ตอนที่ 69: ฉลามขาวจู่โจม / ตอนที่ 70: แอ่งน้ำบนเกาะโขดหิน

ตอนที่ 69: ฉลามขาวจู่โจม

วันนี้ทำเลที่ฉินเฟิงหาไว้นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว ใต้พื้นน้ำลึกเป็นผืนทรายที่ราบเรียบ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของฝูงปลาลิ้นหมา

หลังจากเสี่ยวไป๋แยกตัวไป หลี่ซินเยว่ก็ตกได้ปลาสวยงามกับปลาแก้วกุดั่น มาอย่างละตัว ปลาสวยงามทั่วไปพวกนี้ราคาไม่ค่อยดี และพวกเขาก็ไม่ได้กะจะหาเงินทางนี้อยู่แล้ว เพราะยังไม่ได้ไปหาตลาดรองรับเฉพาะทาง ปกติเลยมักจะโยนทิ้งไป

แต่การที่ตกได้ปลาทีเดียวสองตัวรวด ทำให้หลี่ซินเยว่เริ่มติดใจ เธอตั้งใจคัดเอากุ้งตัวเล็กๆ จากถังพุ้งแชบ๊วยมาเกี่ยวเบ็ดบนสายชิ่งให้ครบทุกตัว

พอเปลี่ยนมาใช้กุ้งจิ๋ว พวกปลาลิ้นหมาข้างล่างก็พากันดาหน้าออกมา แย่งกันกินเบ็ดอย่างรู้งาน

เมื่อรู้สึกถึงแรงกระตุกที่คันเบ็ด หลี่ซินเยว่ก็ดึงขึ้นมาดู พบว่ามันติดขึ้นมาเป็นพวงถึง 3 ตัว!

"ว้าว ปลาซีกเดียวเยอะแยะเลย!"

ฉินเฟิงหันมาดู: "นี่เขาเรียกว่าปลาลิ้นหมาจ้ะ"

ในตู้ระบบของเขามีเจ้าปลานี่อยู่ 3 ตัวแล้ว และในถังพลาสติกข้างๆ ก็มีอีก 5 ตัวที่ติดมาจากสายชิ่ง

ปลาลิ้นหมาเป็นปลาซีกเดียวชนิดหนึ่ง เนื้อนุ่มรสชาติเยี่ยมและมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก แต่ในท้องตลาดมักจะมีพ่อค้าหัวหมอเอาปลาบาซามาหลอกขายแทนปลาลิ้นหมา ซึ่งถ้าไม่ใช่คนกินปลาตัวจริงล่ะก็ แยกไม่ออกแน่นอน

ระหว่างที่คุยกัน ฉินเฟิงก็ดึงขึ้นมาอีก 5 ตัวรวด ดูเหมือนประสิทธิภาพของเขาจะสูงกว่าหลี่ซินเยว่โขเลยทีเดียว

สงสัยจะไปเจอฝูงเข้าพอดี ปลาลิ้นหมาเลยเยอะเป็นพิเศษ

ในขณะที่ตกปลาอยู่นั้น จู่ๆ ฉินเฟิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาใช้มือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ อย่างนึกเสียดาย

ทำไมเรานึกเรื่องสายชิ่งไม่ออกให้เร็วกว่านี้วะ? ถ้าตกปลาขึ้นมาได้เป็นพวงแบบนี้ เวลาเราแอบสลับปลาจากระบบที่ติดเบ็ดหลัก มันก็จะดูแนบเนียนกว่าเดิมเยอะเลยไม่ใช่เหรอ?

เฮ้อ... พลาดไปนิด คราวหน้าต้องติดสายชิ่งทุกครั้งที่ตกซะแล้ว เพราะเบ็ดหลักของเขามีบัฟดึงดูดปลา ยังไงปลาก็ต้องเลือกกินเบ็ดหลักก่อนอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไปกินแต่เบ็ดสายชิ่งจนสลับปลาเข้าระบบไม่ได้

พอคิดตก ฉินเฟิงก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา วันนี้เจอฝูงปลาแล้วต้องรีบปั๊มยอดหน่อย ช่วงนี้กำลังกรอบสุดๆ!

ผ่านไปแค่สามนาที คันเบ็ดก็สั่นระริก ฉินเฟิงกำลังจะออกแรงดึง แต่จู่ๆ ก็มีแรงมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมจนเขาตั้งตัวไม่ติด!

"เชี้ยยย!" คันเบ็ดหลุดมือไปทันที แต่เพราะมีสายเซฟตี้ผูกไว้กับเรือ แรงดึงนั้นมหาศาลจนเรือเอียงวูบไปข้างหนึ่ง ส่งผลให้ฉินเฟิงเสียหลัก "ตู้ม!" ตกลงไปในน้ำทันที!

