บทที่ 130 ลูกสะใภ้ใหญ่ตั้งครรภ์

ช่วงต้นวสันต์เหมาะกับการเพาะปลูก วันนี้ปลูกสิ่งนี้ พรุ่งนี้ปลูกสิ่งนั้น เกษตรกรทั่วทั้งเขตเนี่ยซวงว่างต่างพากันยุ่งวุ่นวาย

ส่วนหมู่บ้านน่าเยนั้น นอกจากจะยุ่งกับการเพาะปลูกแล้ว หลายครอบครัวยังต้องแบ่งแรงงานไปถางที่ทำสวนผลไม้ด้วย จึงยิ่งยุ่งจนหัวหมุนทีเดียว

เติ้งซื่อหรงเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง แม้ภูเขาลิ้นจี่จะเน้นปลูกลิ้นจี่กุ้ยเว่ยเป็นหลัก แต่เขาก็ยังเตรียมหลุมปลูกเผื่อไว้สำหรับปลูกลำไย ขนุน มะม่วง มะเฟือง ยัมเบอร์รี่ ลิ้นจี่สามหัว และพลับ เป็นต้น

เมื่อปลูกไม้ผลที่พบเห็นได้บ่อยในอำเภอโป๋ไป๋จนครบทุกชนิด เวลาก็ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนอ้ายแล้ว

วันนี้ หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ เจียงเต๋อหู่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านน้า (ใช้คำว่าอาข่งในภาษาถิ่นแคะ มีนักอ่านบอกว่าอ่านยาก เลยเปลี่ยนกลับมาครับ) ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว พรุ่งนี้ผมจะไปรับลูกสุนัขห้าตัวที่บ้านอาที่สิบหกกลับมาดีไหม?”

เติ้งซื่อหรงพยักหน้าพลางกล่าว “ได้สิ รับกลับมาเถอะ!” พูดจบเขาก็หยิบเงิน 5 หยวนส่งให้หลานเขย

เจียงเต๋อหู่เห็นดังนั้นก็รีบเอ่ย “ท่านน้า ไม่ต้องให้เงินเยอะขนาดนี้หรอก ให้สักหนึ่งหรือสองเหมาพอเป็นพิธีก็พอแล้ว!”

ในเขตเนี่ยซวงว่าง การรับลูกสุนัขมาเลี้ยงนั้นต้องให้เงินเสมอ

โดยเฉพาะลูกสุนัขที่รับมาจากบ้านเดิมฝ่ายหญิง หากไม่ให้เงินจะเรียกว่า “กัดเส้นทางบ้านเดิมให้ขาด” ซึ่งถือเป็นเรื่องอัปมงคล

แน่นอนว่าขอเพียงให้เงินแทนการรับมาฟรี ๆ ก็พอแล้ว แม้จะให้เพียงหนึ่งเหว่ย แต่นั่นก็นับว่าเป็นการให้เงินแล้ว พิสูจน์ว่าลูกสุนัขตัวนี้ซื้อมาด้วยเงิน

เติ้งซื่อหรงยัดเงินใส่มือเขาโดยตรงพลางยิ้มกล่าว “ถึงจะเป็นญาติกัน แต่จะให้เขาขาดทุนไม่ได้ อาที่สิบหกคนนี้ดูแลลูกสุนัขห้าตัวมานานกว่าสองเดือน ให้ลูกสุนัขตัวละหนึ่งหยวนก็ไม่ถือว่าเยอะหรอก”

ในเมื่อไม่ใช่ลูกสุนัขของตัวเอง เจียงเต๋อหู่จึงไม่ปฏิเสธอีก รับเงินมาไว้

เช้าวันถัดมา เจียงเต๋อหู่ก็ขี่จักรยานตราหย่งจิ่วกลับไปรับลูกสุนัขห้าตัวจากบ้านอาที่สิบหกกลับมาอีกครั้ง

เติ้งซื่อหรงเก็บไว้ที่บ้านสองตัว ส่วนอีกสามตัวให้เจียงเต๋อหู่นำไปเลี้ยงที่ภูเขาลิ้นจี่

……

วันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนยี่ จิงเจ๋อ

นี่คือฤดูกาลที่สามในบรรดายี่สิบสี่ฤดูกาล

วันนี้ ครอบครัวเติ้งซื่อหรงมีเรื่องน่ายินดี ลูกสะใภ้ใหญ่ของเขาตั้งครรภ์แล้ว!

