ตอนที่ 46 ผู้อาวุโสสำนักหวงซาระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า

ตอนที่ 46 ผู้อาวุโสสำนักหวงซาระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า

"อ้า!"

คนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนในที่สุดก็หลุดพ้นออกจากความบ้าคลั่งกระหายเลือด พากันหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ส่งเสียงร้องโอดครวญอย่างแหลมเล็กแล้วพากันหลบหนีไป

ในที่สุด จูเก๋อเฟิงก็หันกายกลับมา สายตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่ร่างของโอหยางซุยที่ไม่ได้ลงมือมาโดยตลอด

"วันนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางไม่ให้ข้าฆ่าเจ้าได้!"

"เมื่อหนึ่งปีก่อนเจ้าฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้า ยามนี้ ข้าก็จะให้เจ้าได้รับรู้ถึงความสิ้นหวังในยามที่ถูกผู้คนเข่นฆ่าบ้าง!"

"จงไปตายเสียเถิด!!!"

สิ้นเสียงของจูเก๋อเฟิง ร่างกายของเขาก็พุ่งทะยานเข้าใส่โอหยางซุยราวกับสายฟ้าแลบ

ร่างของเขาขยับวูบหนึ่ง ก็ไปปรากฏตัวขึ้นที่เบื้องหน้าของโอหยางซุยแล้ว

"ฉับ!"

พลองหนึ่งฟาดออกไป มีความรวดเร็วเป็นเลิศ ราวกับสายฟ้าฟาด ไม่สามารถมองเห็นแนวทางได้อย่างชัดเจนเลย

ทว่า ยามที่ต้องเผชิญกับการโจมตีอันดุดันเช่นนี้ บนใบหน้าอันแก่ชราของโอหยางซุยไม่เพียงแต่ไม่มีความหวาดกลัว ในทางตรงกันข้ามกลับปรากฏรอยยิ้มอันเย็นเยียบขึ้นมาสายหนึ่ง

"ฟุ่บ!"

กระบี่บินเล่มหนึ่ง พุ่งทะยานออกจากส่วนลึกของคฤหาสน์โอวหยางด้วยความเร็วอันเป็นเลิศ มุ่งหน้าเข้าโจมตีจูเก๋อเฟิง

จูเก๋อเฟิงมีการตอบสนองที่รวดเร็วเช่นกัน ยื่นพลองเหล็กออกไปขวางกั้นกระบี่บินไว้

"ตูม!"

กระบี่บินและพลองเหล็กขนาดใหญ่ปะทะเข้าด้วยกัน พลังปราณที่ระเบิดออกม้วนตัวไปทั่วทั้งสี่ทิศทาง

หินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านข้างถูกซัดจนลอยกระเด็นออกไป ส่งเสียงดังตูมร่วงหล่นลงในที่ไกลตา ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า

แรงปะทะอันมหาศาลนี้ ต่อให้เป็นจูเก๋อเฟิง ก็ยังคงไม่สามารถละเว้นที่จะต้องถูกซัดจนต้องถอยร่นไปสองสามก้าว มือทั้งสองข้างบังเกิดอาการชาขึ้นมาเล็กน้อย

"ฮ่าฮ่า เจ้าเดรัจฉานน้อย เป็นอย่างไร คิดอยากจะฆ่าข้าหรอกหรือ? ย่อมไม่มีประตูให้เจ้าได้กระทำหรอก!"

เมื่อเห็นกระบี่บินซัดจูเก๋อเฟิงจนถอยร่นไปได้ โอหยางซุยก็แหงนหน้าหัวเราะร่าขึ้นมาในทันที

"ตระกูลโอวหยางของข้าสามารถเติบโตจนยิ่งใหญ่ได้ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าไม่มีไพ่ตายหลงเหลืออยู่เลย?"

"เป็นเพียงระดับรวบรวมปราณขั้นที่ห้า ต่อให้พลังความสามารถจะล้ำเลิศเหนือธรรมดาเพียงใด ย่อมมีความจำกัดอยู่วันยังค่ำ ยังคงคิดอยากจะพลิกฟ้าคว่ำดินอีกหรอกหรือ!"

