บทที่ 15: สเตตัสทะลุพัน!

บทที่ 15: สเตตัสทะลุพัน!

ไม่กี่นาทีต่อมา

หลินอวี่จ้องมองซากแมงป่องยักษ์ที่เขาเพิ่งจะชำแหละมันออกเป็นชิ้นๆ พลางตกอยู่ในห้วงความคิดอย่างหนัก

"ดูเหมือนว่าฉันจะยังไม่สามารถควบคุมภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์สินะ..."

เขาตระหนักได้ว่าขณะที่อยู่ในสถานะบ้าคลั่งขั้นสูงสุด เขาจะไม่สามารถถูกยั่วยุหรือท้าทายได้เลย

มิฉะนั้น เขาจะยังคงสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์

เขาจะไม่สามารถค่อยๆ ฟื้นคืนสติได้ จนกว่าจะฉีกกระชากสิ่งมีชีวิตที่เข้ามายั่วยุเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ เสียก่อน

เมื่อครู่นี้ แมงป่องยักษ์ก็ส่งเสียงร้องประหลาดๆ แล้วก็เล็งเหล็กในมาที่เขา จนนำไปสู่ฉากสยองขวัญสั่นประสาทเช่นนี้

แววตาของหลินอวี่หม่นหมองลง

ผลลัพธ์นี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

การที่เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ หมายความว่าเขายังคงไม่สามารถใช้ภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุดได้ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ หากเขาอยู่ในพื้นที่ป่าหรืออยู่ท่ามกลางผู้คน ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ

ทันทีที่เขาสูญเสียการควบคุม เขาจะตกอยู่ในอันตรายที่ไม่อาจควบคุมได้อย่างง่ายดาย

ทว่า

มันก็ยังมีข่าวดีอยู่บ้าง

อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ได้ว่าทิศทางของเขานั้นถูกต้อง

เมื่อเบอร์เซิร์กเกอร์คนอื่นๆ เข้าสู่ภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุด พวกเขาจะเสียสติไปโดยสมบูรณ์ แต่ตอนนี้เขาสามารถรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้ตราบใดที่ไม่ถูกยั่วยุ แถมยังฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

นี่เป็นพัฒนาการที่ได้มาจาก 'จี้เสียงสะท้อนแห่งน้ำพุใส' อย่างไม่ต้องสงสัย

และจากจุดนี้ เขาก็ได้ข้อสรุปว่า:

ตราบใดที่เขายังคงตามหาอุปกรณ์ที่ช่วยลดทอนผลข้างเคียงทางจิตใจต่อไป เขาก็จะสามารถพัฒนาตัวเองต่อไปได้เรื่อยๆ จนกว่าจะสามารถควบคุมภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์

"เอาล่ะ! หลังจากออกไปพื้นที่ป่าในวันพรุ่งนี้ ฉันจะตั้งใจหาเงินเพื่อเก็บเงินซื้ออุปกรณ์ประเภทจิตใจให้ได้ โดยเฉพาะถ้าได้มาจากกล่องอุปกรณ์เฉพาะอาชีพจะดีมาก!"

"แล้วก็จำได้ว่าจี้เสียงสะท้อนแห่งน้ำพุใสเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของเซตอุปกรณ์ด้วยนี่นา..."

หลินอวี่มีเป้าหมายใหม่ให้มุ่งมั่นแล้ว

เขาต้องควบคุมภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุดให้จงได้

แน่นอนว่าอุปกรณ์ประเภทจิตใจนั้นไม่ได้หากันได้ง่ายๆ

เขายังคงต้องพยายามอย่างหนัก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลินอวี่ก็หลุดออกจากภวังค์ความคิด

จากนั้น รอยยิ้มอันลึกลับก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

การจะควบคุมภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์นั้นยังคงห่างไกล แต่ในดันเจี้ยนแห่งนี้ เขาสามารถใช้มันได้!

ในดันเจี้ยนนี้ไม่มีมอนสเตอร์ที่ทรงพลังหรือมนุษย์คนอื่นๆ เขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวลเลยสักนิด!

