ตอนที่ 150 จางโก่วต้านออกศึก คราดเดียวสังหารในชั่วพริบตา
ตอนที่ 150 จางโก่วต้านออกศึก คราดเดียวสังหารในชั่วพริบตา
ตอนที่ 150 จางโก่วต้านออกศึก คราดเดียวสังหารในชั่วพริบตา
เมื่อซูไป๋วางเดิมพันเสร็จสิ้น การแข่งขัน ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า........"
เสียงหัวเราะอย่างเอาแต่ใจดังมาจากทางฝั่งของเซิ่งหู่จง!
ศิษย์ของเซิ่งหู่จงผู้หนึ่งเดินออกมา ยืนอยู่บนลานประลองด้วยใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโส
"คนของสำนักเทียนเต้าฟังให้ดี กล้าแย่งชิงห้องพักของเซิ่งหู่จงของพวกเรา ไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะมีความแข็งแกร่งเพียงนั้นหรือไม่!"
"ข้าคือศิษย์สายตรงแห่งเซิ่งหู่จงนามหลิวเฟยหู่ ปีนี้อายุหกสิบปี บำเพ็ญเพียรมาสี่สิบแปดปี พวกเจ้ามีผู้ใดกล้าต่อสู้กับข้าสักตั้งหรือไม่"
น้ำเสียงของคนผู้นี้หยิ่งผยอง สายตามองข้ามทุกคนในลาน!
"ศิษย์พี่หลิวสู้เขา!"
"ไร้สาระ มีศิษย์พี่หลิวออกโรง สำนักเทียนเต้ากระจ้อยร่อย ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด!"
ศิษย์เซิ่งหู่จงตะโกนด้วยความตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าหลิวเฟยหู่ผู้นี้ ยังพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
ส่วนคนอื่นๆ ก็ฮือฮาขึ้นมาเช่นกัน!
"หลิวเฟยหู่ผู้นี้ กล่าวกันว่าอายุเพียงห้าสิบปีก็ผ่านทัณฑ์สวรรค์น้อยสี่เก้ามาได้ เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง ความแข็งแกร่งก็กล้าแกร่งเป็นอย่างมาก"
"เคยได้ยินมา คนผู้นี้คือศิษย์สายตรงอันดับที่หกแห่งเซิ่งหู่จง ความแข็งแกร่งไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"
"สวรรค์ ห้าสิบปีบรรลุขั้นจินตาน ปรมาจารย์ในสำนักของพวกเราเพิ่งจะอยู่ขั้นจินตานเอง! นี่คือบุตรแห่งสวรรค์ของขุมกำลังระดับจวินเจ๋อหรือ"
"หึๆ.......คราวนี้มีงิ้วฉากเด็ดให้ดูแล้ว"
ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
ไม่ว่าจะกล่าวเช่นไร สำนักเทียนเต้าในครั้งนี้เกรงว่าคงเตะแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว!
บนศาลาตำหนักสำนักเทียนเต้า บรรดาศิษย์ต่างมองหน้ากันไปมา
"คนผู้นี้อ่อนแอเกินไป ขี้เกียจลงสนาม ข้าไม่ต่อสู้กับผู้ที่มีการบำเพ็ญเพียรด้อยกว่าข้าหรอก ชนะไปก็ไม่มีความหมาย" เซียวเหยียนเอ่ยปากเป็นคนแรก
หลิวเฟยหู่ดูเหมือนจะหยิ่งผยอง แต่ก็เป็นเพียงขั้นจินตานระดับสาม อ่อนแอเกินไปแล้ว!
"ข้าก็ไม่ไป ปล่อยให้ศิษย์น้องชายหญิงคนอื่นเถิด" เซียวหลิงซีก็ส่ายหน้าเช่นกัน
บรรดาศิษย์ผู้สืบทอดโดยตรงของซูไป๋ ล้วนไม่มีผู้ใดอยากไป
อีกฝ่ายอ่อนแอเกินไปจริงๆ พวกเขาไม่มีกะจิตกะใจจะต่อสู้ด้วยเลย
"ในเมื่อศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงทุกท่านมองไม่เห็นค่า เช่นนั้นก็ให้ข้าเป็นผู้จัดการเถิด!"
ศิษย์ของสำนักเทียนเต้าผู้หนึ่งเดินออกมา คนผู้นี้แซ่จางนามว่าโก่วต้าน(ไอ้ไข่หมา) มีการบำเพ็ญเพียรขั้นจินตานระดับสาม
นักพรตขั้นจินตานผู้หนึ่ง ทั้งยังเป็นขั้นจินตานที่เยาว์วัยเพียงนี้ กลับมีชื่อเช่นนี้ ในโลกภายนอกนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้เลย
ทว่าสำนักเทียนเต้าไม่เหมือนกัน!
