บทที่ 28 พ่อไม่ได้เรื่องผู้ไร้ความสามารถเกรี้ยวกราด

บทที่ 28 พ่อไม่ได้เรื่องผู้ไร้ความสามารถเกรี้ยวกราด

หลังจากเปียนอวี่หรงแต่งงานกับอวี๋ชิง รักแรกของเขา ชีวิตของเขาก็มีทั้งความหวานชื่นและความขมขื่นปะปนกันไป

ความหวานชื่นนั้นแน่นอนว่ามาจากการที่เขาได้ครอบครองหญิงงามและมีลูกแฝดชายหญิงด้วยกัน

ส่วนความขมขื่นนั้นมาจากการที่เขาต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของครอบครัวใหญ่ พ่อตาของเขาติดคุก แม่ยายของเขาก็ล้มป่วย อวี๋ชิงภรรยาของเขาก็เป็นหญิงสาวบอบบางที่ไม่เคยหยิบจับทำอะไรเลย แถมยังมีลูกแฝดที่ต้องคอยหาเลี้ยงอีกสองคน ภาระในการดูแลครอบครัวทั้งหมดจึงตกอยู่บนบ่าของเขาเพียงผู้เดียว

เดิมทีเปียนอวี่หรงเคยเป็นครูประถม เพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว เขาจึงลาออกจากงานและหันไปเป็นเซลส์ขายรถยนต์ในวัยหนุ่ม

กว่ายี่สิบปีก่อน ประเทศกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ความต้องการซื้อรถยนต์ของคนจีนมีสูงมาก ชีวิตของเขาในตอนนั้นจึงถือว่าสุขสบายทีเดียว

น่าเสียดายที่ในเวลาต่อมา การแข่งขันระหว่างบริษัทรถยนต์ทวีความรุนแรงขึ้น รถยนต์พลังงานใหม่ก็เข้ามามีส่วนแบ่งในตลาด แถมเปียนอวี่หรงก็เริ่มมีอายุมากขึ้น เขาจึงต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ต้องถูกเลิกจ้าง

หลังจากตกงาน เปียนอวี่หรงก็ไปเรียนรู้งานประปาและงานไฟฟ้าจากคนอื่น แล้วก็เริ่มทำงานเป็นช่างประปาและช่างไฟฟ้าสำหรับงานต่อเติมบ้าน

อันที่จริง การเป็นช่างประปาและช่างไฟฟ้าก็ไม่ได้แย่นัก เพราะตอนที่เขาเริ่มทำงาน ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในประเทศกำลังเฟื่องฟู การซื้อขายบ้านมักจะต้องมีการต่อเติมเสมอ เขาจึงมีงานเข้ามาไม่ขาดสาย

ในช่วงที่ตลาดดี เขาหาเงินได้สองถึงสามหมื่นหยวนต่อเดือน แม้ในช่วงที่แย่ ก็ยังมีรายได้หนึ่งถึงสองหมื่นหยวน อย่างไรก็ตาม เปียนอวี่หรงทำงานหนักมากและหวังเสมอว่าจะได้เกษียณเร็วๆ เพราะเขาก็อยากพักผ่อนเหมือนกัน

น่าเสียดายที่ไลฟ์สไตล์ของอวี๋ชิงในวัยสาวนั้นฟุ้งเฟ้อเกินไป เธอไม่เก็บเงินไว้เลย เมื่อลูกแฝดถึงวัยที่ต้องแต่งงาน เปียนอวี่หรงก็เครียดหนัก เพราะต้องเก็บเงินซื้อบ้านให้ลูกทั้งสองคน

ความฝันเรื่องการเกษียณของเปียนอวี่หรงคงจะไม่เป็นจริงในเร็วๆ นี้แน่

ในวัยห้าสิบแปดปี เปียนอวี่หรงดูเหมือนคนอายุหกสิบแปดหรือหกสิบเก้าปีเพราะทำงานหนักเกินไป เนื่องจากการทำงานที่ต้องก้มๆ เงยๆ ตลอด ร่างกายของเขาจึงไม่สามารถยืดหลังให้ตรงได้อีกต่อไป

วันนี้เปียนอวี่หรงต้องรีบเคลียร์งาน เขาจึงยังไม่ได้กินข้าวเลยจนกระทั่งบ่ายสองโมงกว่า ระหว่างที่กำลังกินข้าว เขาก็บังเอิญได้ยินคนอื่นคุยกันเรื่องพินัยกรรม จึงหูผึ่งทันที

