บทที่ 87 วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท

หวังอวี่มองเต่ายักษ์ที่ขนาดราวหน้าโต๊ะ ใช้ญาณรู้กวาดดู ไม่พบว่าบนตัวมีคลื่นปราณวิญญาณ ราวเป็นแค่ก้อนหินดื้อก้อนหนึ่ง ในใจอดตกใจไม่ได้ ก็ประสานมือคารวะเต่ายักษ์ทันที โยนศิลาวิญญาณก้อนหนึ่งลงในอ่าง

เต่ายักษ์เห็นดังนั้น ถอยกลับเข้าผนังหินอย่างเงียบเชียบ เปิดทางเดินให้

หวังอวี่ค่อยเดินผ่าน เลือกห้องหินที่ใกล้ที่สุดมั่ว ๆ เดินเข้าไป

ในห้อง บนชั้นวางหนังสือแถวแล้วแถวเล่า วางเต็มไปด้วยตำราหนังสือ ม้วนกระดาษ กระทั่งซีกไม้ไผ่จารึก

หวังอวี่หยิบซีกไม้ไผ่ม้วนหนึ่งขึ้นมาตามมือ คลี่ออกมองหนึ่งแวบ ที่แท้คือการสอนวิธีปลูกธัญพืชที่เรียกว่า 'ข้าวเหลือง'

เขาส่ายหัว วางซีกไม้ไผ่ลง ก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่ผิวเหลืองอ๋อย เปิดดู กลับเป็นการบันทึกวิธีเลี้ยงวัวไถนา ให้วัวไถนาขยันขุดดินมากขึ้น

หวังอวี่วางหนังสือเล่มนี้ลง เดินไปอีกหลายก้าว ก็หยิบม้วนกระดาษไม่สะดุดตาม้วนหนึ่ง คลี่ออกช้า ๆ กลับเป็นแบบโครงสร้างของกังหันน้ำ

หวังอวี่กระจ่างขึ้น

เขาดูต่อหลายเล่ม ก็เป็นบันทึกข้อมูลที่เกี่ยวกับการเกษตรในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งหมดจริง ๆ บางอย่างยังเก่าแก่หลายปี เป็นของที่ถูกทอดทิ้งไปนานแล้ว

ไม่แปลกที่หนึ่งศิลาวิญญาณ ดูได้หนึ่งชั่วยาม สำหรับศิษย์ในสำนัก ของพวกนี้ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เกรงว่าสำนักสี่ลักษณ์ใช้แค่เพิ่มจำนวนตำราในคลังและประดับหน้าตาเท่านั้น

หวังอวี่ครุ่นคิด ก็ออกจากห้องหินนี้ ไปห้องข้าง ๆ

ห้องหินข้าง ๆ จำนวนตำราใกล้เคียงกัน แต่ตำราข้างในล้วนเกี่ยวกับเหมืองแร่ ตั้งแต่วิธีตรวจสอบหินแร่ ไปจนถึงวิธีขุด กระทั่งวิธีถลุง มีครบทุกอย่าง

ทำให้หวังอวี่สนใจอยู่บ้าง อยู่นานขึ้นหน่อย ค่อยไปห้องถัดไป

ห้องหินถัดมา กลับวางตำราบทกวีและคีตา บันทึกบทกวีและบทเพลงโบราณยอดเยี่ยมหลายร้อยปีของประเทศอวี๋

หวังอวี่ไม่สนใจของพวกนี้เลย ไปห้องถัดไปทันที

……

เต่ายักษ์สีเทาขาว นอนคว่ำในสระน้ำเล็กหลังผนังหิน ลืมตาครึ่งหนึ่งมองกระจกเงาโบราณขนาดเท่าครึ่งคนตรงหน้า

ในกระจกโบราณ ส่องภาพทุกการเคลื่อนไหวของหวังอวี่อย่างชัดเจน

"น่าสนใจ หลายปีมานี้ เพิ่งเห็นศิษย์ที่สนใจตำราคนสามัญเป็นครั้งแรก เจ้าสีเทา จะพนันกับข้าไหม ข้าพนันว่าเจ้าหนูคนนี้จะอยู่ที่นี่ไม่ครบหนึ่งชั่วยาม"

"เจ้าชนะ ข้าให้ยาลูกกลอนสายเลือดต้นสามเม็ด แต่เจ้าแพ้ แบ่งเกล็ดที่ร่วงครั้งก่อนให้ข้าสามเกล็ด เป็นไง" เสียงแก่ ๆ จู่ ๆ ก็ดังขึ้นเหนือสระน้ำ

เต่ายักษ์สีเทาได้ยินแล้ว ดูจะชะงัก มองหวังอวี่ในกระจกทองแดงที่ตั้งใจพลิกซีกไม้ไผ่ดำคล้ำ ในปากจู่ ๆ ก็ส่งเสียงคำรามต่ำตอบรับ

