บทที่ 68 คนร้ายมาฆ่าปิดปาก หลินอวี่ลั่นไก!

หลินอวี่มอบหมายภารกิจจับตาดูให้ติงจื้อหย่วน

จากนั้นก็เพิ่มภารกิจลาดตระเวนตามสาขาธนาคารทั่วเมืองให้กับทุกหน่วยย่อย

เขายุ่งจนฟ้ามืดถึงได้มีเวลาพัก แต่พอนอนอยู่คนเดียวในบ้านพักกองสืบก็เอาแต่นอนไม่หลับ เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าคืนนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้น สัมผัสที่หกอันรุนแรงทำให้อะดรีนาลีนสูบฉีดตลอดเวลา ถ้าไม่หาอะไรทำ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ

น่าเสียดายที่นี่คือบ้านพักกองสืบ ไม่อย่างนั้นคงหาเพื่อนคุยที่เป็นสายข่าวได้

เขาเดินเข้าไปในห้องซ้อมยิงปืนโดยไม่รู้ตัว!

หลินอวี่นึกขึ้นได้ว่าคนร้ายใช้ปืน ก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาทันที

ปัง ปัง ปัง!

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนแต่ละนัดพุ่งทะยานเข้าหาเป้า

บ้างก็เข้าเป้า บ้างก็พลาดเป้า

แต่จุดเด่นในการยิงปืนของหลินอวี่คือความเร็ว เขาเชื่อว่าตราบใดที่มือไวพอ อาชญากรก็จะไม่มีโอกาสได้ลั่นไก นี่แหละที่เรียกว่าการชิงลงมือเพื่อความได้เปรียบ

เขาซ้อมยิงปืนอยู่ในสนามนานกว่าชั่วโมง ผลาญกระสุนไปกว่าสองร้อยนัด

หลินอวี่เริ่มรู้สึกง่วงนอน จึงหาวหวอดๆ แล้วขึ้นไปนอน

กลางดึก

พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง หลินอวี่ก็สะดุ้งตื่นทันที!

มาแล้ว!

"ฮัลโหล?"

"รองผู้กำกับหลินครับ เขาโทรไปแล้วครับ เป็นอย่างที่คุณคาดไว้เลย หลังจากพวกเราเล่นละครตบตาไปเมื่อตอนบ่าย เขาก็นอนไม่หลับทั้งคืน พอสบโอกาสตอนที่พวกเราเผลอ เขาก็แอบออกจากห้องพักฟื้น ไปใช้โทรศัพท์ของโรงพยาบาลโทรหาคนร้าย ผมได้ยินกับหูเลยว่าเขาบอกคนร้ายว่าต้องการเงินเดี๋ยวนี้เลย!"

หลินอวี่ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ตื่นเต้น ถามกลับ "เวลาที่แน่นอนคือตอนไหน?"

"เมื่อกี้เลยครับ"

เจิ้งฮ่าวตื่นเต้นมาก ถ้าจับคนร้ายได้เขาก็จะได้เลื่อนตำแหน่งเหมือนกัน

หลินอวี่ถามต่อ "แล้วติงจื้อหย่วนล่ะ?"

เจิ้งฮ่าวตอบเร็วปรื๋อ "หัวหน้าติงบอกว่าคนร้ายอาจจะมาฆ่าปิดปาก เขาเลยปลอมตัวเป็นคนไข้ แล้วให้ผมมารายงานคุณครับ!"

หลินอวี่รีบออกคำสั่งทันที "ทำตามที่จื้อหย่วนบอก พวกคุณซุ่มรออยู่แถวนั้น ต้องจับตัวคนร้ายให้ได้!"

เจิ้งฮ่าวหัวเราะอย่างดีใจ "วางใจได้เลยครับรองผู้กำกับหลิน ขอแค่คนร้ายกล้าโผล่มา พวกเราจับตัวมันได้แน่นอน"

"เลิกทำเป็นเล่นได้แล้ว!" หลินอวี่ทนเห็นท่าทีแบบนี้ไม่ได้ จึงตะคอกใส่ทันที เวลาแบบนี้แล้ว ในหัวยังมีแต่เรื่องจะเอาผลงาน แกคิดว่าคนร้ายเป็นหมูหรือไง ในเมื่อมันกล้ามา ก็แสดงว่าต้องเตรียมตัวมาอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งนี่เป็นคนร้ายที่เจ้าเล่ห์และเหี้ยมโหดมากด้วย!

