บทที่ 62 สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้ถูกทอดทิ้งกับเทพสวรรค์ 5

บทที่ 62 สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้ถูกทอดทิ้งกับเทพสวรรค์ 5

กระดูกเทพคือสิ่งที่ฉาจิ่วต้องการอย่างนั้นหรือ?

สิ่งที่นางต้องการคือความเมตตาจากเทพเจ้าต่างหาก

หากนางชิงกระดูกเทพกลับมาเร็วเกินไป นางก็คงไม่อาจแสดงท่าทีน่าเวทนาต่อหน้าท่านเทพฉือได้

"ท่านเทพฉือ เรื่องราวในโลกมนุษย์จะคู่ควรให้มือของท่านต้องแปดเปื้อนได้อย่างไรเจ้าคะ?"

ฉาจิ่วคุกเข่าแทบเท้าท่านเทพฉือ ช้อนตามองเขา ดวงตาของนางทอประกายเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างหมดหัวใจ

"ข้าจะทำให้หลิงซีต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวดเป็นพันเท่าเพื่อทวงคืนกระดูกเทพกลับมาให้ข้าเอง"

ท่านเทพฉือมิได้เอ่ยสิ่งใด

ครู่ต่อมา เขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตามใจเจ้า"

ราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยว่าฉาจิ่วจะเลือกหนทางใด

ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับยื่นนิ้วออกไปอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วขาวผ่องดุจหยกหยุดอยู่ตรงหน้าฉาจิ่ว

ฉาจิ่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโน้มหน้าผากเข้าไปหาอย่างลังเล

ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหน้าผากนาง หยดเลือดศักดิ์สิทธิ์หยดเล็กๆ ก็ถูกถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายของฉาจิ่วอีกครั้ง

พลังอันมหาศาลทว่าอ่อนโยนแผ่ซ่านไปทั่วทุกกระเบียดนิ้วของกระดูกและเส้นลมปราณ แสงศักดิ์สิทธิ์เรืองรองปรากฏขึ้นจางๆ บนหน้าผากของฉาจิ่ว ก่อกำเนิดเป็นรอยประทับรูปดอกบัวสีทอง

ท่านเทพฉือได้ประทานรอยประทับศักดิ์สิทธิ์รูปดอกบัวให้แก่ฉาจิ่วอีกครั้ง

มันสว่างไสวและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ารอยประทับบงกชที่เคยอยู่บนหน้าผากของจิ่งหลีเสียอีก

ฉาจิ่วประหลาดใจยิ่งนัก นางประทับริมฝีปากลงบนหลังมือของท่านเทพฉืออีกครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณ

หลังจากที่ฉาจิ่วเดินออกมาจากประตูคันฉ่อง ทุกคนก็สังเกตเห็นรอยประทับบงกชบนตัวนางอย่างรวดเร็ว

"นั่นมันรอยประทับศักดิ์สิทธิ์!" ใครบางคนร้องอุทานขึ้นมา "ท่านเทพฉือยอมรับสตรีศักดิ์สิทธิ์จิ่งหลีแล้ว!"

รอยประทับดอกบัวนี้คือตัวแทนการยอมรับจากท่านเทพฉือ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นสัญลักษณ์แสดงตัวตนของสตรีศักดิ์สิทธิ์สืบต่อกันมาทุกรุ่น

เจ้าสำนักหลิงซีจะลำเอียงเข้าข้างหลิงซีไปเพื่อสิ่งใด ในเมื่อนางไม่สามารถแม้แต่จะก้าวผ่านประตูคันฉ่องเข้าไปได้ด้วยซ้ำ

กลับกลายเป็นฉาจิ่ว ผู้ซึ่งถูกสำนักหลิงซีทอดทิ้งต่างหาก ที่ได้รับความเห็นชอบจากท่านเทพฉืออีกครั้ง

สำนักอื่นๆ ที่มาร่วมชมพิธีการต่างพากันส่ายหน้าและถอนหายใจ พวกเขารู้สึกว่าเหิงซานเยว่นั้นใจแคบและไร้ซึ่งสายตาในการมองคน

หลิงซีฟื้นตัวขึ้นมากแล้วภายใต้การรักษาของเหิงซานเยว่ นางนอนเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นอาจารย์ เฝ้ามองฉาจิ่วเดินออกมาจากประตูคันฉ่องด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ

เหตุใดกัน? เห็นอยู่ชัดๆ ว่านางไม่มีกระดูกเทพ แล้วทำไมถึงยังสามารถเข้าไปในประตูคันฉ่องได้?