"งั้นก็ตกลงตามนั้น หึ ๆ เจ้าสีเทา เจ้าแพ้แน่ ๆ ข้าอยู่หอตำราพระธรรมมานานหลายปี ก็ยังไม่เคยเห็นศิษย์ไหนอยู่ในคลังตำราคนสามัญครบครึ่งชั่วยาม" เฒ่าชราหัวเราะเบา ดูจะมั่นอกมั่นใจ

ครึ่งค่อนชั่วยามให้หลัง เหนือสระน้ำดังเสียงสบถของเฒ่าชราอย่างฟุ้งซ่านไร้ความอดกลั้น และเสียงคำรามต่ำดีใจของเต่ายักษ์

ตอนนี้ หวังอวี่มาถึงหน้าทางเดินที่เขียน "วิชาเวท" ตรงกลางแล้ว และเดินเข้าไป

ที่สุดปลายทางเดิน ปรากฏประตูใหญ่สำริดบานหนึ่ง

หน้าประตูใหญ่วางเก้าอี้นอนตัวหนึ่งกับกระถางหินสูงครึ่งคนหนึ่ง เฒ่าชราสวมเสื้อคลุมเทา หลับตาครึ่งหนึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ ราวกำลังหลับเอนหลังเบา ๆ

หวังอวี่เดินไปประชิด เพิ่งโค้งคำนับกำลังจะพูดอะไร ข้างหูก็ดังเสียงเฒ่าชราออกมาอย่างไม่พอใจ

"เข้าไปเลือกวิชาเวทเคล็ดเอง อย่ามากวนข้า"

หวังอวี่ชะงัก แต่ก็ได้แต่ประสานมือคารวะอีกครั้ง อ้อมเฒ่าชรา เดินไปหน้าประตูใหญ่สำริด ค่อย ๆ ดัน

ประตูใหญ่เปิดออกง่ายดาย

หวังอวี่เดินเข้าไป กลับเห็นม่านแสงขาวกั้นอยู่หลังประตู ชะงักเล็กน้อย แต่ครุ่นคิดแล้ว ก็ล้วงป้ายอาญาศิษย์ประตูในจากตัว สะบัดใส่ม่านแสงหนึ่งที

ม่านแสงขาวไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย

"โง่เง่า อัดพลังเวทเข้าไปเลย ไม่มีพลังเวทฝึกปราณช่วงกลางขึ้นไป เปิดข้อห้ามนี้ไม่ได้" ตอนนั้นเอง ในหูเขาก็ดังเสียงไม่อดทนของเฒ่าชรา

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ชี้แนะ"

หวังอวี่ฟังแล้วอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ได้แต่พลิกตัวประสานมือคารวะออกไปข้างนอกประตูหนึ่งที

จากนั้นเขาเข้าไปสองก้าว เอามือทั้งสองกดบนม่านแสงพร้อมกัน อัดพลังเวททั้งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ม่านแสงขาวเริ่มวาบไหว ยิ่งพร่าเลือนขึ้น สุดท้าย "ผลุ" หนึ่งเสียง แยกออกจากตรงกลางเป็นช่องสูงเท่าคน

หวังอวี่แวบหนึ่งเดินเข้าไป

ม่านแสงขาวข้างหลังครู่ใหญ่ ก็คืนสู่ปกติ

เบื้องหน้าหวังอวี่ปรากฏห้องโถงหิน ในนั้นวางแท่นหินเป็นแท่น ๆ มีถึงสี่ห้าสิบแท่น แต่ละแท่นดูเหมือนวางอะไรบางอย่าง แต่ล้วนถูกโล่แสงกึ่งโปร่งใสห่อหุ้มไว้

ด้านหลังแท่นหินพวกนี้ ปรากฏม่านแสงสีขาวขุ่นอีกชั้น

หวังอวี่เก็บสายตากลับ เดินไปหน้าแท่นหินแท่นหนึ่งตามมือ ในโล่แสงดูเหมือนเป็นซีกหยกขาวชิ้นหนึ่ง ก็เอาฝ่ามือกดบนโล่แสง ข้อมูลแถวหนึ่งฉายเข้าสมองโดยตรง

วิชาเวทเข้าขั้น 'วิชาคืนวสันต์' วิชาเวทธาตุไม้เจ็ดลวดลายวิญญาณ รักษาบาดแผลทั่วไปในนอกร่างได้อย่างรวดเร็ว ศิลาวิญญาณหนึ่งร้อย

ถึงกับสะดวกขนาดนี้!