ตอนนั้นหัวใจของเปียนอวี่หรงเต้นแรง เขารู้สึกสนใจไลฟ์สดที่สองคนนั้นพูดถึงเป็นพิเศษ หลังจากถามว่ากำลังดูไลฟ์ของใครอยู่ เขาก็กดเข้าไปดูไลฟ์สด 'ระบบกินแตง 888' ของหลัวซางซาง

ตอนแรกเปียนอวี่หรงจำไม่ได้ว่าเจิงจื่อซิงคือลูกชายของตัวเอง จนกระทั่งมารู้ทีหลัง เขาถึงกับหยุดกินบะหมี่แล้วเฝ้ารอลุ้นผลการหลบหนีของเจิงจื่อซิงอย่างใจจดใจจ่อ

ถ้าเจิงจื่อซิงตายไป มันจะดีแค่ไหนกันนะ

เปียนอวี่หรงรู้สึกว่าความคิดนี้ออกจะน่ากลัวไปสักหน่อย แต่ไม่นาน เมื่อเห็นคอมเมนต์ที่พูดถึงความร่ำรวยของเจิงจื่อซิง เขาก็เริ่มจินตนาการถึงการไปทวงมรดกครึ่งหนึ่งจากเจิงชุยหลิว

ถ้ามีเงินมากมายขนาดนั้น เขาคงไม่ต้องทำงานหนักเก็บเงินไว้ให้ลูกๆ แล้ว แถมยังได้ใช้ชีวิตสุขสบายกับชิงเอ๋อร์อีกด้วย!

ภาพอวี๋ชิงในชุดกี่เพ้ากำลังควงแขนเขาไปดูอุปรากรด้วยกันผุดขึ้นในหัวของเปียนอวี่หรง

ตอนหนุ่มๆ เขาเคยพาชิงเอ๋อร์ไปดูอุปรากรที่โกลเด้นฮอลล์ในเวียนนา แต่เพื่อเก็บเงินซื้อบ้านให้ลูกแฝด เขากับชิงเอ๋อร์จึงต้องประหยัดอดออม คุณภาพชีวิตของพวกเขาลดลงอย่างมาก จนไม่ได้ไปทำอะไรแบบนั้นมานานแล้ว

ถ้ามีเงิน ชิงเอ๋อร์ของเขาก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้ ไม่สิ สามารถใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าได้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ!

ชิงเอ๋อร์คงไม่ต้องทนใช้เครื่องสำอางทางเลือกอีกต่อไป เธอสามารถไปเข้าซาลอนเสริมความงามเพื่อดูแลรูปร่างหน้าตาได้บ่อยขึ้น พวกเขาสามารถไปเที่ยวรอบโลกด้วยกันได้

ใบหน้าของเปียนอวี่หรงแดงระเรื่อ ขณะที่กำลังเพ้อฝันถึงชีวิตอันหรูหรา เขาก็รู้สึกปลาบปลื้มใจราวกับว่ากำลังใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่จริงๆ และแล้วคำพูดของหลัวซางซางก็ทำลายความฝันทั้งหมดของเขาจนย่อยยับ

สตรีมเมอร์ตัวการ์ตูนคนนี้กำลังเกลี้ยกล่อมให้คุณเจิงชุยหลิวยอมรับพินัยกรรมของลูกชาย

เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวซางซาง สีหน้าของคุณเจิงชุยหลิวก็เปลี่ยนเป็นลังเล

หลัวซางซางพูดว่า "คุณลุงเจิงคะ คุณป้าเจิงอาจจะคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นลางร้ายใช่ไหมคะ คิดว่าเป็นการแช่งคุณลุงเจิง แต่ลองคิดดูสิคะ ถ้าเมื่อกี้คุณลุงเจิงพลาดท่าเสียชีวิตไป อดีตสามีของคุณป้าจะทำยังไงคะ"

คุณเจิงชุยหลิวพยายามคิดตามคำพูดของหลัวซางซาง แต่ในหัวของเธอกลับว่างเปล่า

ชีวิตของคุณเจิงชุยหลิวตอนนี้ดีมากแล้ว ส่วนอดีตของเธอก็ขมขื่นเกินไป เธอไม่อยากจะนึกถึงอดีตสามีจอมห่วยแตกคนนั้นเลยจริงๆ