"จำไว้! คนร้ายมีปืน ต้องรับมือกับมันเหมือนเป็นนักฆ่าระดับโลก ถ้าไม่อยากกลายเป็นวีรชนก็อย่าประมาทเด็ดขาด!"

"ครับๆ รับทราบครับ!"

"ผมรับปากกับเบื้องบนไว้แล้วว่า วันนี้ต้องจับคนร้ายให้ได้ ถ้าเป็นเพราะความผิดพลาดของพวกคุณทำให้คนร้ายหนีไปได้ ก่อนที่เบื้องบนจะลงโทษผม ผมจะยิงพวกคุณทิ้งก่อนเลย!" หลินอวี่ทิ้งท้ายด้วยคำขู่แล้ววางสายไป

เจิ้งฮ่าวฟังเสียงสัญญาณโทรศัพท์ตัดไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปมา พึมพำกับตัวเอง "เจ้านายคนนี้โหดชะมัด!"

ลูกน้องหลายคนที่อยู่ข้างๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เจิ้งฮ่าวเห็นลูกน้องมีท่าทีหวาดกลัว ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ กัดฟันตะคอกสั่ง "ยืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบตรวจเช็กปืนประจำกายสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะ พอถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ทุกคนต้องสู้ตาย ใครไม่ยอมสู้ตายล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน จะจัดการให้ตายกันไปข้างนึงเลย!"

เมื่อคนเราไม่มีทางถอย ความกล้าหาญก็จะปรากฏออกมา

ตำรวจสืบสวนทุกคนเริ่มตรวจเช็กปืนพก บางคนถึงกับแอบปลดเซฟตี้เตรียมพร้อม

มีเสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น เจ้าของเครื่องหยิบขึ้นมาดูแล้วบอกว่า "หัวหน้าเจิ้งครับ เสี่ยวหลิวที่อยู่ห้องพักฟื้นรายงานมาว่า มีหมอมาตรวจรอบเช้าครับ"

เจิ้งฮ่าวชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วถาม "ตอนเช้ามีหมอมาตรวจรอบเช้าด้วยเหรอ?"

ตำรวจสืบสวนอีกคนที่อยู่ข้างๆ ดูนาฬิกาข้อมือแล้วบอกว่า "เวลาที่เราลงบันทึกไว้คือตี 5 ครึ่ง ตอนนี้ตี 5 ยี่สิบครับ"

"เร็วกว่ากำหนด 10 นาที!" เจิ้งฮ่าวเพิ่งจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ ก็นึกถึงคำเตือนของหลินอวี่ขึ้นมาได้ ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย จึงพูดเสริม "ไปดูหน่อยดีกว่า ทำไมหมอถึงมาก่อนเวลา 10 นาที? คราวหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้ ให้พวกเขารายงานล่วงหน้าเลย!"

ณ กองกำกับการสืบสวน

หลินอวี่สวมเสื้อเกราะกันกระสุน ตัดสินใจจะไปที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง

ผู้ต้องสงสัยสองคนแตกหักกันแล้ว ดูจากนิสัยที่รอบคอบของคนร้าย มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมาฆ่าปิดปาก

ไม่อย่างนั้นถ้าน้องเขยคนนั้นยอมเปิดปากรับสารภาพ ข้อมูลตัวตนของคนร้ายก็จะถูกเปิดเผยทั้งหมด

ตามกฎหมายในประเทศ การฆ่าคนชิงทรัพย์ ก่อคดีต่อเนื่อง และส่งผลกระทบอย่างรุนแรง โทษคือประหารชีวิตสถานเดียว!