ทำไมเทพเจ้าถึงยอมรับคนไร้ค่าที่ไม่มีอนาคตด้วย?

ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ เหิงซานเยว่จึงทำได้เพียงประกาศว่า "จิ่งหลี ในเมื่อท่านเทพฉือเลือกเจ้า เจ้าก็จงเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักหลิงซีต่อไปเถิด"

ระบบปราณชะตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหดหู่ "เยี่ยมไปเลย ตอนนี้ทั้งกระบี่เยว่ซวงและรอยประทับบงกชก็หายวับไปหมดแล้ว"

แผนการที่จะเข้าใกล้ท่านเทพฉือก็พังไม่เป็นท่าไปด้วย

ทำไมโฮสต์คนนี้ถึงได้ไม่ได้เรื่องขนาดนี้นะ?

หลิงซีกัดฟันกรอด "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาบ่น ลองคิดดูสิว่ายังมีวิธีอื่นที่จะแย่งชิงโชคชะตาของจิ่งหลีมาได้อีกหรือไม่?"

ระบบปราณชะตาตอบกลับ "การทดสอบในดินแดนลี้ลับกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ถึงตอนนั้นก็สังหารนางในดินแดนลี้ลับ แล้วแย่งชิงทุกอย่างกลับมาสิ"

"นางอยู่ตั้งระดับเลี่ยนซวีเชียวนะ! ข้าจะฆ่านางได้อย่างไร?"

"ไม่ได้เรื่อง" ระบบปราณชะตากล่าวอย่างดูแคลน "มีสัตว์อสูรระดับสูงมากมายในดินแดนลี้ลับ แถมข้ายังมีของวิเศษช่วยเจ้าอีก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับเลี่ยนซวี เจ้าก็รับมือไม่พลาดหรอกน่า"

หลิงซีดีใจเป็นล้นพ้น "เจ้าพูดถูก"

เหิงซานเยว่สังเกตเห็นว่ารอยประทับบงกชในมือของฉาจิ่วหายไป เปลือกตาของเขากระตุก และเกิดลางสังหรณ์ใจที่ไม่ดีขึ้นมา

"รอยประทับบงกชอยู่ที่ใด?" เขาเอ่ยถาม

ฉาจิ่วยักไหล่ "อ้อ ข้าหลอมมันแล้วนำไปถวายแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าค่ะ"

เหิงซานเยว่ถึงกับปวดขมับ

หลิงซีแทบจะกรีดร้องออกมาดังๆ

นางบ้าไปแล้วหรือไร? ของล้ำค่าระดับนั้น นางกลับนำไปหลอมเพื่อเป็นของถวายเนี่ยนะ?

ฉาจิ่วเป็นคนโง่งั้นหรือ?

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากจะเชื่อ

และนี่ก็คือเหตุผลที่แน่ชัดว่าทำไมวันนี้ท่านเทพฉือถึงได้โปรดปรานฉาจิ่วมากนัก

ความเลื่อมใสศรัทธาอันแรงกล้า ปราศจากความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวและความโลภ อุทิศทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่เขาอย่างแท้จริง ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ

ดังนั้น เขาจึงไม่ขัดข้องที่จะประทานเกียรติยศแห่งรอยประทับบงกชให้แก่ฉาจิ่ว

พิธีแต่งตั้งที่ดูราวกับละครตลกจบลงเพียงเท่านั้น และผู้มาสังเกตการณ์ก็แยกย้ายกันไปพร้อมกับความคิดที่หลากหลาย