หลินอวี่เปิดหน้าต่างข้อมูลสถานะของตนเองขึ้นมาทันที!

【 ชื่อ: หลินอวี่ 】

【 อาชีพ: เบอร์เซิร์กเกอร์กระหายเลือด (ซ่อนเร้น) 】

【 เลเวล: LV7 (1.10%) 】

【 HP: 1/460 】

【 โล่: 1000 】

【 ความแข็งแกร่ง: 1259 (+45) (+1140) (+52) 】

【 ความคล่องตัว: 1259 (+45) (+1140) (+52) 】

【 ความทนทาน: 46 】

【 จิตวิญญาณ: 63 (+51) 】

【 สกิลติดตัว · เทศกาลเลือด: ทุกๆ การสูญเสีย HP 10 หน่วย ความแข็งแกร่งและความคล่องตัวจะเพิ่มขึ้น 1 หน่วย ปัจจุบันมอบให้: 45 】

【 สกิลติดตัว · บ้าคลั่งโลหิต: ปัจจุบันอยู่ในสถานะบ้าคลั่งขั้นสูงสุด ความแข็งแกร่งและความคล่องตัวเพิ่มขึ้น 2000% เพิกเฉยต่อสถานะควบคุมทั้งหมด! ปัจจุบันมอบให้: 1140 】

(หมายเหตุ: ขั้นนี้มีความเสี่ยงสูง กรุณาเพิ่มพลังชีวิตของท่านโดยเร็วที่สุด!)

【 ดูดเลือด LV2: เมื่อสกิลทำงาน จะไม่ได้รับการฟื้นฟู HP ใดๆ เมื่อปิดสกิล จะฟื้นฟู HP อัตโนมัติ 2 หน่วยต่อวินาที เมื่อเปิดใช้งานแบบแอคทีฟ: HP ลดลง 10 หน่วยต่อวินาที 】

1259!

สเตตัสความแข็งแกร่งและความคล่องตัวของเขาพุ่งสูงถึง 1259!

มาถึงขั้นนี้แล้วจะมีหน้าไหนมาหยุดเขาได้อีก!

แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่หัวใจของหลินอวี่ก็อดที่จะเต้นรัวไม่ได้

เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าผู้มีอาชีพต้องไปถึงเลเวลไหนถึงจะมีสเตตัสทะลุหลักพันได้ขนาดนี้!

จู่ๆ หลินอวี่ก็นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาส่วนใหญ่ยังคงอยู่ที่เลเวล 1

เด็กน้อยมือใหม่ที่มีสเตตัสแค่ 10 กว่าแต้ม

ชั่วขณะนั้น มุมปากของหลินอวี่ก็ยกสูงขึ้นไปอีก...

"เอาล่ะ! ได้เวลาอัปเลเวลแล้ว!"

"เป้าหมายของวันนี้: ทะลวงดันเจี้ยนให้ทะลุปรุโปร่งไปเลย!"

...

ดินแดนแห่งทรายดูดเป็นดันเจี้ยนที่กว้างใหญ่ไพศาลมาก แบ่งออกเป็นสองพื้นที่หลัก: พื้นที่รอบนอกและพื้นที่ใจกลาง

พื้นที่รอบนอกมีขนาดกว้างใหญ่และค่อนข้างง่าย มอนสเตอร์มีเลเวลระหว่าง 3 ถึง 7

แต่เนื่องจากไม่มีการแบ่งเขตแดนของมอนสเตอร์อย่างชัดเจน นั่นหมายความว่าตราบใดที่คุณอยู่ในพื้นที่รอบนอก คุณก็มีโอกาสเจอมอนสเตอร์ได้ทุกระดับและทุกประเภท

หลินอวี่เดินไปได้ไม่ไกลนัก ทรายสีเหลืองเบื้องหน้าก็หมุนวน และแมงป่องยักษ์ตัวหนึ่งก็กระโจนออกมาจากชั้นทราย