เพื่อแลกกับการได้ฮุบเงินทั้งหมดและยังลอยนวลต่อไปได้ อีกฝ่ายต้องยอมเสี่ยงแน่นอน!

บนถนนตอนตีสี่ตีห้าไม่ค่อยมีรถพลุกพล่าน หลินอวี่เร่งความเร็วรถขึ้นเรื่อยๆ ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็มาถึงโรงพยาบาล

เพิ่งจะลงจากรถก็ได้ยินเสียงปืนดังมาจากในตึก!

มาจริงๆ ด้วย!

หลินอวี่ขับรถพุ่งตรงไปที่หน้าประตูโถงตึกผู้ป่วยในพอดี ชนเข้ากับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลและคนไข้ที่กำลังวิ่งหนีตายออกมา

คนพวกนี้กรีดร้องและวิ่งหนีออกมาด้วยความตื่นตระหนก

มีทั้งเสื้อกาวน์หมอ ชุดคนไข้ ชุดพนักงาน พยาบาล มีหมดทุกชุด!

เดี๋ยวสิ ชุดพนักงานงั้นเหรอ?

เสียงปืนเงียบไปแล้ว!

ถ้าคนร้ายไม่ถูกจับก็แสดงว่ากำลังหนี!

หลินอวี่ใจเย็นอย่างประหลาด เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ฝูงชนวิ่งผ่านข้างกายไป หางตาจับจ้องไปที่ชายคนหนึ่งในฝูงชนที่สวมชุดพนักงาน

มีเขาคนเดียวที่ใส่ชุดพนักงาน!

บนปกเสื้อเขียนว่า 'บริษัทส่งน้ำหยางกวง'

ตีสี่ตีห้าแบบนี้ ยังมีคนส่งน้ำอีกเหรอ?

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

หลินอวี่เอามือซ้ายแตะไหล่อีกฝ่าย ส่วนมือขวาก็ล้วงไปจับอาวุธคู่กาย

รนหาที่ตาย! สายตาของคนร้ายฉายแววเหี้ยมเกรียม จังหวะที่หันกลับมา มีดสั้นในมือก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของหลินอวี่

ในชั่วพริบตานั้น หลินอวี่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว คนร้ายแสยะยิ้มอย่างมาดร้าย กำมีดสั้นแน่นหมายจะแทงให้ตาย

ปัง!

ยิงหนึ่งนัด!

รอยยิ้มมาดร้ายของคนร้ายแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาก้มมองขาซ้ายของตัวเอง มีรูโหว่กำลังมีเลือดไหลทะลักออกมา

ตายซะ!

ใบหน้าของคนร้ายกลับมาดุดันอีกครั้ง

ปัง!

หลินอวี่ยิงอีกนัด

ขาขวาของคนร้ายก็โดนยิง เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น กัดฟันหยิบมีดสั้นขึ้นมา

ปัง!

หลินอวี่ยิงเป็นครั้งที่สาม ยิงทะลุข้อมือของคนร้ายจนเละ

คนร้ายใช้มือซ้ายกุมมือขวา เงยหน้ามองหลินอวี่ด้วยสายตาตื่นตะลึงและไม่เข้าใจ นี่มันคนประเภทไหนกัน? โผล่มาก็รัวยิงใส่เขาไม่ยั้ง ตำรวจโหดเหี้ยมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!

ตอนนั้นเองเจิ้งฮ่าวก็พาลูกน้องวิ่งตามออกมาอย่างรีบร้อน

พอเห็นคนร้ายนอนหมอบอยู่บนพื้น ทุกคนก็ถึงกับอึ้ง

พวกเขาสิบกว่าคนดักซุ่มเล่นงานมันแค่คนเดียว เกิดการปะทะกันด้วยปืน แล้วก็ยังปล่อยให้มันหนีรอดมาได้ แต่รองผู้กำกับหลินกลับลุยเดี่ยว จัดการมันได้โดยไร้รอยขีดข่วน!

"รองผู้กำกับหลิน!"

"รองผู้กำกับหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"

"รองผู้กำกับหลิน!"