เพราะระบบกินแตง 888 ได้จำลองสถานการณ์ให้เห็นแล้วว่า หลังจากการตายของเจิงจื่อซิง เปียนอวี่หรงจะมาทวงส่วนแบ่งมรดกถึงบ้านของคุณเจิงชุยหลิวในขณะที่เธอกำลังโศกเศร้าเสียใจอย่างไร และเขาจะเอาเงินไปใช้ชีวิตสุขสบายกับอวี๋ชิงและลูกแฝดได้อย่างไร

หลัวซางซางเห็นว่าคุณเจิงชุยหลิวยังคิดไม่ออก จึงรีบบอกผลการจำลองสถานการณ์ของคุณลุงระบบให้ฟังอย่างจริงจัง

"สมมติว่า ถ้าเมื่อกี้คุณลุงเจิงถูกถูฮุยฆ่าตายระหว่างถูกไล่ล่าจริงๆ จะเป็นยังไงคะ"

"เมื่อเปียนอวี่หรงรู้ข่าว ก่อนที่คุณป้าเจิงจะทันได้ตั้งสติ ในขณะที่คุณป้าเจิงกำลังโศกเศร้าเสียใจ เปียนอวี่หรงก็จะมาทวงเงินค่ะ"

"อาคารสำนักงานเป็นชื่อของคุณลุงเจิง แล้วก็ยังมีอสังหาริมทรัพย์เพื่อที่อยู่อาศัยอีกสามแห่ง บ้านหลังใหญ่ทำเลทองก็เป็นชื่อของคุณลุงเจิง แถมยังมีเงินสดอีกส่วนหนึ่ง บางส่วนอยู่ในบัตรธนาคารของคุณลุงเจิง บางส่วนก็เป็นชื่อของคุณลุงเจิง แต่เปียนอวี่หรงจะจ้างทนายมาเรียกร้องให้อายัดทรัพย์สินทั้งหมด เงินทั้งหมดที่คุณลุงเจิงหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง เขาจะขอแบ่งครึ่งทั้งหมดเลยค่ะ"

"ในคดีนี้ ท้ายที่สุดเขาจะได้มรดกไปครึ่งหนึ่ง หลังจากได้เงินไป เปียนอวี่หรงก็จะพาลูกแฝดไปซื้อบ้าน เดิมทีเขายังทำงานเป็นช่างประปาและช่างไฟฟ้าอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง แต่เขาก็จะลาออกทันที เฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้า และเสื้อผ้าทั้งหมดจะถูกโยนทิ้ง"

"มีเงินตั้งเยอะตั้งแยะ พวกเขาก็สามารถซื้อของใหม่ได้ทั้งหมด และในวันนั้นเอง เปียนอวี่หรงก็จะซื้อแหวนเพชรเม็ดเป้งน้ำงามแวววาวให้ภรรยาของเขาโดยตรง พวกเขาถึงขั้นไปโพสต์ลงโมเมนต์วีแชต แล้วภรรยาของเขาก็จะบอกว่า เกิดมาชาติหนึ่ง การได้เจอผู้ชายคนนี้ถือว่าคุ้มค่าที่สุดแล้ว"

"คุณป้าเจิงคะ หนูบอกข้อความในโมเมนต์นั้นให้ฟังด้วยก็ได้ค่ะ [ไม่เคยคิดเลยว่า วาสนาของฉันกับคนคนหนึ่งจะยาวนานกว่าห้าสิบปี คุณคือเพื่อนสนิทในวัยเด็กของฉัน คุณคือที่พึ่งพิงในยามยากลำบาก คุณคือคู่ชีวิตของฉัน และคุณคือความมั่งคั่งและเกียรติยศของฉัน สวัสดีค่ะ คุณเปียนของฉัน ฉันหวังว่าชาติหน้าเราจะได้เดินเคียงคู่กันอีกนะคะ]"

[โอ้มายก๊อด ฟังแล้วกำหมัดแน่นเลยอะ]

[ความจริงแล้ว ข้อความในโมเมนต์นี้ก็น่าประทับใจดีนะ ความรักห้าสิบปี... แต่พอคิดถึงสิ่งที่สตรีมเมอร์พูด ที่บอกว่ายัยนี่มาเป็นเมียน้อยตอนที่เจิงชุยหลิวกำลังท้อง มันก็รู้สึกถึงกลิ่นอาย 'ชาเขียว (เสแสร้ง)' แรงมาก]