เป็นไปได้ว่าสำนักหลิงซีคงจะกลายเป็นตัวตลกและหัวข้อสนทนาของสำนักใหญ่อื่นๆ ไปอีกนานแสนนาน

ชุนอี้้กำลังจะเดินตามนักพรตฉืออวี้กลับไปยังยอดเขาของตน แต่เขากลับถูกศิษย์พี่ผลักล้มลงกับพื้นอย่างแรง

"ไอ้คนทรยศ ไสหัวไปซะ" ศิษย์พี่ถ่มน้ำลายใส่เขา

ชุนอี้้ไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิด จึงเงยหน้ามองนักพรตฉืออวี้ผู้เป็นอาจารย์ด้วยความสับสน

ใครจะคาดคิดว่า นักพรตฉืออวี้เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ทิ้งท้ายคำพูดไว้ว่า "นับแต่นี้ไป เจ้าไม่ใช่ศิษย์ของข้าอีกต่อไป" จากนั้นก็เหาะทะยานไปบนกระบี่พร้อมกับคนอื่นๆ

ชุนอี้้นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น รู้สึกเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก

ใครบางคนแถวนั้นเอ่ยเตือนเขา "ใครบ้างไม่รู้ว่าท่านนักพรตฉืออวี้ชื่นชอบศิษย์พี่หญิงหลิงซี? การที่เจ้าให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ยืมกระบี่ ก็เท่ากับเจ้าตั้งตนเป็นปรปักษ์กับเขาไม่ใช่หรือ?"

ชุนอี้้รู้สึกไม่พอใจ "ศิษย์ร่วมสำนักช่วยเหลือเกื้อกูลกันมันผิดตรงไหน?"

เมื่อเห็นว่าเขาไม่เข้าใจ ชายผู้นั้นก็ส่ายหน้าแล้วเดินจากไป

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินเข้ามาหาเขา

"อาจารย์ของเจ้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว" ฉาจิ่วถือกระบี่เยว่ซวงพลางก้มมองเด็กหนุ่มที่กำลังสับสนงุนงง "เจ้าอยากจะติดตามข้าหรือไม่?"

ชุนอี้้เงยหน้ามองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ท่านอาจารย์อาหญิง ท่านเต็มใจจะรับข้าไว้จริงๆ หรือขอรับ?"

เขามีรากปราณสามสาย นักพรตฉืออวี้จึงไม่ค่อยชอบเขาและไม่เคยทุ่มเทแรงกายแรงใจสอนสั่งเขาเลย

เขาทำได้เพียงเดินตามรอยศิษย์คนอื่นๆ อีกนับพันคน เพื่อเรียนรู้วิชาบำเพ็ญจิตขั้นพื้นฐานที่แสนธรรมดาที่สุด คลำทางเอาเอง และระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่ขั้นปลายของระดับสร้างรากฐานมาเนิ่นนานโดยไม่มีความก้าวหน้าใดๆ

ฉาจิ่วคิดว่าในเมื่อนางกำลังจะย้ายที่อยู่ นางก็บังเอิญต้องการผู้ติดตามตัวน้อยๆ สักคนพอดี และเด็กคนนี้ ชุนอี้้ ก็ดูเหมือนจะมีนิสัยใจคอไม่เลว

นางเอ่ยถาม "เจ้าไม่เต็มใจหรือ?"

ชุนอี้้พยักหน้ารัวๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าวสาร "ข้าเต็มใจ ข้าเต็มใจขอรับ"

แน่นอนว่าเขาต้องเต็มใจอยู่แล้ว!

เขาดีใจจนเนื้อเต้น

ฉาจิ่วพยักหน้า "เช่นนั้นก็จงตามข้ามา"

"ไปที่ใดหรือขอรับ?"