หลี่ซินเยว่อยู่อีกฝั่งเลยแค่ก้นจ้ำเบ้า เธอตกใจแทบสิ้นสติแต่ตัวเธอยังปลอดภัยดี

ฉินเฟิงตะเกียกตะกายพุ่งขึ้นมาเหนือน้ำเพื่อหายใจ พอจะหันหลังปีนกลับขึ้นเรือ เขาก็เหลือบไปเห็นครีบสามเหลี่ยมโผล่พ้นน้ำอยู่ไม่ไกล มันกำลังว่ายโค้งวงใหญ่แล้วพุ่งตรงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว ทำเอาเขาใจหายวาบไปถึงตาตุ่ม!

"รีบส่งมือมาเร็ว!" หลี่ซินเยว่หมอบลงกับกราบเรือ ยื่นมือออกไปหาเขาด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

ฉินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบคว้ามือเธอไว้แล้วปีนกลับขึ้นเรืออย่างรวดเร็วด้วยการช่วยเหลือของเธอ

"ปัง!" เสียงกระแทกดังสนั่นพร้อมกับเรือที่โครงเครงอย่างหนัก ทำให้ฉินเฟิงเสียหลักทับลงบนตัวหลี่ซินเยว่เต็มๆ

เนื้อแนบเนื้อ ตาประสานตา บรรยากาศเริ่มจะหวานหยดมดขึ้นอยู่แล้วเชียว แต่เรือก็โครงเครงขึ้นมาอีกรอบเหมือนถูกอะไรบางอย่างลากดึง เป็นการเตือนฉินเฟิงว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจีบหญิงนะโว้ย!

เขารีบลุกขึ้นชะโงกหน้ามองเงาปริศนาที่โจมตีเมื่อครู่ ฉินเฟิงมองตามสายเซฟตี้ที่ถูกลากไปมาบนผิวน้ำ พบว่ามันคือฉลามตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ไม่แพ้เจ้าเสี่ยวไป๋เลย ตอนนี้มันกำลังสะบัดหัวดิ้นพล่านอยู่ผิวน้ำ พยายามจะสะบัดเบ็ดให้หลุด

แต่น่าเสียดายที่เบ็ดมันฝังลึกเกินไปจนมันคายไม่ออกในทันที ทว่าฉลามตัวนี้เป็นพันธุ์อะไรกันแน่ ฉินเฟิงยังมองไม่ชัดนัก

"ฉินเฟิง! เรารีบตัดสายทิ้งแล้วหนีกันเถอะ!" หลี่ซินเยว่ดึงแขนฉินเฟิงไว้แน่น เธอหวาดกลัวสุดขีด เพราะฉลามยาวเกือบสองเมตรนี่อาจจะทำอันตรายพวกเขาบนเรือได้

"ได้ แต่ผมต้องดึงเบ็ดกลับมาด้วย เบ็ดอันนี้เพื่อนให้มา มันแพงม้ากกก แพงจริงๆ นะ"

ฉินเฟิงไม่แน่ใจว่าถ้าเบ็ดหายไป “ระบบพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ”จะชดเชยให้ใหม่ไหม เขาเลยต้องยอมเสี่ยงดึงมันกลับมา ส่วนสายกับตัวเบ็ดระบบมีให้เรื่อยๆ อยู่แล้ว

"โอเค งั้นฉันช่วย" พอได้ยินว่าแพงมาก หลี่ซินเยว่ก็รวบรวมความกล้าช่วยเขาดึงสายเซฟตี้กลับมา

ต้องยอมรับว่าแรงของฉลามสองเมตรนี่ไม่ใช่เล่นๆ เลย ยิ่งตอนนี้มันกำลังคึกจัด ทั้งสองคนช่วยกันดึงแทบตายก็ดึงไม่เข้า

โชคดีที่ตอนนี้ฉลามไม่ได้วกกลับมาโจมตีเรืออีก ไม่อย่างนั้นต่อให้เสียดายเบ็ดแค่ไหน ฉินเฟิงก็ต้องยอมตัดสายหนีตายแน่นอน

ความวุ่นวายเรื่องเบ็ดทำให้เขาลืมนึกไปว่า เมื่อกี้ตอนที่เชือดปลาช่อนทะเล เลือดปลาซึมติดรองเท้าเขาไปหน่อยนึง เลือดที่ไหลลงน้ำนั่นแหละที่ทำให้ฉลามวกกลับมาจู่โจมเขา

ส่วนตอนนี้ที่มันไม่โจมตีต่อ อาจเป็นเพราะกลิ่นเลือดเบาบางลงไปแล้ว และอีกอย่างคือการที่มันเอาหัวพุ่งชนเรือประมงเมื่อกี้ก็ทำให้มันเจ็บตัวไม่น้อย สัญชาตญาณบอกมันว่าไอ้สิ่งที่มันชนอยู่เนี่ย "เคี้ยวยาก" แถมตอนนี้มันมัวแต่จะสะบัดเบ็ดให้หลุด เลยยังไม่มีเวลามาสนใจมนุษย์ ผ่านไปพักใหญ่ หลี่ซินเยว่เหนื่อยจนหอบแฮก เธอหัวเราะแห้งๆ:

"ฉินเฟิง ฉลามมันแรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แล้วตอนเราไปตกทูน่า เราจะลากมันไหวเหรอ?"