“ดี! ดี! ดี!”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เติ้งซื่อหรงก็กล่าวคำว่าดีออกมาสามครั้งด้วยความดีใจ

“นี่มันดีจริง ๆ ยินดีด้วยนะพี่สะใภ้!” เติ้งอวิ๋นเจินเองก็กล่าวแสดงความยินดีด้วยสีหน้าตื่นเต้น

จางซิ่วผิงยิ้มพลางเตือน “อวิ๋นเจิน เบาเสียงหน่อย อย่าให้คนนอกได้ยินล่ะ!”

เพราะช่วงสามเดือนแรกของการตั้งครรภ์ทารกยังไม่มั่นคง ดังนั้นไม่ว่าจะในยุคนี้หรือยุคหลัง เมื่อเริ่มตั้งครรภ์ใหม่ ๆ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว โดยปกติจะไม่บอกคนอื่น รอให้ผ่านไปสามเดือนทารกมั่นคงแล้วถึงจะประกาศข่าวออกไป

เติ้งอวิ๋นเจินย่อมเข้าใจเรื่องนี้ นางแลบลิ้นออกมาด้วยความเก้อเขิน

เติ้งซื่อหรงกำชับด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “อาผิง ตั้งแต่นี้ไป เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ต้องระวังร่างกายให้ดี ป้องกันไม่ให้เป็นหวัด อารมณ์ก็ห้ามตื่นเต้นเกินไป ทุกเช้าให้อวิ๋นเจินพาออกไปเดินเล่นบ้าง ช่วงบ่ายอวิ๋นไท่กลับมาแล้ว ก็ให้เขาพาไปเดินเล่นด้วย……”

เขาไม่ได้เอ่ยเรื่องนอนหัวค่ำตื่นเช้า เพราะในยุคที่ชนบทยังไม่มีไฟฟ้าใช้นี้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่นอนหัวค่ำตื่นเช้า!

ส่วนเรื่องอาหารการกิน เขาก็ไม่ได้เอ่ยเช่นกัน เพราะคนตัดสินใจว่าจะทำอะไรกินในแต่ละวันคือเขาซึ่งเป็นพ่อสามี

จางซิ่วผิงสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากการกำชับของพ่อสามี จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มเบิกบาน “รับทราบแล้วพ่อ!”

ในยุคนี้ แต่ละครอบครัวในชนบทต้องมีลูกหลายคน ดังนั้นการตั้งครรภ์สำหรับคนชนบทจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่ต้องระวังในช่วงสามเดือนแรกเล็กน้อย หลังจากผ่านสามเดือนไปแล้ว อะไรที่เคยทำก็ต้องทำต่อไป!

แม้กระทั่งการคลอดลูกในระหว่างทำงานก็พบเห็นได้ทั่วไป

เติ้งซื่อหรงเป็นคนที่ผ่านยุคหลังมา ความคิดย่อมต่างจากคนชนบทในตอนนี้อย่างมาก หลังจากกำชับข้อควรระวังเสร็จ เขาก็คิดว่าจะทำอาหารอะไรให้ลูกสะใภ้ใหญ่ทานในช่วงบ่ายดี หญิงตั้งครรภ์ต้องเน้นโภชนาการที่สมดุล ต่อจากนี้เขาจะพยายามทำอาหารให้หลากหลายขึ้น เพียงแค่ลดปริมาณของอาหารแต่ละอย่างลงก็พอ

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เติ้งซื่อหรงก็หยิบเงิน 5 หยวนส่งให้ลูกสาวคนโตพลางกล่าว “อวิ๋นเจิน เธอไปซื้อไก่จากบ้านชางว่างกลับมาสักตัว ช่วงบ่ายตุ๋นน้ำแกงให้พี่สะใภ้เธอดื่ม น้ำแกงไก่มีโภชนาการดี”

“ได้เลย!” เติ้งอวิ๋นเจินรับเงินมาแล้วเตรียมตัวไปซื้อไก่

หมู่บ้านตั้งแต่ปีที่แล้ว จำนวนการเลี้ยงไก่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ละบ้านเลี้ยงไว้อย่างน้อยสิบกว่าตัว การจะซื้อไก่จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก

จางซิ่วผิงเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ย “พ่อ ที่บ้านก็กินดีมากอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องจงใจซื้อไก่มาตุ๋นน้ำแกงหรอก”