"ยอดเขาชางสุ่ย"

เมื่อฉาจิ่วพาชุนอี้้มาถึงยอดเขาชางสุ่ย หลิงซีกำลังสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของเหิงชิงเหยา

"ศิษย์พี่ชิงเหยา กระดูกเทพชิ้นนั้นเป็นของข้าจริงๆ ทำไมแดนศักดิ์สิทธิ์ถึงไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปล่ะเจ้าคะ?"

เหิงชิงเหยาเองก็สงสัยในเรื่องนี้เช่นกัน เขาไปถามเหิงซานเยว่ผู้เป็นบิดา และคำตอบที่ได้รับก็คือ ท่านเทพฉือมีเจตนาแอบแฝงและปฏิเสธหลิงซีเพราะทรงโปรดปรานฉาจิ่วมากกว่า

เหิงชิงเหยาเชื่อคำพูดของบิดาอย่างสนิทใจ เขาลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาของหลิงซีขณะที่นางร้องไห้และเอ่ยปลอบโยน "เอาล่ะ พวกเราต่างรู้ดีว่าเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่นั่นคือการตัดสินใจของท่านเทพฉือ ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะไปตั้งคำถามได้"

หลิงซีกัดริมฝีปาก "การที่ท่านเทพฉือโปรดปรานศิษย์พี่หญิงจิ่งหลี หมายความว่าเขาสามารถปฏิเสธความสามารถของข้าได้อย่างนั้นหรือ?"

"ความสามารถของเจ้าคือการลักขโมยและหลอกลวงงั้นหรือ?" ฉาจิ่วเอ่ยกลั้วรอยยิ้ม นางกอดอกพิงกรอบประตูอยู่

"เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? ยอดเขาชางสุ่ยไม่ต้อนรับเจ้า" ศิษย์น้องชายหน้าเด็กที่ยืนอยู่ด้านข้างออกปากไล่นางอย่างไม่ไว้หน้า

ฉาจิ่วจำเขาได้

เขาชื่อม่อชิงหลี เมื่อห้าร้อยปีก่อน เขายังเป็นแค่เด็กน้อยเตาะแตะที่ชอบเกาะติดจิ่งหลีแจ ร้องเรียกด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า "ศิษย์พี่หญิง อุ้มหน่อย"

บัดนี้ เมื่อพบกันอีกครั้ง กลับมีเพียงความห่างเหินและระแวดระวังปรากฏอยู่บนใบหน้าของม่อชิงหลี

วันเวลาเปลี่ยนแปร ผู้คนก็มิได้เป็นเหมือนดั่งวันวาน

ฉาจิ่วเอียงคอ ดูเหมือนกำลังงุนงง "หากข้าจำไม่ผิด ที่นี่คือยอดเขาชางสุ่ยของข้าไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายไสหัวไป?"

เหิงชิงเหยาที่กำลังตระกองกอดหลิงซีขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ "จิ่งหลี สถานที่แห่งนี้ถูกเปลี่ยนเป็นที่พักของหลิงซีมาตั้งแต่สองร้อยปีก่อนแล้ว"

"แล้วอย่างไรล่ะ?"

เหิงชิงเหยาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดศิษย์น้องหญิงที่เคยอ่อนโยนและมีเหตุผลถึงได้กลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้

ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง "ในเมื่อนางคุ้นชินกับการอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว การย้ายไปย้ายมาตอนนี้จะไม่วุ่นวายไปหน่อยหรือ?"

ฉาจิ่วหัวเราะลั่น "อ้อ หมายความว่าถ้านางชินกับการใช้ของของคนอื่น ของสิ่งนั้นก็จะกลายเป็นของนางไปเลยอย่างนั้นสิ?"

หลิงซีฟังความนัยในคำพูดของฉาจิ่วออก นางข่มความเจ็บปวดในร่างกายและฝืนลุกขึ้นยืน ดูราวกับดอกไม้สีขาวอันบอบบางแต่เข้มแข็ง

"ศิษย์พี่ชิงเหยา ในเมื่อศิษย์พี่หญิงจิ่งหลีต้องการให้ข้าย้ายออก ข้าก็จะไม่ฝืนอยู่ให้เป็นที่รำคาญใจ ข้าขอย้ายไปอยู่ที่ยอดเขาอู๋หยาของศิษย์พี่ชั่วคราวก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ?"