[จดลงสมุดโน้ตแป๊บ มิน่าล่ะรักแรกตัวแม่ชาเขียวถึงได้เสวยสุขไปตลอดชีวิต แบบนี้ต้องเรียกว่า 'ปรมาจารย์ศิลปะการชงชา' แล้วล่ะ ต้องเรียนรู้เอาไว้ซะแล้ว]

[พูดตามตรงนะ ถ้าไม่ใช่สคริปต์ ฉันว่าเรื่องมันมีโอกาสลงเอยแบบนี้จริงๆ นะ รีบไปทำพินัยกรรมเถอะ]

[ทำพินัยกรรม +1 ตัดความหวังพวกนั้นทิ้งไปเลย ฉันว่าแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว]

หลัวซางซางกำลังพูดถึงอนาคตที่เป็นไปได้ และบนใบหน้าของเปียนอวี่หรงก็มีรอยยิ้มโง่งมปรากฏขึ้น ราวกับว่าเขาได้เห็นโพสต์ในโมเมนต์วีแชตของอวี๋ชิงภรรยาของเขาจริงๆ

ใช่แล้ว ถ้ามีเงิน เขาก็ต้องซื้อแหวนเพชรเม็ดโตให้ภรรยาแน่นอน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันบริสุทธิ์ของพวกเขา

สีหน้าของเปียนอวี่หรงเปี่ยมไปด้วยความสุข ในขณะที่เจิงชุยหลิวรู้สึกอยากจะอาเจียน

ใช่แล้วล่ะ ถ้าลูกชายของเธอเป็นอะไรไป แล้วไอ้พ่อไม่ได้เรื่องนั่นได้เงินไปมากมายขนาดนั้น ยัยอวี๋ชิงจอมเสแสร้งนั่นจะต้องโพสต์โมเมนต์แบบนี้แน่ๆ!

ถ้าลูกชายของเธอเป็นอะไรไป ไอ้คู่ผัวตัวเมียน่ารังเกียจพวกนั้นก็จะได้เสวยสุข เรื่องแบบนี้จะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!

สีหน้าของคุณเจิงชุยหลิวเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว "สตรีมเมอร์คะ ฉันคิดว่าสิ่งที่คุณพูดมามีเหตุผล อีกสองสามวันฉันจะพาลูกชายไปทำพินัยกรรมที่สำนักงานทนายความค่ะ"

"ไม่ต้องรออีกสองสามวันหรอกครับ" เจิงจื่อซิงรีบพูดขึ้นทันที "แม่ครับ เราไปทำพินัยกรรมกันเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า ผมว่ารีบทำพินัยกรรมให้เรียบร้อยตั้งแต่เนิ่นๆ ดีกว่า ขืนยังไม่ทำ ไอ้พ่อเวรนั่นคงจะแช่งให้ผมตายอยู่ทุกวัน! รีบทำเลยดีกว่าครับ"

"ใช่ๆๆ" คุณเจิงชุยหลิวพูดสนับสนุนทันที "บางทีเขาอาจจะรู้ว่าแกหาเงินได้เยอะ ก็เลยแช่งให้แกตายเร็วๆ ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันนี้ไงล่ะ ถุย! ลูกรัก เดี๋ยวเราไปทำพินัยกรรมกัน แล้วค่อยเอาน้ำส้มโอมาล้างซวยกันนะ"

เปียนอวี่หรงดูไลฟ์สด เห็นสองแม่ลูกพูดซ้ำไปซ้ำมาเรื่องทำพินัยกรรมและจะไม่ยอมให้เงินเขาเด็ดขาด เขาก็รู้สึกจุกจนต้องไอออกมา และถึงกับไอเป็นเลือด

การไอเป็นเลือดนั้นเจ็บปวด แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือหัวใจของเปียนอวี่หรง เพราะเขารู้ว่าเขาจะไม่มีวันได้เงินก้อนนั้นมาอย่างแน่นอน

มันเฉียดไปแค่นิดเดียวเอง ตราบใดที่เจิงจื่อซิงตาย เขาก็จะได้เงินมาแล้วแท้ๆ

ทำไมภูตดอกไม้น้อย 888 ถึงต้องเกิดมาบนโลกใบนี้ด้วยนะ ถ้าเธอไม่มีตัวตนอยู่ แล้วเจิงจื่อซิงถูกฆ่าตายสำเร็จ เขาก็คงจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับชิงเอ๋อร์ไปแล้ว