บทที่ 130 - คลังสมบัติโจร

บทที่ 130 - คลังสมบัติโจร

"โจรก็คือโจรอยู่วันยังค่ำ กระทั่งกับพี่น้องของตนเองยังไร้ซึ่งเยื่อใย ข้าหลิงเซียวจะไปร่วมหอลงโรงกับพวกเจ้าได้อย่างไรกัน!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำ หลิงเซียวก็ส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น

"ดูท่าทางเจ้าคงรนหาที่ตายจริงๆ สินะ!"

สีหน้าของหัวหน้าใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม

"พี่ใหญ่ อย่ามัวต่อล้อต่อเถียงกับไอ้เด็กนี่เลย รีบจับตัวมันไว้ก่อนเถอะ จะได้ไม่เกิดเรื่องแทรกซ้อน!"

หัวหน้ารองตะโกนบอก

"ลุย!"

หัวหน้าใหญ่โบกมือสั่งการ นอกเหนือจากเขาแล้ว หัวหน้าอีกสิบคนต่างก็พุ่งตัวออกไปพร้อมกัน

หมัดเหยี่ยวเวหา!

กระบี่วารีสะบั้น!

ดาบทะลวงวายุ!

บาทาหมาป่าล่าเนื้อ!

...

หัวหน้าทั้งสิบคน ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพจรยุทธ์ขั้นที่หกจุดสูงสุด

ยามนี้พวกเขาต่างงัดเอาไม้ตายก้นหีบของตนเองออกมา และพุ่งเข้าปิดล้อมโจมตีหลิงเซียวพร้อมกัน

หัวหน้าใหญ่ไม่ได้ร่วมลงมือด้วย นั่นก็เป็นเพราะเขาต้องคอยระวังไม่ให้หลิงเซียวหลบหนี และเตรียมการดักสกัดเอาไว้ล่วงหน้า

ในสายตาของคนเหล่านี้ ภัยคุกคามเพียงหนึ่งเดียวของหลิงเซียวก็คือความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

ซึ่งสามารถประเมินได้จากรายงานของพวกลูกสมุนเมื่อครู่นี้

ทว่าหลิงเซียวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่เพียงแต่จะไร้ซึ่งทีท่าว่าจะหลบหนี ทว่ายังไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้เลยด้วยซ้ำ

เขากลับเอาแต่จ้องมองหัวหน้าใหญ่ บนใบหน้าค่อยๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ย

กองโจรกลุ่มนี้กบดานอยู่บนเทือกเขาฝูหลงมาตลอดทั้งปี คุ้นเคยกับการรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า สำหรับสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเทียนเฟิงนั้น พวกมันไม่กล้าไปตอแยด้วยเลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้พวกมันกลายเป็นกบในกะลาอย่างแท้จริง

นอกจากความโอหังและความโง่เขลาแล้ว ก็ไม่มีคุณสมบัติอื่นใดอีกเลย

เคร้ง!

ฟุ่บ!

ตูม!

ปัง!

...

เพราะหลิงเซียวไม่ได้หลบหลีก การโจมตีของหัวหน้าโจรโพกผ้าดำทั้งสิบคนจึงกระหน่ำลงบนร่างของเขาทั้งหมด

วิชาโคปีศาจ·มารน้ำแข็ง!

ในชั่วพริบตานั้น ราวกับว่าทั่วร่างของหลิงเซียวขยายใหญ่ขึ้นอย่างกะทันหัน

ทว่าแท้จริงแล้ว ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเปลือกนอกของมารน้ำแข็งที่มีความสูงถึงสองสามเมตรต่างหาก

การโจมตีของหัวหน้าทั้งสิบคนกระแทกเข้ากับเปลือกนอกมารน้ำแข็ง ไม่เพียงแต่ไม่อาจสร้างบาดแผลให้แก่หลิงเซียวได้เลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับถูกปราณกังบัวหิมะที่ระเบิดออกมาในพริบตาซัดจนได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้า

ปราณกังบัวหิมะนี้ คือปราณกังที่ถูกดึงมาจากวิทยายุทธ์ระดับสูงสุดขั้นสูงอย่าง 'เคล็ดลมปราณบัวหิมะ' ในขั้นสมบูรณ์แบบ

อานุภาพความน่าสะพรึงกลัวของมัน ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพจรยุทธ์ขั้นที่หกจะสามารถต่อกรได้ที่ไหนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าทั้งสิบคนนี้ล้วนแต่มุ่งเป้าไปที่การโจมตีหลิงเซียว จนลืมป้องกันตัว เมื่อถูกปราณกังอันหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ก็พลันถูกแช่แข็งไปในพริบตา

ตูม ตูม ตูม...