เมื่อได้ยินคำเยาะหยันของโอหยางซุย จูเก๋อเฟิงก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

ทว่า เขาไม่ได้มองไปทางโอหยางซุย หากแต่จ้องเขม็งไปที่ส่วนลึกของคฤหาสน์โอวหยาง

ที่สถานที่แห่งนั้น มีร่างสองร่างกำลังเดินเยื้องย่างเข้ามาอย่างช้าๆ

ในจำนวนนั้นคนหนึ่ง เป็นผู้เฒ่าที่มีหนวดเคราและขนคิ้วเป็นสีขาวทั้งหมด

อีกคนหนึ่งสวมใส่เสื้อผ้าไหมเนื้อดี ท่วงท่ากิริยาราวกับคุณชายของตระกูลใหญ่

"ระดับรวบรวมปราณขั้นปลาย!"

สายตาของจูเก๋อเฟิง จ้องเขม็งไปที่ร่างของผู้เฒ่าผู้นั้น คิดไม่ถึงเลยว่า เบื้องหลังของตระกูลโอวหยาง จะมี ยอดฝีมือเช่นนี้คอยปักหลักรักษาอยู่!

"หึ คิดอยากจะฆ่าท่านพ่อของข้า ก็ต้องดูว่าเจ้าจะมีความสามารถถึงขั้นนั้นหรือไม่!"

"ท่านอาจารย์ ฆ่ามันเสีย!"

คุณชายผู้นั้นปรายตามองจูเก๋อเฟิงแวบหนึ่ง เบ้ปากด้วยความดูแคลน จากนั้นก็หันกายกลับมา กล่าววาจาด้วยความเคารพนอบน้อมต่อผู้เฒ่าระดับรวบรวมปราณขั้นปลายผู้นั้น

"เหอะเหอะ ต้องขอขอบใจเจ้าที่ช่วยฆ่าคู่แข่งของข้าไปตั้งมากมายถึงเพียงนี้ พลังความสามารถของตระกูลโอวหยางของข้า ย่อมสามารถเพิ่มพูนขึ้นอีกไม่ต่ำกว่าเท่าตัวเลยทีเดียว!"

โอหยางซุยก็เดินก้าวเข้ามาเช่นกัน มองดูจูเก๋อเฟิงด้วยสีหน้าอันพิษร้าย หัวเราะเยาะหยันออกมา

จากนั้น เขาก็ก้มกายคำนับต่อผู้เฒ่าระดับรวบรวมปราณขั้นปลายผู้นั้น "ยังดีที่ผู้เฒ่าหวงอยู่เป็นเพื่อนบุตรชายของข้าที่นี่ มิเช่นนั้น วันนี้ข้าผู้เฒ่าคงยากที่จะรอดพ้นจากภัยพิบัติแล้ว"

ผู้เฒ่าแซ่หวงผู้นั้นเมื่อได้ยินคำกล่าว จึงเอ่ยคำออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยชาว่า "เห็นแก่หน้าของเจ้าที่เป็นบิดาของศิษย์ของข้า ข้าผู้เฒ่าย่อมสามารถลงมือให้ได้ ทว่า หลังจากเรื่องราวมันเสร็จสิ้นลง วิชาเซียนต้องตกเป็นของข้า และตระกูลโอวหยางของเจ้า ยังคงต้องมอบทองคำให้แก่ข้าผู้เฒ่าอีกหนึ่งพันตำลึง"

โอหยางซุยเมื่อได้ยินคำกล่าว เนื้อบนใบหน้าก็สั่นไหวเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้แสดงออกมา ยังคงกล่าววาจาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอว่า

"ผู้เฒ่าหวงกล่าวล้อเล่นแล้ว ครั้งนี้ท่านยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ตระกูลโอวหยางของข้าย่อมต้องสลักลึกไว้ในใจอย่างแน่นอน ทองคำหนึ่งพันตำลึง ย่อมต้องนำไปส่งมอบให้ถึงสำนักหวงซาอย่างแน่นอน"

ผู้เฒ่าหวงพยักหน้าอย่างเฉยชา ถือเป็นคำตอบ

คนธรรมดาสามัญเหล่านั้นต่อหน้าตระกูลโอวหยางย่อมสามารถเข่นฆ่าได้ตามใจชอบ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอันใดเลย

ทว่าตระกูลโอวหยางต่อหน้าสำนักหวงซา ก็เป็นเพียงสุนัขหาเงินที่เลี้ยงไว้ริมทางตัวหนึ่งเท่านั้นเอง!

"สำนักหวงซาหรือ?"

หัวคิ้วของจูเก๋อเฟิงขมวดขึ้นเล็กน้อย สำนักแห่งนี้เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง เป็นเจ้าศตวรรษในพื้นที่รอบๆ ตำบลหวงถู่ร่วมหลายสิบหลี่

พลังความสามารถของมัน ยิ่งใหญ่กว่าสำนักไป๋หลางอยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ!

