บทที่ 57 สองพี่น้องเริ่มคลางแคลงใจ

บทที่ 57 สองพี่น้องเริ่มคลางแคลงใจ

เซี่ยเชียนเชียนกลอกตาไปมา แผนการบางอย่างผุดขึ้นในหัว "เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร ใครก็ตามที่พาอวี่เอ๋อร์ออกจากตระกูลเซี่ยและพาเขากลับมาหาท่านแม่ของข้าได้ ข้าจะคัดลอก 'เคล็ดวิชาเผากระเบื้อง' ฉบับสมบูรณ์จากความทรงจำให้คนผู้นั้น"

เซี่ยติ้งไห่และเซี่ยติ้งเฟิงมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้ สายตาของทั้งคู่ประดุจกำลังมองศัตรูคู่อาฆาต

เซี่ยเชียนเชียนแอบยินดีปรีดา ปรารถนาให้ทั้งสองเปิดฉากต่อสู้กันให้ตายไปข้าง ทว่าน่าเสียดายที่เพียงครู่เดียว พวกเขาก็เก็บงำความโกรธแค้นและกลับมาสานสัมพันธ์ฉันพี่น้องดังเดิม "น้องสาม หลานสาวตัวน้อยกำลังพยายามยุแยงตะแคงรั่วให้พวกเราแตกหักกันนะ!"

"นั่นสิ นังเด็กนี่มันร้ายกาจเกินไป ต่อให้ไม่มีเคล็ดวิชานั่น พวกเราก็ยังเผากระเบื้องชั้นดีได้ แล้วถ้านางมีตำราอยู่กับตัวแล้วจะทำไม ท้ายที่สุดก็ยังเผาออกมาเป็นแค่กองเศษกระเบื้องแตกๆ อยู่ดี" เซี่ยติ้งเฟิงกล่าว

เซี่ยเชียนเชียนยักไหล่ "ในเมื่อพวกท่านเลือกที่จะปฏิเสธ ก็อย่ามาโทษข้าก็แล้วกันที่ไม่ให้โอกาส"

"นังเด็กบ้า ตำราอยู่ที่ไหนกัน แล้วเจ้าท่องจำเคล็ดวิชานั่นได้อย่างไร" เซี่ยติ้งไห่เอ่ยถาม

"ก่อนที่ท่านพ่อจะสิ้นใจ เขาได้กำชับให้ข้าท่องจำมันไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเขา ครอบครัวของเราก็ยังมีหนทางทำมาหากินต่อไป"

เซี่ยเชียนเชียนก็แค่พูดจาไปเรื่อยเปื่อย ทว่านั่นกลับทำให้ใบหน้าของเซี่ยติ้งไห่ซีดเผือดลง หรือว่าพี่ใหญ่จะคอยระแวดระวังเขามาตลอด ถ้าเช่นนั้น เรื่องที่เกิดกับพวกโจรภูเขาในวันนั้น... เขาก็รู้ด้วยงั้นหรือว่าเป็นฝีมือของตน

สีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขาไม่อาจรอดพ้นสายตาของเซี่ยเชียนเชียนไปได้ ดูเหมือนนางจะเดาถูก การตายของเซี่ยติ้งซานเกี่ยวพันกับเซี่ยติ้งไห่จริงๆ

เซี่ยเชียนเชียนเข็นรถเข็นมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านด้วยความสงบนิ่ง

เซี่ยติ้งเฟิงเองก็สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของเซี่ยติ้งไห่ เขาจึงเอ่ยทีเล่นทีจริงกึ่งหยั่งเชิง "พี่รอง พี่ใหญ่คงไม่ได้กำลังระแวงท่านอยู่ใช่ไหม"

"เหลวไหล!" เซี่ยติ้งไห่อาศัยฐานะพี่ชายบันดาลโทสะ เขาอุ้มอวี่เอ๋อร์ขึ้นหลังม้าแล้วควบออกไป ทิ้งให้เซี่ยติ้งเฟิงต้องเดินกลับหมู่บ้านเพียงลำพัง ท่ามกลางฝุ่นดินที่คละคลุ้งตลบอบอวลเต็มหน้าจากรอยเท้าม้า

เซี่ยติ้งเฟิงลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด ขณะจ้องมองแผ่นหลังของเซี่ยติ้งไห่ที่จากไป

...