ในชั่วพริบตานั้น หลิงเซียวก็ฉวยโอกาสใช้ออกด้วยวิชาหมัดดาวตก ซัดเข้าใส่หัวหน้าโจรโพกผ้าดำทั้งสิบคนคนละหนึ่งหมัด

ทำให้พวกมันลอยกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง

คนที่ถูกแช่แข็ง เมื่อไปกระแทกเข้ากับของแข็ง ผลลัพธ์ย่อมเดาได้ไม่ยาก

ต่อให้เป็นองค์มหาเทพร่วงหล่นลงมา ก็ไม่อาจชุบชีวิตพวกมันได้อีกแล้ว

ฉากนี้ ทำให้หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำที่ยังไม่ได้ลงมือถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ยืนนิ่งงันไปในทันที

เขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้มากมาย ทว่าก็ไม่คาดคิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้

พลังฝีมือที่ชายหนุ่มผู้นี้แสดงออกมา ช่างแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพจรยุทธ์ขั้นที่หกจุดสูงสุดทั่วไปมากนัก แม้จะยังไม่ถึงระดับอาจารย์ยุทธ์ก็ตาม

ทว่าหากจะกล่าวว่าเขาเป็นครึ่งก้าวสู่อาจารย์ยุทธ์ ก็คงไม่เกินจริงไปนัก

"ตระกูลหลิงปรากฏตัวสัตว์ประหลาดเช่นนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน!"

หัวหน้าใหญ่ตื่นตะลึงยิ่งนักในใจ

แม้เขาจะเคยได้ยินผลการแข่งขันงานชุมนุมยอดอัจฉริยะแห่งเทียนเฟิงมาบ้าง ทว่างานประลองของพวกเด็กอมมือ เขาไม่เคยให้ความสนใจอยู่แล้ว

ยามนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นความผิดพลาดเสียแล้ว

"ยามนี้พี่น้องสิบสองคนของเจ้าล้วนตายด้วยน้ำมือข้าแล้ว เจ้าก็อย่าทนมีชีวิตอยู่อย่างน่าสมเพชเลย ไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาบนเส้นทางปรโลกเถอะ"

หลิงเซียวทอดสายตามองหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำอย่างสบายอารมณ์พลางกล่าว

"ไอ้หนู เจ้าช่างเหี้ยมโหดนัก!"

หัวหน้าใหญ่กัดฟันกรอด

"เหี้ยมโหดงั้นหรือ? เมื่อเทียบกับการที่พวกโจรโพกผ้าดำเข่นฆ่าชาวบ้านตาดำๆ สังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างอย่างโหดเหี้ยมแล้ว นับว่ายังห่างไกลนัก"

หลิงเซียวกล่าวเสียงเรียบ

"น้องชาย ข้ารู้ว่าเจ้าเคียดแค้นกองกำลังโจรโพกผ้าดำของพวกเรา ทว่าพวกเรากับเจ้าก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองกันมาแต่ปางก่อน ยามนี้เจ้าก็สังหารพี่น้องของข้าไปถึงสิบสองคน ทั้งลูกสมุนอีกมากมาย ก็น่าจะระบายความแค้นได้แล้วกระมัง?"

"เจ้าต้องการจะเอ่ยสิ่งใดกันแน่ ไม่ต้องมาอ้อมค้อม"

หลิงเซียวเอ่ยเสียงเย็น

"น้องชายช่างพูดจาตรงไปตรงมายิ่งนัก เช่นนั้นก็ดี วันนี้ข้ายินยอมมอบทรัพย์สินทั้งหมดของกองกำลังโจรโพกผ้าดำให้ เพื่อแลกกับชีวิตของข้า เป็นอย่างไรบ้าง?"

หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำกลอกตาไปมาพลางเอ่ยขึ้น

"เจ้าคิดว่าตัวเองยังมีคุณสมบัติจะมาต่อรองกับข้าอีกหรือ?"

หลิงเซียวกล่าวเสียงเรียบ

"น้องชายก็อย่าได้เย่อหยิ่งจนเกินไปนัก ข้ายอมรับว่าพลังฝีมือของเจ้านั้นแข็งแกร่งยิ่ง ทว่าในมือข้าก็มีของวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่ง หากต้องมาสู้รบกันจริงๆ เกรงว่าคงหลีกหนีความย่อยยับของทั้งสองฝ่ายไปไม่พ้น"

หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำเอ่ยข่มขู่

"อืม หากต้องการให้ข้าปล่อยเจ้าไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าทรัพย์สมบัติของเจ้า ควรจะมีค่าพอจะแลกกับชีวิตของเจ้าด้วย"

หลิงเซียวแสร้งทำเป็นครุ่นคิด

เมื่อได้ยินหลิงเซียวกล่าวเช่นนั้น หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำก็พลันยิ้มแก้มปริ "น้องชายวางใจได้ ข้ารับรองว่าจะต้องทำให้เจ้าพึงพอใจอย่างแน่นอน ตามข้ามาเถอะ!"

หลิงเซียวพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำไปยังสถานที่เก็บซ่อนสมบัติ

ทว่าหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำกลับไม่ทันสังเกตเห็นเลย ว่าในวินาทีที่เขาหันหลังไปนั้น หลิงเซียวดูเหมือนจะกระทำการบางอย่างลงไปแล้ว

คนทั้งสองมาถึงห้องใต้ดินของรังโจรโพกผ้าดำ ที่แห่งนี้มีคลังสมบัติขนาดมหึมาถูกสร้างเอาไว้

อย่างไรเสียต่อให้เป็นสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเทียนเฟิง ก็ยังมีคนไม่กี่คนที่ครอบครองแหวนมิติ

โจรโพกผ้าดำน่าจะมีแหวนมิติอยู่เพียงสี่ถึงห้าวงเท่านั้น ซ้ำยังเป็นเพียงระดับธรรมดา พื้นที่ภายในกว้างยาวเพียงหนึ่งจ้าง ถือว่าคับแคบนัก

ไม่สามารถเก็บสมบัติมากมายถึงเพียงนี้ได้หรอก

เมื่อประตูคลังสมบัติถูกเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของหลิงเซียวก็คือแสงสีทองอร่ามตา

แม้จะไม่ได้มองดูให้ละเอียด ทว่าหลิงเซียวก็พอจะมั่นใจได้ว่า ทองคำที่อยู่ภายในนี้ มีมากพอที่จะช่วยให้เขาฝึกฝน 'เคล็ดวิชากายาทองคำเก้าวัฏจักร' จนถึงวัฏจักรที่แปดได้อย่างแน่นอน

นอกจากทองคำแล้ว ก็ยังมีแร่เงินอีกเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงหินวิญญาณอีกเล็กน้อย

หินวิญญาณนั้นล้ำค่ากว่าทองคำและแร่เงินมากนัก เรื่องนี้เคยกล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้

ยามนี้ หลิงเซียวมีหินวิญญาณระดับต่ำติดตัวอยู่เพียงหนึ่งร้อยก้อนเท่านั้น ทว่าหินวิญญาณระดับต่ำภายในรังโจรโพกผ้าดำแห่งนี้ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะมีถึงสามถึงสี่หมื่นก้อน นี่มันรวยเละชัดๆ

"เป็นอย่างไรบ้างน้องชาย พึงพอใจหรือไม่?"

เมื่อเห็นหลิงเซียวถูกสมบัติในคลังดึงดูดความสนใจไป หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำก็เดินเข้าไปหาหลิงเซียวด้วยรอยยิ้มแฝงเลศนัย

ในเวลานั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น

พยัคฆ์ดำล้วงใจ!

ในพริบตานั้น หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำก็ระเบิดปราณกังออกมาอย่างกะทันหัน ใช้ออกด้วยกระบวนท่าพยัคฆ์ดำล้วงใจ ซึ่งเป็นกระบวนท่าหนึ่งในวิชาหมัดพยัคฆ์ดำระดับสูงสุดระดับเริ่มต้น พุ่งเข้าโจมตีที่แผ่นหลังของหลิงเซียวอย่างจัง

ระยะประชิดเกินไป!

ความเร็วก็รวดเร็วเกินไป!

ในสถานการณ์เช่นนี้ หลิงเซียวดูเหมือนจะตอบโต้ไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องการป้องกันตัว

อย่างไรเสียหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำ ก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับชีพจรยุทธ์ขั้นที่หกจุดสูงสุดเชียวนะ

เมื่อหมัดเดียวชกทะลวงเข้าไปในร่างของหลิงเซียว บนใบหน้าของหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้หนู ไม่มีใครเคยบอกเจ้าหรือ ว่าอย่าได้เชื่อคำพูดของโจรเด็ดขาด?"

"ก็ไม่มีใครเคยบอกข้าหรอก ทว่าครั้งนี้ข้าก็ได้เรียนรู้แล้วล่ะ!"

เสียงของหลิงเซียวกลับดังมาจากด้านหลังของหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำ

สิ่งนี้ทำให้หัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำถึงกับตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด

เขาไม่เข้าใจเลย ว่าตนเองเพิ่งจะสังหารหลิงเซียวไปหมาดๆ เหตุใดหลิงเซียวถึงมาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของเขาได้

"จะ...เจ้าทำได้อย่างไร?"

ไม่มีเรื่องใดจะน่าตื่นตะลึงไปกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว

ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เพียงแต่จะแข็งแกร่ง ทว่ากลับมีลูกไม้แพรวพราวมากมาย ยากที่จะรับมือได้จริงๆ

"เฮ้อ เดิมทีหลังจากได้ของของเจ้ามาแล้ว ข้าก็กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนไม่ยอมสังหารเจ้า ทว่าในเมื่อเจ้าเป็นฝ่ายลงมือก่อน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกแล้ว!"

หลิงเซียวทอดถอนใจ เมื่อเห็นว่าหัวหน้าใหญ่โจรกำลังจะล้วงหยิบอะไรบางอย่างที่เอว เขาจึงรีบสะบัดมือขึ้นทันที

ประกายแสงกระบี่พุ่งทะยานออกไป

ความเร็วของมัน รวดเร็วยิ่งกว่าวิชาตัวเบาของหลิงเซียวเสียอีก

การเคลื่อนไหวของหัวหน้าใหญ่โจรโพกผ้าดำแข็งค้างไปเพียงเท่านั้น

ประกายแสงกระบี่ทะลวงผ่านลำคอของเขาไป ริมฝีปากของเขาขยับไปมา ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลย

(จบแล้ว)