เติ้งซื่อหรงยิ้มกล่าว “ตั้งแต่นี้ไป เธอไม่ได้กินข้าวคนเดียวแล้ว เจ้าตัวเล็กในท้องก็ต้องกินเหมือนกัน ต่อไปพ่อจะตุ๋นน้ำแกงให้เธอดื่มทุกวัน ไม่ว่าอยากอาหารหรือไม่ ก็พยายามกินอาหารแต่ละอย่างสักนิด สิ่งนี้จะช่วยให้โภชนาการสมดุล ซึ่งเป็นผลดีต่อการเจริญเติบโตของเด็ก”

จางซิ่วผิงได้ยินแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ ตอนที่พี่สะใภ้คนแรกและคนที่สองแต่งเข้ามา พวกนางได้รับการปรนนิบัติอย่างไรในยามตั้งครรภ์ นางย่อมรู้ดีที่สุด รวมถึงลูกสะใภ้คนอื่นในหมู่บ้านยามตั้งครรภ์ อย่างมากก็แค่ทำงานน้อยลงในช่วงสามเดือนแรก แต่เรื่องอาหารการกินพื้นฐานก็เหมือนเดิม ไม่มีการปรนนิบัติพิเศษอะไร

แต่จากความหมายของพ่อสามี ต่อไปจะตุ๋นน้ำแกงให้นางดื่มทุกวัน คำว่า “ตุ๋น” นี้ย่อมหมายถึงของดีแน่นอน

หญิงตั้งครรภ์คนอื่นตั้งแต่ตั้งท้องจนคลอดลูก อาจจะไม่ได้ดื่มน้ำแกงตุ๋นถึงสามครั้งด้วยซ้ำ แต่นางกลับได้ดื่มทุกวันตั้งแต่เริ่มรู้ตัวว่าท้อง อย่าว่าแต่ลูกสะใภ้ในหมู่บ้านเลย ต่อให้เป็นลูกสะใภ้ในเมือง ก็คงไม่ได้รับการปรนนิบัติแบบนี้ใช่ไหม?

จางซิ่วผิงกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณพ่อมาก!”

……

ช่วงบ่าย เมื่อเติ้งอวิ๋นไท่กลับจากการทำงาน เขาก็ถูกภรรยาลากเข้าไปคุยในห้อง

เติ้งอวิ๋นไท่ยิ้มถาม “อาผิง เธอมีเรื่องอะไรถึงได้ทำลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้?”

หลังจากจางซิ่วผิงปิดประตูแล้วก็นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ไท่ ฉันมีข่าวดีจะบอกพี่”

“ข่าวดีอะไร?”

“ในท้องของฉันมีเจ้าตัวเล็กแล้ว!”

เติ้งอวิ๋นไท่ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย ถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “อาผิง นี่เรื่องจริงเหรอ? ข่าวชัวร์หรือเปล่า?”

จางซิ่วผิงลูบท้องพลางยิ้ม “คุณหมอเป็นคนบอกฉันเอง และประจำเดือนของฉันก็เลื่อนมาอาทิตย์กว่าแล้ว เรื่องนี้ชัวร์เก้าในสิบส่วนทีเดียว”

เติ้งอวิ๋นไท่ได้ยินดังนั้นก็รีบถามอย่างร้อนรนทันที “เธอไปหาหมอมาเหรอ? เธอไม่สบายตรงไหน?”

เห็นท่าทางกระวนกระวายของสามี จางซิ่วผิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาพลางกล่าว “ไม่ต้องห่วงหรอก แค่ก่อนหน้านี้รู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อยเลยไปหาหมอ หลังจากหมอแมะชีพจรให้แล้ว ถึงได้บอกว่าฉันตั้งครรภ์”

เติ้งอวิ๋นไท่ถึงได้วางใจ จากนั้นก็กำชับว่า “อาผิง ตอนนี้เธอท้องแล้ว ต่อไปงานในบ้านก็ไม่ต้องทำ ให้เป็นหน้าที่ของอวิ๋นเจินทำก็พอ!”

“เรื่องนี้พ่อสั่งการไว้เรียบร้อยแล้ว ยังบอกให้พี่พาฉันออกไปเดินเล่นหลังทานมื้อค่ำทุกวันด้วยนะ!”

“อืม เดี๋ยวพอทานข้าวเสร็จ พี่จะพาเธอออกไปเดินเล่นทันที!”

[จบตอน]