บทที่ 95: รวบรวมพยานหลักฐาน

บทที่ 95: รวบรวมพยานหลักฐาน

หวังเลี่ยงและพวกอีกสองคนต่างหวาดกลัว "ไป... ไปที่ว่าการอำเภอหรือ"

"ใช่!" เซี่ยเชียนเชียนพยักหน้าอย่างแข็งขัน เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "ข้ารู้ว่าพวกเจ้าทั้งสามคนเอาข้าไปนินทาลับหลัง ดังนั้น ทางเดียวที่พวกเจ้าจะปลอดภัยก็คือต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเจียงหมิงเป็นคนชี้นำพวกเจ้า มิเช่นนั้น ข้าก็จะฟ้องร้องพวกเจ้าด้วยเช่นกัน!"

ขาของหวังเลี่ยงอ่อนระทวยด้วยความหวาดกลัว "พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายเจ้านะ พวกเราก็แค่เบื่อแล้วก็พูดคุยกันสนุกๆ เท่านั้น..."

"เหอะ! พวกเจ้าพูดคุยกันสนุกๆ แล้วข้าเล่า ถ้าไม่ใช่เพราะข้ายังมีท่านแม่ที่แก่ชราและตาบอดอยู่ที่บ้านซึ่งต้องคอยดูแล ข้าคงจบชีวิตตัวเองไปนานแล้ว!" เซี่ยเชียนเชียนขึ้นเสียง "ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนถูกคนอื่นชี้นำและไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายข้า เช่นนั้นก็จงไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพวกเจ้าต่อหน้านายอำเภอสิ!"

เมื่อครู่นี้หวังเลี่ยงยังรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่คนงามตัวน้อยจำชื่อของเขาได้ ทว่าตอนนี้เขากลับอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ ทำไมคนงามถึงไม่เล่นตามกฎเกณฑ์เลยนะ รู้อย่างนี้เขาแกล้งทำเป็นหูหนวกเป็นใบ้แล้วหุบปากไว้เสียก็ดี

เซี่ยเชียนเชียนหันกลับไปมองฟ่านหมิง เขาจึงกล่าวว่า "ข้าจดจำไว้หมดแล้ว ถึงเวลาข้าจะเขียนทั้งหมดลงในคำร้องเอง"

"พวกข้า พวกข้า..." ไป๋ต้าโหย่วและเฉินเจี๋ยมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง และกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "เซี่ยเชียนเชียน หากพวกข้าเป็นพยานให้เจ้า เจ้าจะไม่เอาความพวกข้าจริงๆ ใช่หรือไม่"

"แน่นอน พวกเจ้าล้วนเป็นคนดี เป็นคนเลวอย่างเจียงหมิงต่างหากที่ชี้นำพวกเจ้า ข้าจับตาดูพวกเจ้ามาสักพักแล้ว หลังปีใหม่ หากข้าจำเป็นต้องจ้างคนมาทำงานที่โรงกระเบื้อง ข้าจะพิจารณาพวกเจ้าก่อน" ขณะที่กำลังข่มขู่ เซี่ยเชียนเชียนก็โยนเหยื่อล่อไปพร้อมกัน

ลุงหลิวและหลิวปิงต่างก็ได้รับค่าจ้างจากเซี่ยเชียนเชียนแล้ว และคนที่ช่วยนำทางก็ได้รับเงินแล้วเช่นกัน ตอนนี้เซี่ยเชียนเชียนกลายเป็นบุคคลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในหมู่บ้าน และทุกคนที่ว่างงานอยู่กับบ้านต่างก็อยากจะทำงานให้กับนางเพื่อหารายได้พิเศษมาจุนเจือครอบครัว เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ หลายคนจึงรู้สึกหวั่นไหวและก้าวออกมาข้างหน้าทีละคน

"เซี่ยเชียนเชียน ข้าก็เป็นพยานให้เจ้าได้นะ หลังฤดูใบไม้ผลิก็จ้างสามีข้าไปทำงานให้เจ้าด้วยสิ!"

"ใช่ๆ ข้าก็ได้ยินแม่เจียงเอาเจ้าไปนินทาทุกที่เหมือนกัน ข้าก็เป็นพยานให้ได้นะ"

"..."

เซี่ยเชียนเชียนแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ "ดีเลย ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยร่างคำให้การให้ทุกคนลงนามด้วยนะเจ้าคะ"

"ได้สิ" ฟ่านหมิงเริ่มร่างคำให้การทันที โดยให้ทุกคนลงนามและประทับรอยนิ้วมือ ส่วนเรื่องคำร้องนั้น เซี่ยเชียนเชียนต้องการที่จะเขียนมันขึ้นมาด้วยตนเอง

มีคำกล่าวไว้ว่า สตรีที่ไร้ความสามารถถือเป็นสตรีที่มีคุณธรรม แต่หากจู่ๆ สตรีที่มีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ปรากฏตัวขึ้น ย่อมต้องสร้างความฮือฮาอย่างแน่นอน และนาง นางก็จะเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยมคนนั้นให้ได้!

ในขณะเดียวกัน คนบ้านตระกูลเจียงเพิ่งจะช่วยห้ามเลือดบนศีรษะของเจียงหมิงเสร็จ คนทั้งสามในครอบครัวกำลังวางแผนกันอยู่ที่บ้านว่าจะใช้เงินติดสินบนเจ้าหน้าที่และฟ้องร้องเซี่ยเชียนเชียนในข้อหาพยายามฆ่าอย่างไร โดยไม่รู้ตัวเลยว่าพวกตนก็ทำผิดกฎหมายด้วยเช่นกัน

เซี่ยติ้งเฟิงมาถึงตามสัญญาพร้อมกับอวี่เอ๋อร์เพื่อมาขอกินมื้อเที่ยง แต่เขากลับเห็นฝูงชนมารวมตัวกันอยู่หน้ากระท่อมมุงจาก จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หลานรัก เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ"

"เจียงหมิงเอาข้าไปนินทาทุกที่ ข้าก็เลยเตรียมตัวจะฟ้องร้องเขาเจ้าค่ะ" เซี่ยเชียนเชียนดีใจมากที่ได้เห็นอวี่เอ๋อร์ "อวี่เอ๋อร์ มาหาพี่สาวสิ ให้พี่สาวดูหน่อยว่าเจ้าสูงขึ้นหรือไม่"

"ท่านพี่" อวี่เอ๋อร์วิ่งเข้าไปหาอย่างมีความสุข

เซี่ยเชียนเชียนลูบหัวเขาเบาๆ และเอ่ยถามเสียงกระซิบ "เมื่อคืนเจ้าได้กินหมูสามชั้นตุ๋นหรือไม่"

"ข้าได้กินขอรับ ข้าเป็นคนฉีกแผ่นผนึกบนชามเอง ท่านพี่ ขอบคุณมากนะขอรับ" ขอบตาของอวี่เอ๋อร์แดงก่ำ แต่เขากลั้นน้ำตาเอาไว้ เขาเป็นลูกผู้ชาย จะมาร้องไห้ต่อหน้าพี่สาวไม่ได้เด็ดขาด

"มาเถอะ กลับบ้านกับพี่สาวกัน วันนี้พี่สาวจะผัดเต้าหู้หมาผัวให้เจ้ากินนะ" เซี่ยเชียนเชียนจับมืออวี่เอ๋อร์แล้วเดินกลับบ้าน

อวี่เอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านพี่ เต้าหู้หมาผัวคืออะไรหรือขอรับ"

"เต้าหู้หมาผัวก็คือเต้าหู้ที่อร่อยมากๆ อย่างไรล่ะ ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง..."