบบนี้ถึงจะทำให้คุณไปได้ไกล]

[ระบบได้จัดเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้รอบๆ ตัวคุณแล้ว จงออกไปค้นหาเถอะ นี่คือของขวัญสำหรับผู้ที่มุ่งมั่นพัฒนาตนเอง]

[ขอให้คุณสนุกกับการเอาชีวิตรอด]

เจียงหลินถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

เขาชินกับความจู้จี้จุกจิกของระบบแล้ว และก็จับใจความสำคัญได้

ระบบจัดเตรียมของรางวัลไว้ให้แล้ว

ไม่ว่าจะดีหรือร้าย การหาของรางวัลให้เจอและเก็บไว้กับตัวก็ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย

"บททดสอบการเอาชีวิตรอดงั้นเหรอ"

จู่ๆ เจียงหลินก็สังเกตเห็นข้อมูลอีกอย่างในข้อความแจ้งเตือนของระบบ

เปิดหน้าต่างระบบ เลือกช่องแชทพื้นที่

[ช่องแชท 8286/10000]

เป็นอย่างที่คิด ชั่วข้ามคืนมีคนหายไปพันกว่าคน

เจียงหลินมีสีหน้าเคร่งเครียด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อคืนเขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย หลับสนิทมาก

หลังจากอ่านข้อความของคนอื่นๆ เขาถึงได้เข้าใจสาเหตุ

รู้สึกได้ชัดเจนว่าการพูดคุยน้อยลงมาก บรรยากาศก็ค่อนข้างตึงเครียด

เมื่อกลางดึกที่ผ่านมา คนส่วนใหญ่ถูกโจมตี มีทั้งสัตว์ร้าย สัตว์ประหลาด และแม้กระทั่งสิ่งลี้ลับปริศนา

แต่ตราบใดที่อัปเกรดที่หลบภัยเป็นระดับ 1 ได้ อันตรายเหล่านั้นก็จะถูกสกัดกั้นไว้โดยตะเกียงน้ำมันสุดแปลก ไม่สามารถพังกระท่อมไม้เข้ามาได้

ส่วนพวกโชคร้ายที่ยังไม่ได้อัปเกรดที่หลบภัยก็ไม่โชคดีแบบนั้น ส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกแล้ว

มีเพียงส่วนน้อยที่โชคดีไม่ถูกโจมตี ตอนนี้กำลังร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอให้คนอื่นแบ่งวัสดุมาให้อัปเกรดกระท่อมไม้

แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจพวกเขาหรอก

เมื่อเผชิญหน้ากับการเอาชีวิตรอด ไม่มีใครใจดีถึงขนาดไม่ห่วงสวัสดิภาพของตัวเองแล้วไปช่วยคนอื่นหรอก

คนพวกนี้คงต้องพึ่งพาตัวเอง หรือไม่ก็พยายามให้มากขึ้น รวบรวมวัสดุให้ครบแล้วรีบอัปเกรดกระท่อมไม้ให้เร็วที่สุด

ดูจนครบแล้ว ไม่มีอะไรที่มีค่าเลย

เจียงหลินออกจากช่องแชทพื้นที่

เขามองดูเวลา

8 นาฬิกา 59 นาที

ใกล้จะสว่างแล้ว เตรียมตัวออกไปข้างนอกได้แล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น เขายังมีสิทธิ์ใช้สกิลกลายพันธุ์ของวันนี้อยู่

อันดับแรกคือปัญหาเรื่องอาหาร เขามองไปที่เมล็ดมะเขือเทศ

สกิลกลายพันธุ์ทำงาน

ค่าพลังวิญญาณ 25 แต้มเอ่อล้นออกมา ปกคลุม

เมล็ดมะเขือเทศเริ่มหลอมรวมกัน พื้นผิวเริ่มบิดเบี้ยวอย่างคุ้นเคย

ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นก้อนเนื้อสีม่วงหน้าตาประหลาดๆ บนนั้นมีขนสีขาวละเอียดกับเมือกสีเขียวเกาะอยู่

ดูน่าสะอิดสะเอียนนิดหน่อย

[กลายพันธุ์เมล็ดมะเขือเทศ สำเร็จ ได้รับเมล็ดพันธุ์ก้อนเนื้อแสนอร่อย]

[เมล็ดพันธุ์ก้อนเนื้อแสนอร่อย ระดับ 1 เมล็ดพันธุ์ที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อปลูกแล้วจะเติบโตเป็นเถาวัลย์ก้อนเนื้อแสนอร่อยอย่างรวดเร็ว ออกผลเป็นผลก้อนเนื้อแสนอร่อย ให้ผลผลิตสูงมาก]

[ผลก้อนเนื้อแสนอร่อย ผลไม้ที่หน้าตาอาจจะดูไม่ค่อยดีนัก แต่มันอุดมไปด้วยสารอาหาร มีแร่ธาตุที่ร่างกายมนุษย์ต้องการมากมาย เมื่อกินเข้าไปแล้วคุณจะโหยหาความอร่อยของมัน]