"ตอนตกทูน่าเราต้องปักคันเบ็ดลงในกระบอกปักเบ็ดจ้ะ ให้เรือเป็นตัวรับแรงแทน เราแค่มีหน้าที่หมุนรอกเก็บสายไปเรื่อยๆ พอปลามันล้าค่อยลากมาข้างเรือแล้วจัดการ"

"แต่ไอ้สถานการณ์ตอนนี้เนี่ย... มันคนละเรื่องกันเลย!"

ฉินเฟิงหน้าแดงก่ำจากการออกแรงยื้อกับฉลาม พอดึงกลับมาได้หน่อยเดียว ฉลามดิ้นนิดเดียวก็โดนลากกลับไปอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะเบ็ดและสายเบ็ดจาก“ระบบพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ”  ที่มีคุณภาพโคตรมหาอึด ป่านนี้คงหักกระจุยไปนานแล้ว

ในขณะที่ฉินเฟิงเริ่มจะยื้อไม่ไหวและกะจะตัดสายทิ้งเสียดายเบ็ดอยู่นั้น... ที่อยู่ไกลๆ มีเงาสีชมพูอ่อนๆ พุ่งกระโดดพ้นน้ำมาแต่ไกล ตรงรี่มาที่นี่อย่างรวดเร็ว!

หลี่ซินเยว่ที่ตาไวเหลือบไปเห็นพอดี เธอร้องเสียงหลง: "ฉินเฟิง ดูนั่น! เสี่ยวไป๋มาแล้ว!"

ฉินเฟิงเงยหน้ามองตาม พบว่าเป็นเจ้าเสี่ยวไป๋จริงๆ ที่กำลังพุ่งตรงมาหาฉลาม

พอมันเข้าใกล้ ระยะสุดท้ายมันเร่งสปีดปรี๊ดเดียว แล้วใช้จมูกที่แข็งแรงและทรงพลังพุ่งชนเข้าที่ "หน้าท้อง" อันอ่อนนุ่มของฉลามอย่างจัง!

ทันใดนั้น แรงดิ้นของฉลามก็เบาลงทันที ฉินเฟิงฉวยโอกาสนี้ดึงคันเบ็ดกลับมาอยู่ในมือได้สำเร็จ คราวนี้ความได้เปรียบกลับมาอยู่ที่เขาแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหยิบมีดมาตัดสาย เจ้าเสี่ยวไป๋ก็พุ่งชนซ้ำไปอีกที คราวนี้ชนจนฉลามหงายท้องกริบ! พอฉลามโดนพลิกเอาพุงชี้ฟ้ามันก็หยุดนิ่งไปเฉยๆ ลอยไปตามคลื่นเหมือนคนโดนสะกดจิต

เสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้นก็หยุดโจมตี แต่มันว่ายวนไปวนมาอยู่ห่างๆ เหมือนไม่อยากเข้าใกล้ฉลามตัวนี้อีก

"......" ฉินเฟิงเห็นท่าทางแบบนั้นก็เริ่มเดาออกว่าเป็นฉลามพันธุ์อะไร เขาค่อยๆ ลากมันเข้ามาใกล้เรือ พอเห็นชัดๆ ก็ถึงกับยิ้มขมขื่น... ใช่จริงๆ ด้วย "ฉลามขาว"

หลี่ซินเยว่ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เธอถามด้วยท่าทางกังวล

"ฉินเฟิง... ไอ้ฉลามขาวตัวเนี้ย มันเป็นสัตว์สงวนหรือสัตว์คุ้มครองหรือเปล่าจ๊ะ?"

ฉินเฟิงพยักหน้า: "ใช่จ้ะ แต่ต่อให้มันเป็นสัตว์คุ้มครองก็ไม่เกี่ยวกับเรานะ เห็นไหมล่ะว่าเสี่ยวไป๋เป็นคนจัดการ? ฉลามขาวน่ะเป็นสัตว์คุ้มครองระดับ 2 แต่เสี่ยวไป๋ (โลมา) น่ะระดับ 1 นะศักดิ์ศรีสูงกว่าเยอะ! ต่อให้มีคนเห็นเราก็ไม่ผิดหรอก"

"แต่ภาพที่พี่ถือเบ็ดอยู่นี่มันดูเหมือนพี่กำลัง 'ตก' มันอยู่ชัดๆ เลยนะ..."