【 แมงป่องยักษ์ทะเลทราย: LV4 】

【 HP: 290 】

【 ความแข็งแกร่ง: 25 】

【 ความคล่องตัว: 21 】

【 ความทนทาน: 29 】

【 จิตวิญญาณ: 11 】

【 สกิล: เหล็กในทะลวง, เกราะทรายเหลือง 】

"สมกับที่เป็นมอนสเตอร์จากดันเจี้ยนขนาดใหญ่จริงๆ"

แค่มอนสเตอร์เลเวล 4 ก็มีสเตตัสสูงกว่ามอนสเตอร์เลเวล 5 ในดันเจี้ยนของโรงเรียนแล้ว นักเรียนทั่วไปคงต้องใช้ทีมอย่างน้อยสี่คนถึงจะรับมือกับมันได้

เมื่อมองดูแมงป่องที่อยู่ตรงหน้า หลินอวี่ก็รู้สึกตื่นเต้น

เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้สัมผัสกับพลังของภาวะบ้าคลั่งขั้นสูงสุด

"สีแดงชาดสัมบูรณ์!"

ดาบยาวสีแดงฉานปรากฏขึ้นในมือของหลินอวี่ขณะที่เขาพุ่งทะยานเข้าหาแมงป่องยักษ์

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง...

ฟ่อ—

เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย แมงป่องยักษ์ก็ส่งเสียงขู่ฟ่อและเล็งเหล็กในอันใหญ่โตมาที่หลินอวี่

หลินอวี่ชะงักไป

"หืม?"

"รนหาที่ตายนักใช่ไหม?"

ห้าวินาทีต่อมา ซากศพที่เละเทะจนจำสภาพเดิมไม่ได้อีกซากหนึ่งก็กองอยู่บนพื้น

สามนาทีต่อมา หลินอวี่ตกอยู่ในห้วงความคิดอย่างหนัก

"ฉัน..."

เมื่อมองดูชิ้นส่วนของแมงป่องยักษ์ที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น หลินอวี่ก็พูดไม่ออก ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด

"ช่างเถอะ จะได้สัมผัสหรือไม่ได้สัมผัสก็มีค่าเท่ากันแหละ"

【 คุณได้สังหารแมงป่องยักษ์ทะเลทราย EXP +22 】

เนื่องจากเลเวลของเขาสูงกว่า ค่าประสบการณ์ที่ได้จากแมงป่องยักษ์ที่แข็งแกร่งกว่าจึงลดลงสำหรับหลินอวี่

ความจริงแล้ว ค่าประสบการณ์ที่เขาได้รับนั้นลดลงไปครั้งหนึ่งแล้วหลังจากแตะเลเวล 5 และตอนนี้การปราบมอนสเตอร์ที่เลเวลต่ำกว่าก็ยิ่งทำให้ค่าประสบการณ์ลดลงไปอีก

ถ้าเป็นนักเรียนทั่วไปมาจัดการมัน มอนสเตอร์ตัวนี้คงจะให้ค่าประสบการณ์มากกว่า 60 แต้มแน่ๆ

หลินอวี่เมินเฉยต่อเสียงแจ้งเตือนจากดันเจี้ยนและออกเดินทางต่อไป

เป้าหมายของเขาในวันนี้ไม่ใช่พวกมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ เหล่านี้อย่างแน่นอน ดินแดนแห่งทรายดูดนั้นกว้างใหญ่ไพศาล และไม่มีรางวัลสำหรับการเคลียร์พื้นที่

เขาตั้งใจว่าจะไปอัปเลเวลที่พื้นที่ใจกลาง

ท่ามกลางพายุทรายสีเหลืองที่หมุนวน หลินอวี่มุ่งหน้าตรงไปยังพื้นที่ใจกลาง

พื้นที่ใจกลางนั้นอยู่ไกลมาก โดยปกติแล้ว ประตูเทเลพอร์ตจะเปิดให้เข้าถึงพื้นที่นี้ได้โดยตรงจากภายนอกดันเจี้ยนในวันต่อๆ ไป แต่ในเมื่อเขาต้องการจะไปตอนนี้ เขาย่อมไม่สามารถใช้มันได้