คิดไม่ถึงเลยว่า ตระกูลโอวหยาง จะมีการติดต่อพัวพันกับสำนักหวงซา!

"ปัง!"

ผู้เฒ่าหวงก้าวเท้าไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง กลิ่นอายอันแข็งแกร่งสายหนึ่ง พลันระเบิดออกจากร่างของเขา ล็อคเป้าหมายไปที่ร่างของจูเก๋อเฟิงในชั่วพริบตา

ไม่ได้เป็นเพียงระดับรวบรวมปราณขั้นปลายธรรมดา

ทว่าบรรลุถึงระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้าเลยทีเดียว!

สูงส่งกว่าจูเก๋อเฟิงถึงสี่ขั้นย่อยเต็มๆ!

พลังความสามารถถึงระดับนี้ ย่อมเทียบเท่ากับผู้ดูแลบางคนของสำนักหลิงเซียวแล้ว!

"ข้าผู้เฒ่าคือผู้อาวุโสของสำนักหวงซา เจ้าหนู เจ้าไม่เลวเลยทีเดียว หากยินยอมส่งมอบวิชาเซียนออกมา ข้าผู้เฒ่าก็สามารถพิจารณาละเว้นชีวิตให้เจ้าได้สักสายหนึ่ง"

ผู้เฒ่าหวงมองดูจูเก๋อเฟิงด้วยสายตาอันเย็นเยียบแล้วเอ่ยคำ

จูเก๋อเฟิงกำพลองเหล็กแน่น ไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว ทำเพียงจ้องเขม็งไปที่ร่างของโอหยางซุยและผู้เฒ่าหวงด้วยสายตาอันโกรธเคือง

"การบำเพ็ญเพียรย่อมไม่ใช่วิถีที่ง่ายดาย เหตุใดต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วยเล่า!" ผู้เฒ่าหวงส่ายศีรษะ

"ฟุ่บ!"

สิ้นเสียงคำกล่าว ฝ่าเท้าของเขาก็กระแทกพื้นอย่างแรง ทั่วทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างอันเลือนรางสายหนึ่ง พุ่งตรงเข้าใส่จูเก๋อเฟิง

ความเร็ว ช่างว่องไวยิ่งนัก!

ดวงตาทั้งสองข้างของจูเก๋อเฟิงหดตัวลงเล็กน้อย ทำได้เพียงยกพลองเหล็กขึ้นมาขวางกั้นไว้ที่บริเวณทรวงอกเท่านั้น

ผู้เฒ่าหวงประสานอินด้วยมือทั้งสองข้าง รวบรวมพลังเป็นตราประทับ ฟาดลงบนพลองเหล็กอย่างแรง

ในเวลาถัดมา จูเก๋อเฟิงเพียงรู้สึกว่ามีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นมาจากทรวงอก ทั่วทั้งร่างย่อมไม่สามารถละเว้นที่จะต้องลอยกระเด็นออกไป

"ปัง!"

ร่างของจูเก๋อเฟิงกระแทกเข้ากับกำแพงลานบ้าน กระแทกจนกำแพงหนาทะลุเป็นรูขนาดใหญ่รูหนึ่ง

"พรวด!"

พออ้าปาก เขาก็กระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำหนึ่ง

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้มีรากปราณสวรรค์ อีกทั้งมีอาวุธวิญญาณคอยช่วยเหลือ จนสามารถเอาชนะผู้มีตบะเหนือกว่าในระดับรวบรวมปราณขั้นที่หก หรือกระทั่งต่อสู้กับระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดก็ใช่ว่าจะไม่มีกำลัง

ทว่าต่อหน้าของระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า ย่อมไม่มีกำลังที่จะตอบโต้ได้เลย!

ระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

"เหอะเหอะ......!"

เมื่อได้ยินภาพเหตุการณ์ตรงหน้า โอหยางซุยก็ปรากฏรอยยิ้มอันดุร้ายขึ้นบนใบหน้า

เป็นเพียงระดับรวบรวมปราณขั้นที่ห้า ต่อหน้าผู้อาวุโสสำนักหวงซารดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า ย่อมมีค่าเป็นเพียงเศษผงเท่านั้น!

"เอ๊ะ? อาวุธวิญญาณหรือ?"