เหิงชิงเหยาลังเลเล็กน้อย

หลิงซีอธิบายเสริม "เป็นเพราะพลังปราณที่ยอดเขาอู๋หยานั้นอุดมสมบูรณ์กว่า ข้าจึงคิดว่าหากไปพักฟื้นที่นั่น ข้าคงจะหายเป็นปกติได้เร็วขึ้น"

เหิงชิงเหยาคลายคิ้วลง "เอาเช่นนั้นก็ได้"

เมื่อได้รับอนุญาต ริมฝีปากของหลิงซีก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย และนางก็แอบปรายตามองฉาจิ่วอย่างท้าทาย

เห็นไหมล่ะ? ต่อให้เจ้าไล่นางออกจากยอดเขาชางสุ่ยได้ แล้วอย่างไรเล่า?

นางก็ยังสามารถแย่งชิงสิ่งที่ฉาจิ่วหวงแหนที่สุดไปได้อยู่ดี

เมื่อสองร้อยปีก่อน ตอนที่หลิงซีเข้ามาในสำนักหลิงซี นางรู้ดีว่าเหิงชิงเหยาและฉาจิ่วมีสัญญาหมั้นหมายกัน

แต่ผู้บำเพ็ญเพียรที่ทั้งหล่อเหลาและทรงพลังอย่างเหิงชิงเหยา มีใครบ้างที่จะไม่ชอบ?

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเค้นสมองคิดหาวิธี งัดเอาเล่ห์เหลี่ยมทุกรูปแบบจากชีวิตก่อนที่เคยเป็นพนักงานขายมาใช้ วางแผนยั่วยวนสารพัด จนในที่สุดก็ทำให้เหิงชิงเหยาหวั่นไหวไปกับนางได้สำเร็จ

การได้ครอบครองเหิงชิงเหยา อย่างแรกคือสามารถเติมเต็มความเย่อหยิ่งจองหองของนางได้ และอย่างที่สองคือช่วยเพิ่มค่าโชคชะตาให้กับระบบปราณชะตาด้วย

หลิงซีรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ทว่าฉาจิ่วกลับไม่ปรายตามองนางแม้แต่น้อย สั่งการให้ชุนอี้้เก็บข้าวของทุกอย่างในยอดเขาชางสุ่ยที่เป็นของหลิงซีไปโยนทิ้งไว้ข้างนอกโดยตรง

ภายในลานกว้าง ป่าท้อที่แต่เดิมเคยเหี่ยวเฉาและโรยราดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงการกลับมาของเจ้าของ มันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด กิ่งก้านสาขาชูชันแข็งแรง และดอกท้อก็พากันเบ่งบานสะพรั่งดอกแล้วดอกเล่า

ม่อชิงหลีตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก "นี่... ต้นท้อที่เหี่ยวเฉามาถึงห้าร้อยปี ดอกมันบานแล้ว!"

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าหลิงซีจะใช้เลือดกึ่งเทพหล่อเลี้ยงป่าท้อแห่งนี้มากมายเพียงใด นางก็ไม่สามารถชุบชีวิตมันได้

แต่บัดนี้ เมื่อฉาจิ่วกลับมา ดอกท้อกลับเบ่งบานขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติงั้นหรือ?

แม้แต่เหิงชิงเหยาก็ยังรู้สึกถึงอารมณ์อันซับซ้อนที่ตีรวนอยู่ในใจ

เมื่อเดินทางออกจากยอดเขาชางสุ่ย ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับหลิงซี "กระดูกเทพของเจ้า..."

มันเป็นของเจ้าจริงๆ หรือ?

เขาไม่ได้ถามสิ่งใดต่อ

เขาตระหนักได้ว่า ตนเองไม่มีความกล้าพอที่จะยอมรับคำตอบนั้น