ภายในหมู่บ้าน แม่เฒ่าเซี่ยเดินเตาะแตะด้วยสองเท้าที่ถูกพันรัดเพื่อตามหาหลานชาย ปากก็พร่ำด่าทอทุกคนที่พบเจอ "นังฉินใจดำอำมหิต มันลักพาตัวหลานชายคนโตของข้าไป..."

ส่งผลให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าครอบครัวสี่คนของนางฉินหนีไปแล้ว ทุกคนต่างออกมาดูเรื่องสนุก ทว่าใครจะไปคิดว่าเซี่ยเชียนเชียนจะเดินทางกลับมา!

"ท่านย่า อย่ามาพูดจาเหลวไหล ใครลักพาตัวหลานชายของท่านกัน ลูกสะใภ้รองของท่านทำเอาท่านแม่ของข้าโกรธจนกระอักเลือดต่างหาก ข้าก็แค่จะไปตามหมอ" เซี่ยเชียนเชียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด

นางฉินนั่งบนรถเข็นอย่างอ่อนระโหยโรยแรง "อวี่เอ๋อร์อยู่กับพี่รองน่ะ"

เมื่อได้ยินว่าหลานชายคนโตไม่ได้หนีไป แม่เฒ่าเซี่ยก็รู้สึกโล่งใจ "ตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเจ้าห้ามมาพบหลานชายของข้าอีก"

"ด้วยสิทธิ์อะไรกัน อวี่เอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของท่านเสียหน่อย" เซี่ยเชียนเชียนแค่นเสียงหยัน

"ข้าเป็นคนเลี้ยงเขามา!" แม่เฒ่าเซี่ยเกลียดชังเซี่ยเชียนเชียนมากที่สุด นางชี้หน้าถลึงตาจิ้มนิ้วซ้ำๆ ราวกับอยากจะทิ่มทะลุหัวของเซี่ยเชียนเชียนเสียให้ได้

เซี่ยเชียนเชียนเอ่ยถาม "คนที่ใช้นิ้วชี้หน้าจิ้มข้าคนก่อน เพิ่งจะโดนข้ากัดไปนะ..."

แม่เฒ่าเซี่ยรีบชักมือกลับทันทีพลางกล่าวด้วยความขุ่นเคืองที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "ถึงอย่างไรอวี่เอ๋อร์ก็เป็นหลานชายคนโตของตระกูลเซี่ย ตระกูลเซี่ยเป็นคนดูแลเรื่องปากท้องและเสื้อผ้าให้เขา ถึงแม้นางฉินจะเป็นคนให้กำเนิด แต่ตอนนี้นางจะให้อะไรเขาได้ล่ะ"

"ให้ข้าวปลาอาหารและเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มน่ะสิ" นางฉินเอ่ยเสียงเบา แม้ว่าชีวิตความเป็นอยู่จะยังยากลำบาก แต่แค่เพิ่มชามกับตะเกียบอีกสักชุดก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

"และส่งเสียให้เล่าเรียนด้วย!" เซี่ยเชียนเชียนกล่าวเสริม "ท่านย่า ข้าขอถามหน่อยเถอะ ตอนนี้ท่านจะคืนอวี่เอ๋อร์ให้พวกเราได้หรือยัง"

"เล่าเรียนงั้นรึ ถุย!" แม่เฒ่าเซี่ยหัวเราะลั่น ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ก็พากันหัวเราะตาม

เหตุผลที่เซี่ยติ้งซานรู้หนังสือก็เพราะเขาได้เรียนรู้ตอนที่ออกไปทำงานต่างถิ่น ในปีที่เกิดทุพภิกขภัยข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ แค่ไม่อดตายก็ถือว่าดีมากแล้ว