มุมปากเจียงหลินกระตุก

นี่มันไม่ใช่แค่ หน้าตาอาจจะดูไม่ค่อยดีนัก แล้วมั้ง

สำหรับของที่ได้จากสกิลกลายพันธุ์ เขาไม่อยากจะวิจารณ์รูปร่างหน้าตามันแล้ว

อย่างน้อยปัญหาเรื่องอาหารก็ถูกแก้ไปแล้ว เจียงหลินทำได้แค่มองในแง่ดี

ยังไงซะเขาก็เป็นพวกเน้นการใช้งานจริงนี่นา

เขาหยิบเมล็ดพันธุ์ก้อนเนื้อแสนอร่อยขึ้นมา มันเหนียวเหนอะหนะติดมือ

เจียงหลินตั้งใจจะหาที่ปลูกข้างนอก ขืนปลูกไอ้เจ้านี่ไว้ในบ้านคงน่าขยะแขยงพิลึก

ข้างนอกสว่างแล้ว เจียงหลินรู้สึกได้ชัดเจนว่าวันนี้อากาศหนาวขึ้น

กะคร่าวๆ น่าจะเหลือแค่ 10 องศา อุณหภูมิลดลงเร็วมาก

ทำให้เขาต้องเลื่อนความสำคัญของการหาของกันหนาวขึ้นมาเป็นอันดับแรกๆ

เขาตั้งใจว่าปลูกเมล็ดพันธุ์เสร็จก็จะใส่เสื้อหนังที่แลกมาเมื่อวานเลย

ม่านหมอกไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ท้องฟ้าก็ยังคงสว่างเท่าเมื่อวาน ระยะมองเห็นยังคงอยู่ที่ 10 เมตร

เจียงหลินฝังเมล็ดพันธุ์ก้อนเนื้อแสนอร่อยลงในดินข้างๆ ประตูกระท่อมไม้อย่างลวกๆ

ระบบบอกไว้ว่า ปลูกแล้วจะเติบโตทันที ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องเสียเวลาไปรดน้ำพรวนดินให้มัน

จัดการทุกอย่างเสร็จ เจียงหลินถึงเพิ่งสังเกตเห็นเขาหนึ่งอันกับคริสตัลที่ตกอยู่ข้างกระท่อมไม้

"เอ๊ะ หรือว่าเป็นเมื่อวาน"

เจียงหลินเริ่มเดาได้ จึงเปิดระบบตรวจสอบ

[เขาของกิ้งก่าตาเดียว อวัยวะของสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ระดับ 1 สามารถใช้เป็นวัสดุหลอมรวม หรือใช้ทุบหลุมก็ได้ หมายเหตุ ตอนนี้คุณสามารถหยอกล้อเจ้าของมันได้แล้ว แต่น่าเสียดายที่คุณจะไม่มีวันได้เห็นมันอีก เพราะมันกลายเป็นสิ่งปฏิกูลไปเรียบร้อยแล้ว]

เจียงหลินถึงบางอ้อ "ที่แท้เมื่อวานฉันก็โดนโจมตีเหมือนกัน แต่กระท่อมไม้จัดการให้เอง"

คริสตัล +4

เขาถึงได้รู้ว่าสัตว์ร้ายตายแล้วก็ดรอปคริสตัลได้เหมือนกัน

ดังนั้นคริสตัลในหลุมเมื่อวานจึงไม่ได้เกิดจากแมงป่องมังกรดินขุดออกมาทั้งหมด ยังมีส่วนที่ดรอปจากการตายของมันด้วย

ในที่สุดเจียงหลินก็เข้าใจแล้วว่าผู้เอาชีวิตรอดได้คริสตัลมาจากไหน เพราะไม่ใช่ทุกคนจะหาเหมืองคริสตัลเจอ

ดังนั้นเหมืองคริสตัลแห่งนั้นจึงเป็นทรัพยากรที่หายากจริงๆ สถานะเทียบเท่ากับเครื่องพิมพ์แบงก์ก็ไม่ผิดนัก

ต้องปกป้องเงินของฉันให้ดี

เจียงหลินตั้งปณิธานในใจ

เขาโยนเขาของกิ้งก่าตาเดียวไปไว้ที่โซนเก็บซากศพของกระท่อมไม้อย่างไม่ใส่ใจ

เจียงหลินสวมเสื้อหนัง แล้วหยิบโพชั่นสรีระออกมา

ปัญหาเรื่องอาหารแก้ได้แล้ว ถึงเวลาต้องเพิ่มความแข็งแกร่งบ้างแล้ว

ความจริงมีของอีกหลายอย่างที่เจียงหลินอยากลองทำการกลายพันธุ์ แต่จำนวนครั้งมีจำกัด จึงต้องเลือกทำสิ่งที่สำคัญกว่าก่อน

สกิลกลายพันธุ์ทำงาน

โพชั่นสรีระสีขาวเริ่มเดือดปุดๆ ไม่นานก็หยุดการเปลี่ยนแปลง แล้วกลายเป็นเมือกสีเขียว

[กลายพันธุ์โพชั่นสรีระ สำเร็จ ได้รับน้ำยาพลังเร้นลับ]

[น้ำยาพลังเร้นลับ สามารถเพิ่มสรีระได้ 5 แต้มอย่างถาวร และเพิ่มพละกำลังให้กับอวัยวะบางส่วน ผลลัพธ์เป็นการสุ่ม]

นี่มัน

เจียงหลินภาวนาขอให้มันเพิ่มพลังให้แขนทั้งสองข้างของเขาเถอะ อย่างแย่ที่สุดก็ขอเป็นขาทั้งสองข้างก็ยังดี เขามีอวัยวะส่วนหนึ่งที่ไม่ต้องการการเสริมพลังแล้ว

เจียงหลินไม่ได้ลังเล เขาพยายามลืมรูปร่างหน้าตาของโพชั่นไปซะ แล้วซดรวดเดียวหมด

ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพละกำลัง

แต่เหมือนมันจะสุ่มไปโดนตรงนั้นจริงๆ

ฉันแม่งเอ๊ย