ดังนั้น หลินอวี่จึงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด พุ่งทะยานไปข้างหน้าจนเห็นเป็นเพียงภาพติดตา หลีกเลี่ยงมอนสเตอร์รอบตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ก็ยังมีพวกหน้าโง่ตาบอดบางตัวที่บีบให้เขาต้องหยุดชะงัก

ดวงตาของยักษ์ทรายหินสูงสองเมตรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำหลังจากที่หลินอวี่วิ่งผ่านไป และมันก็ส่งเสียงคำรามดังก้องฟ้าอย่างไม่สบอารมณ์

หลินอวี่ที่พุ่งทะยานห่างออกไปกว่าสองกิโลเมตรแล้ว กลับหันขวับกลับมา

"รนหาที่ตายนักใช่ไหม?"

"เดี๋ยวจัดให้!"

...

ในขณะที่หลินอวี่กำลังฝ่าฟันความยากลำบากเพื่อมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ใจกลาง ภายนอกดันเจี้ยน...

【 1 | หลิวเมิ่งหาน | จำนวนที่สังหาร: 21 】

【 2 | จางหมิงเจ๋อ | จำนวนที่สังหาร: 19 】

【 3 | เฉินเซิน | จำนวนที่สังหาร: 18 】

ข้อมูลแบบเรียลไทม์เลื่อนไหลอยู่บนหน้าจอขนาดยักษ์ในห้องโถง ขณะที่ผู้อำนวยการหลายคนนั่งพูดคุยกันอยู่ด้านล่าง

"หัวหน้าหวัง หลิวเมิ่งหานนี่ก็มาจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งของคุณใช่ไหม? ผลงานของเธอดีทีเดียวเลยนะ"

"ใช่ ฆ่ามอนสเตอร์ไปตั้ง 20 ตัวได้เร็วขนาดนี้ พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของเธอก็คงยอดเยี่ยมไม่เบา"

"เฮ้อ เมื่อไหร่จะมีนักเรียนเก่งๆ แบบนี้มาอยู่โรงเรียนมัธยมที่สามของเราบ้างนะ? พวกเราไม่มีโชคแบบนี้เลยจริงๆ"

ในเวลานี้หวังฮุ่ยหลินไม่ได้สนใจคำชมเหล่านั้น "เมิ่งหานเป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นสูงมากค่ะ แต่อาชีพของเธอก็พอๆ กับคนอื่นๆ นั่นแหละค่ะ"

หน้าจอข้อมูลสามารถแสดงผลนักเรียนได้สูงสุด 100 อันดับ

ด้วยความแข็งแกร่งระดับเลเวล 7 ของหลินอวี่ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็น่าจะติด 100 อันดับแรกได้อย่างแน่นอน

แต่ชื่อของเขากลับไม่เคยปรากฏขึ้นมาเลย

นี่แสดงให้เห็นว่า เมื่อไม่สามารถกดพลังชีวิตของตัวเองลงได้หรือรวมกลุ่มกับใครได้ หลินอวี่ก็คงไม่สามารถอัปเลเวลได้อีกต่อไปแล้วจริงๆ

ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้อำนวยการหลายคนก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยหลิวเมิ่งหานก็คงทิ้งห่างพวกเขาไปไม่ไกลนักหรอก และตราบใดที่คนเลเวล 7 คนนั้นไม่ติดอันดับ มันก็ไม่เป็นไร

"แหม หัวหน้าหวัง ดูคุณสิ ถ่อมตัวอีกแล้ว เธอเป็นถึงอันดับหนึ่งแต่คุณกลับบอกว่าพอๆ กับคนอื่นเนี่ยนะ"

"หลิวเมิ่งหานเป็นนักดาบจันทรากระจ่างใช่ไหม? อาชีพนั้นก็จัดว่าอยู่ในระดับท็อปของกลุ่มอาชีพระดับหายากเลยนะ"

...