จางโก่วต้านผู้นี้ เดิมทีเป็นบุตรหลานของครอบครัวยากจนแซ่จาง เนื่องจากในสถานที่ยากจนมีประเพณีที่ว่าต้องตั้งชื่อเด็กให้ต่ำต้อยเข้าไว้เพื่อให้มีชีวิตยืนยาว ดังนั้นจึงตั้งชื่อเขาว่าโก่วต้าน
(คนจีนมีความเชื่อว่าการตั้งชื่อดีเกินไปจะทำให้ลดทอนวาสนาของตัวเองและทำให้เด็กเลี้ยงยากเสียชีวิตได้ง่าย พวกเขาจึงตั้งชื่อให้เรียบง่ายและต่ำต้อยมากที่สุด โดยเฉพาะชนบทที่ตั้งชื่อลูกเป็นวัวเป็นหมาก็เห็นได้ทั่วไป เมื่อเติบโตขึ้นแล้วจึงจะตั้งชื่อรองให้เป็นสิริมงคลแทน แต่ลูกชาวบ้านก็ไม่ได้ตั้งชื่อรองหรอกเพราะความรู้ไม่ถึง)
และเขาเข้าสำนักมาสามปี แม้ว่าปัจจุบันจะบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นจินตานแล้ว ก็ยังคงไม่ยอมเปลี่ยนชื่อ
สำหรับเขาแล้ว ชื่อนี้ ทำให้เขาจดจำวันคืนอันยากลำบากในอดีตได้ตลอดเวลา ไม่ถูกสิ่งล่อลวงต่างๆ ชักนำไป ตั้งใจบำเพ็ญเพียร
"สำนักเทียนเต้าไม่มีผู้ใดกล้าต่อสู้กับข้าเลยหรือ หรือจะบอกว่าพวกเจ้ายอมแพ้แล้ว"
บนลานประลอง หลิวเฟยหู่ยังคงส่งเสียงตะโกน ท่าทีเย่อหยิ่งจองหองมากยิ่งขึ้น
ในมุมมองของเขา ศิษย์สำนักเทียนเต้าไม่กล้าออกมานานถึงเพียงนี้ จะต้องหวาดกลัวอย่างแน่นอน
"ข้าจะสู้กับเจ้าเอง!"
จางโก่วต้านเหาะลงมาบนลานประลอง ในมือถือ.......คราดอันหนึ่ง!
ประกอบกับท่าทางซื่อบื้อและใบหน้าอันไร้เดียงสาของเขา ทำให้ผู้คนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ในทันที
เจ้าหมอนี่ คงไม่ได้เพิ่งจะคราดดินจากชนบทเสร็จแล้วมาหรอกนะ
อีกทั้ง นี่มันถึงกับใช้อุปกรณ์การเกษตรมาเป็นอาวุธ นี่มาสร้างเสียงหัวเราะหรือ
สำนักในสถานที่เล็กๆ ก็คือสำนักในสถานที่เล็กๆ แม้จะมีจวินเจ๋อปรากฏขึ้นมาสักคน ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
หลิวเฟยหู่อดรนทนไม่ไหว หัวเราะลั่นออกมา หัวเราะจนปวดท้องไปหมด
และศิษย์ของเซิ่งหู่จงที่อยู่ด้านหลังของเขา ยิ่งหัวเราะเสียงดังลั่น
"หากรู้เร็วกว่านี้ว่าศิษย์สำนักเทียนเต้ามีสภาพเช่นนี้ ไฉนจึงต้องให้ศิษย์พี่หลิวลงมือ ข้าผู้เดียวก็จัดการเขาได้แล้ว!"
"ศิษย์พี่หลิว ท่านวางใจเถิด เจ้าหมอนี่ต้านทานท่านได้ไม่ถึงสามกระบวนท่าอย่างแน่นอน ก็จะต้องคุกเข่าลงกับพื้นขอความเมตตา!"
"ฮ่าฮ่า ศิษย์พี่หลิวน่าเกรงขามยิ่ง!"
กลุ่มคนของเซิ่งหู่จงพากันยกยอปอปั้นอย่างบ้าคลั่ง
จางโก่วต้านกลับไม่สนใจว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไร เขาแบกคราด เดินมายังตรงกลางลานประลอง จ้องมองหลิวเฟยหู่อย่างจริงจัง
จางโก่วต้านนอกจากการฝึกซ้อมกับศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักเทียนเต้าตามปกติแล้ว ยังไม่เคยประมือกับศิษย์อัจฉริยะจากสำนักภายนอกมาก่อน ดังนั้นจึงมีสีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม
นี่คือการประลองนัดแรกของสำนักเทียนเต้าในงานชุมนุมพันธมิตรเซียน เขาจะต้องแสดงฝีมือให้ดีที่สุด แม้จะแพ้ ก็จะไม่ยอมให้ผู้อื่นดูแคลนสำนักเทียนเต้าได้!