ส่วนผู้เฒ่าหวง หลังจากโจมตีไปทีหนึ่ง มองดูพลองเหล็กในมือของจูเก๋อเฟิงที่ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย ในดวงตาก็ปรากฏแววตาอันประหลาดใจขึ้นมาสายหนึ่ง จากนั้น ก็เปลี่ยนเป็นความโลภโมโทสัน

อาวุธวิญญาณ นั่นคือสมบัติวิเศษในระดับก่อเกิดรากปราณที่แม้แต่เจ้าสำนักหวงซาก็ยังไม่เคยครอบครอง!

หากมีอาวุธวิญญาณ พลังความสามารถของเขา ย่อมสามารถเพิ่มพูนขึ้นอีกถึงสามส่วน!

คุณค่า ย่อมไม่สามารถใช้ทองคำมาเทียบเคียงได้แล้ว!

สมบัติล้ำค่าถึงเพียงนี้ เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงมันมาให้ได้!

"เจ้าเดรัจฉานน้อย จงส่งมอบอาวุธวิญญาณมาแต่โดยดีเถิด!"

ในเวลาถัดมา ร่างกายของผู้เฒ่าหวงก็พุ่งทะยานเข้ามา ยื่นมือขวาออกไป หมายจะจับกุมตัวจูเก๋อเฟิงไว้ ย่อมต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน

"วูบ!"

ในเวลานั้นเอง ในดวงตาของจูเก๋อเฟิงก็ปรากฏแววตาอันคุ้มคลั่งขึ้นมาสายหนึ่ง พลองเหล็กขนาดใหญ่ในมือฟาดออกไปทางด้านข้าง

"เคร้ง~!"

ในเวลาต่อมา มือขวาของผู้อาวุโสสำนักหวงซาผู้นั้น ก็ถูกพลองเหล็กฟาดเข้าอย่างจัง บังเกิดเสียงใสสะท้อนกังวาน

เขาส่งเสียงครางในลำคอคำหนึ่ง รีบถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าปรากฏแววตาระคนเคลือบแคลงสงสัยมองดูจูเก๋อเฟิง

พลังความสามารถของเจ้าเด็กนี่ ในชั่วพริบตา กลับเพิ่มพูนขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้!

จูเก๋อเฟิงค่อยๆ ยืนหยัดกายขึ้นมา จ้องเขม็งไปที่ร่างของผู้เฒ่าหวงด้วยสายตาอันโกรธเคือง เอ่ยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "เจ้าก็คิดอยากจะขวางทางล้างแค้นของข้าด้วยอย่างนั้นหรือ?"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเย็นเยียบถึงที่สุด ราวกับจะทำให้ห้วงอากาศ กลายเป็นน้ำแข็งเลยทีเดียว!

รูม่านตาของผู้เฒ่าหวงหดตัวลงอย่างรุนแรง

เขาสามารถสัมผัสได้ว่า จูเก๋อเฟิงในยามนี้ มีความอันตรายอย่างยิ่ง!

"ระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดหรือ? กลิ่นอายสายนี้..........คือโอสถระเบิดปราณที่ช่วยกระตุ้นศักยภาพในช่วงเวลาสั้นๆ!"

"มิน่าเล่า มิน่าเล่าพลังความสามารถของเจ้าจึงได้แข็งแกร่งขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้!"

ในดวงตาของผู้เฒ่าหวงปรากฏแววตาอันหวาดหวั่นขึ้นมาสายหนึ่ง ทว่าสิ่งที่มากกว่ากลับเป็นความโลภโมโทสัน

โอสถระเบิดปราณนั้นแข็งแกร่งก็จริง ทว่า อย่างไรเสียมันก็เป็นเพียงโอสถ ช่วงเวลาที่แสดงผลย่อมมีความจำกัด!

อีกทั้ง ต่อให้เป็นระดับรวบรวมปราณขั้นที่เจ็ดแล้วจะอย่างไรเล่า?

ตัวเขาเป็นถึงระดับรวบรวมปราณขั้นที่เก้า ในเรื่องของระดับตบะย่อมสามารถกดดันจูเก๋อเฟิงจนดับดิ้นได้อย่างแน่นอน!

"ยามนี้ ข้าต้องการทองคำห้าพันตำลึงแล้ว"

ผู้เฒ่าหวงเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ บ่งบอกราคาใหม่ออกมาอีกครา

...

เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมลงให้ 10 ตอนนะครับ พอดีผมทำงานลากยาวมาตั้งแต่ 23:00 น แล้วหมดแรงแบบสุดๆ