หวังอวี่อุทาน เดินไปตามแท่นหินแถวแล้วแถวเล่า ฝ่ามือลูบผ่านทีละแท่น ทันใดข้อมูลเป็นชุด ๆ ก็ฉายเข้าสมอง

วิชาเวทเข้าขั้น 'วิชาลูกเพลิง' วิชาเวทธาตุไฟแปดลวดลายวิญญาณ ระเบิดจากระยะไกล สร้างความเสียหายในวงเล็ก ศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยยี่สิบ

วิชาเวทเข้าขั้น 'วิชาดินมุด' วิชาเวทธาตุดินเจ็ดลวดลายวิญญาณ มุดหนีในดินได้ ศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยสามสิบ

วิชาเวทเข้าขั้น 'วิชาผนังลม' วิชาเวทธาตุน้ำสิบลวดลายวิญญาณ ก่อกำแพงธาตุลมเบื้องหน้าได้ ศิลาวิญญาณสองร้อยสิบ

……

"ฮึก"

ราคาวิชาเวทเข้าขั้น ทำไมแพงขนาดนี้ แถมยิ่งลวดลายวิญญาณมาก ราคายิ่งแพงผิดความคาดหมาย

หากเขาจำไม่ผิด วิชาเวทเข้าขั้นในตลาดกว่างหยวน แค่สี่ห้าสิบศิลาวิญญาณ

หวังอวี่ดูไปพลาง สูดลมเย็นเข้าปอด

ไม่นานก็มาถึงแท่นหินสองแถวสุดท้าย

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาเข็มทอง' วิชาเวทธาตุทองสิบเอ็ดลวดลายวิญญาณ รวมโลหะให้แปรเป็นเข็มแหลม ยิงระยะประชิด ศิลาวิญญาณเจ็ดสิบ

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาเรียวหนาม' วิชาเวทธาตุไม้สิบลวดลายวิญญาณ เรียกพืชเรียวหนามจากใต้ดินผืนใหญ่ดักจับศัตรู ศิลาวิญญาณแปดสิบ

ข้อมูล "ราคาต่ำ" ติดต่อกันสองชิ้นจู่ ๆ ฉายเข้าสมอง ทำให้ฝีเท้าหวังอวี่หยุด อดมองโล่แสงสองชิ้นนี้ไม่ได้

ชิ้นหนึ่งคือเขาโค้งครึ่งซีกสีทองอร่าม อีกชิ้นเป็นของรูปทรงกีบเท้าสีเหลืองอ่อน

ที่แท้คือของจารึกลวดลายวิญญาณพรสวรรค์ของวิชาเวทปฐมบท

หวังอวี่ในใจขยับเล็กน้อย ดูต่อไป

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาทรายไหล' วิชาเวทธาตุดินสิบสองลวดลายวิญญาณ เร่งเรียกใช้ทรายหินวงใหญ่ได้ ศิลาวิญญาณหกสิบ

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาทวนน้ำแข็ง' วิชาเวทธาตุน้ำแข็งสิบเอ็ดลวดลายวิญญาณ รวมพลังน้ำเย็นเย็นยะเยือกให้แปรเป็นทวน ศิลาวิญญาณเจ็ดสิบ

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาโล่เพลิง' วิชาเวทธาตุไฟสิบสองลวดลายวิญญาณ รวมโล่ป้องกันธาตุไฟอุณหภูมิสูงได้ ศิลาวิญญาณหกสิบ

วิชาเวทเข้าขั้นปฐมบท 'วิชาโล่หินลอย' วิชาเวทธาตุดินสิบเอ็ดลวดลายวิญญาณ ควบคุมหินผาให้ห้อมล้อมตัวเองได้ ศิลาวิญญาณเจ็ดสิบ

หวังอวี่เห็นราคาวิชาเวทปฐมบทสองชิ้นหลัง ถึงในใจจะมีการเตรียมพร้อมไว้ แต่ก็ถูกราคาต่ำทำเอาตกใจไปบ้าง

วิชาเวทเข้าขั้นสิบเอ็ดสิบสองลวดลายวิญญาณ ถึงกับถูกขนาดนี้!

ตอนนี้เขาไม่ใช่ตอนเริ่มบำเพ็ญใหม่ ๆ แล้ว รู้ดีว่าไม่ว่าวิชามายากลหรือวิชาเวทเข้าขั้น จำนวนลวดลายวิญญาณก็เป็นตัวแทนของระดับความซับซ้อนของรอยจารวิชาเวท

โดยทั่วไป รอยจารวิชาเวทยิ่งซับซ้อน อานุภาพยิ่งไม่ด้อยลงไป

สายตาเขากวาดมองในโล่แสงสองชิ้นสุดท้าย บนแท่นหินข้างใน วางเกล็ดสีแดงฉานขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่ง กับลูกแก้วกลมสีเหลืองขนาดเท่าไข่ไก่เม็ดหนึ่งตามลำดับ