"สำนักเทียนเต้า ศิษย์รุ่นที่สาม จางโก่วต้าน โปรดชี้แนะ!" จางโก่วต้านประสานมือคารวะ กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"พรืดฮ่าฮ่า เขาบอกว่าเขาชื่อสิ่งใดนะ"
"จางโก่วต้าน โก่วต้าน นี่มันชื่อสิ่งใดกัน"
"หากไม่ใช่เพราะเขาเหาะมา ข้าเกือบจะคิดว่าเป็นมดปลวกจากชนตอนที่ใดเสียแล้ว!"
วาจานี้กล่าวออกมา ก็ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนเยาะเย้ยอีกครั้ง
"หึ!" หลิวเฟยหู่แค่นเสียงเย็น ไม่สนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยตรง!
ครืน!
ในชั่วพริบตา แรงกดดันอันมหาศาลสายหนึ่งก็ปะทุขึ้น
และในเวลานี้ ผู้อาวุโสขั้นฮวาเสินบนท้องฟ้าเพิ่งจะเอ่ยปากกล่าวว่า "การประลอง เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!"
สิ้นเสียง หลิวเฟยหู่ก็กระโจนเข้าไปราวกับพยัคฆ์ร้าย สองมือทำเป็นกรงเล็บ เผยให้เห็นใบมีดนิ้วอันแหลมคมสิบเล่ม
เพียงลงมือก็แสดงให้เห็นถึงทักษะการต่อสู้และความเร็วอันแข็งแกร่งของตนเอง!
เซิ่งหู่จงก็คือเซิ่งหู่จง จุดเด่นของเคล็ดวิชาเซียนและฤทธิ์เดชของพวกเขาก็คือความเร็ว ความดุร้าย และความอำมหิต!
ฟุ่บ!
นิ้วทั้งสิบของหลิวเฟยหู่ตวัดเข้าหาบริเวณลำคอของจางโก่วต้านอย่างรุนแรง
การโจมตีในครั้งนี้หากคว้าถูก เกรงว่าลำคอของจางโก่วต้านคงจะขาดสะบั้นในชั่วพริบตา!
"เคร้ง!"
จางโก่วต้านแม้จะรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง ทว่าก็ยังคงปลดคราดที่แบกอยู่ลงมา ตั้งสมาธิรับมือศัตรูอย่างเต็มที่
การต่อสู้ครั้งแรก ตนเองจะต้องต่อสู้ให้งดงาม!
จะไม่ยอมทรยศต่อการบ่มเพาะของสำนัก!
ทุกคนล้วนกำลังมองดูเขาอยู่!
เขากำคราดแน่น โคจรปราณวิญญาณจนเต็มเปี่ยม ฟาดคราดเข้าใส่หลิวเฟยหู่อย่างแรง!
"นำอุปกรณ์การเกษตรมาเป็นอาวุธ สำนักเทียนเต้าของพวกเจ้ายากจนจนแม้แต่อาวุธให้ศิษย์ก็ยังซื้อไม่ไหวเลยหรือ"
หลิวเฟยหู่กล่าวเยาะเย้ย มุมปากแฝงความเย้ยหยัน ดูเหมือนจะกำชัยชนะไว้ในมือแล้ว
"ดูข้าทำลายอาวุธของเจ้าเสีย!"
เขาเปลี่ยนกลยุทธ์ ยกแขนขึ้นเล็กน้อย ยื่นกรงเล็บออกไปอย่างรุนแรง คว้าเข้าหาคราดของจางโก่วต้าน
ทำลายอาวุธ ทลายขวัญกำลังใจ!
ปัง!
ทว่าในลมหายใจต่อมา เรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงก็เกิดขึ้น
ใบมีดนิ้วของหลิวเฟยหู่ ในลมหายใจที่สัมผัสกับคราดของจางโก่วต้าน สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
แย่แล้ว ช่างเป็นเรี่ยวแรงที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!
ทว่าในเวลานี้ก็สายไปเสียแล้ว เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำลายคราดของจางโก่วต้านได้ กลับกัน ใบมีดนิ้วของเขาเอง ภายใต้คราดของฝ่ายตรงข้าม กลับแตกหักไปจนหมดสิ้น!
คุณภาพคราดของฝ่ายตรงข้าม ถึงกับสูงส่งกว่าของเขามากนัก!
"เปรี้ยง!"
จางโก่วต้านฟาดคราดลงมา หลังจากทำลายใบมีดนิ้วของหลิวเฟยหู่จนแตกสลายแล้ว ก็สับลงบนหน้าอกของเขาต่อ!
เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น หลิวเฟยหู่กรีดร้องโหยหวนปลิวละลิ่วออกไป ทั้งร่างกระแทกลงกับพื้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด
ศิษย์อัจฉริยะขั้นจินตานระดับสามแห่งเซิ่งหู่จง ถึงกับถูกคราดเดียวจัดการในชั่วพริบตา!
………….