ทุกคนสำรวจดูหลินอวี่แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลินอวี่ยิ้มบางๆ เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ "มันคือคนร้ายใช่ไหม?"

ทุกคน: ...

หลินอวี่เองก็จนใจเหมือนกัน โผล่มาก็เอามีดจะแทงยอดอกเขาเลย การที่เขาไม่ยิงมันทิ้งก็ถือว่ามีสติมากแล้วนะ

เจิ้งฮ่าวพูดด้วยความตื่นเต้น "รายงานรองผู้กำกับหลิน มันคือคนร้ายครับ!"

หลินอวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ถามต่อ "แล้วเหล่าติงล่ะ?"

เจิ้งฮ่าวอึกอัก "หัวหน้าติงเขา..."

หลินอวี่ถาม "บอกมา เกิดอะไรขึ้น?"

ตำรวจสืบสวนที่อยู่ข้างๆ ตอบ "หัวหน้าติงได้รับบาดเจ็บครับ ไอ้หมอนี่ปลอมตัวเป็นหมอมาตรวจคนไข้ ตอนที่พวกเราไปถึง มันกำลังต่อสู้กับหัวหน้าติงอยู่ หัวหน้าติงโดนแทงไปหนึ่งแผล ส่วนเสี่ยวหลิว... กำลังอยู่ในห้องฉุกเฉินครับ"

หลินอวี่อยากจะยิงซ้ำคนร้ายอีกสักนัด!

ไอ้เวรนี่ ทำให้เขาต้องเสียลูกน้องฝีมือดีไปหนึ่งคน!

เจิ้งฮ่าวพูดด้วยความรู้สึกผิด "รองผู้กำกับหลินครับ เป็นเพราะพวกเราทำงานบกพร่องเอง ปล่อยให้คนร้ายฉวยโอกาสได้"

"พามันเข้าไปทำแผลข้างในก่อน" หลินอวี่เหน็บปืนไว้ที่เอวด้านหลัง ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาสืบหาคนรับผิดชอบ

"เหล่าติงเจ็บหนักไหม?"

"ไม่โดนจุดสำคัญครับ แต่เสี่ยวหลิวอาการหนักกว่าเยอะ!"

"บอกให้โรงพยาบาลรักษาอย่างเต็มที่ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางกองกำกับการจะรับผิดชอบเอง!"

หลินอวี่ขึ้นไปเยี่ยมคนป่วยข้างบน เหล่าติงถูกแทงที่หน้าท้อง หมอกำลังห้ามเลือดให้ หลินอวี่ยืนดูอยู่หน้าประตูสักพัก ก็เดินไปที่หน้าห้องฉุกเฉิน เสี่ยวหลิวจากหน่วยเจ็ดกำลังรับการรักษาฉุกเฉินอยู่ข้างใน

เจิ้งฮ่าวพูดปลอบใจ "รองผู้กำกับหลินครับ เสี่ยวหลิวต้องไม่เป็นอะไรครับ"

หลินอวี่ปรายตามองเขา แล้วถาม "สองคนนั้นได้รับบาดเจ็บได้ยังไง?"

เจิ้งฮ่าวยิ้มเจื่อน "คนร้ายเจ้าเล่ห์มากครับ ปลอมตัวเป็นหมอมาตรวจคนไข้ เพื่อไม่ให้พวกเราสงสัย มันก็เลยใช้มีดจัดการเสี่ยวหลิว โชคดีที่หัวหน้าติงปลอมตัวเป็นคนไข้ ไม่อย่างนั้น... คงคิดสภาพไม่ออกเลยครับ!"

ไม่ต้องเล่าต่อหลินอวี่ก็พอจะเดาออก คนร้ายเตรียมชุดพนักงานและปืนไว้ที่โรงพยาบาลล่วงหน้าแล้ว ตอนหนีก็ยิงปืนเพื่อดึงดูดความสนใจของตำรวจ จากนั้นก็เปลี่ยนชุดแล้วปะปนไปกับฝูงชนเพื่อหลบหนี

เกือบจะทำสำเร็จแล้วเชียว!