"...... ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครเห็น"

พูดจบ ฉินเฟิงก็หยิบมีดเดินเรือออกมา เตรียมจะแทงลงไปที่ตัวฉลามขาว

"พี่จะทำอะไรน่ะ!" หลี่ซินเยว่รีบดึงเขาไว้ด้วยความตกใจ นี่มันผิดกฎหมายนะ!

"พี่ไม่รู้ว่ามันตายหรือยัง ถ้าปล่อยมันไปตอนนี้ มันอาจจะเป็นอันตรายกับเสี่ยวไป๋ได้ และพี่ก็ไม่แน่ใจว่ามันจะกลับมาโจมตีเรือเราอีกไหม"

ภาพที่มันพุ่งชนเรืออย่างบ้าคลั่งเมื่อกี้ยังติดตาเขาอยู่เลย มันจงใจจะล่าเขาชัดๆ

"อ้าว? ปกติฉลามมันต้องกลัวโลมาไม่ใช่เหรอจ๊ะ? เมื่อกี้เสี่ยวไป๋ยังพุ่งชนเอาๆ เลย แถมในเน็ตก็บอกแบบนั้น"

"นั่นน่ะกรณีที่ฉลามเจอโลมาอยู่กันเป็นฝูงจ้ะ จริงๆ แล้วสิ่งที่ฉลามกลัวที่สุดคือวาฬเพชฌฆาตต่างหาก แต่ถ้าเทียบไซส์ต่อไซส์ ตัวต่อตัว โลมาเดี่ยวๆ น่ะกลัวพวกฉลามขาวหรือฉลามเสือมากนะ เพียงแต่โลมามันคล่องตัวกว่าและว่ายเร็วกว่า ฉลามเลยล่ามันยากก็เท่านั้นเอง"

"เสี่ยวไป๋คงกลัวว่าเราจะตกอยู่ในอันตราย แถมฉลามตัวนี้ไซส์พอๆ กับมัน และยังถูกเบ็ดดึงรั้งไว้ด้วย มันเลยกล้าพุ่งเข้ามาช่วยล่ะมั้ง"

ฉินเฟิงพยายามเดาใจเจ้าเสี่ยวไป๋ ซึ่งเขามั่นใจว่าเขาน่าจะเดาถูกถึง 80-90% เลยล่ะ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" หลี่ซินเยว่เข้าใจแล้ว คราวนี้เพื่อความปลอดภัยของเสี่ยวไป๋และตัวพวกเขาเอง เธอจะไม่ขวางฉินเฟิงอีก ในเมื่อแถวนี้ไม่มีเรือลำอื่น และไม่มีใครเห็น...

จบตอนที่ 69

-----------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 70: แอ่งน้ำบนเกาะโขดหิน

เลือดปลาที่ย้อมทะเลขยับขยายไปทั่ว เจ้าเสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะดมกลิ่นเลือดจนรู้ว่าฉลามขาวตัวนั้นสิ้นฤทธิ์แล้ว มันถึงกล้าว่ายเข้ามาใกล้เรือ พร้อมกับชูตัวเหนือน้ำทำท่าทางเหมือนมาขอรางวัลความชอบจากฉินเฟิง

"เอ้า รับไป!" ฉินเฟิงโยนตับของฉลามขาวที่ควักออกมาให้เสี่ยวไป๋ วาฬเพชฌฆาตมักจะเลือกกินแต่ตับของฉลามขาว แสดงว่ามันต้องเป็นของดีแน่ๆ และแน่นอนว่าเสี่ยวไป๋ต้องชอบ

เป็นไปตามคาด เสี่ยวไป๋เงยหน้าอ้าปากรับเหยื่อโอชะที่โยนไปให้เป๊ะๆ เคี้ยวไม่กี่คำก็ลงท้องเรียบร้อย

จากนั้นฉินเฟิงก็ไม่ยอมเสียเวลา รีบติดเครื่องเรือออกจากบริเวณนั้นทันที

ถ้าพวกเขาใช้เรือลำใหญ่ และไม่มีเสี่ยวไป๋อยู่ที่นี่ พวกเขาคงเลือกจะอยู่ต่อเพื่อรอดูว่าจะมีปลานักล่าตัวไหนตามกลิ่นเลือดมาอีก เผลอๆ อาจจะได้ตกปลาใหญ่เพิ่ม

แต่ตอนนี้ต้องรีบไปก่อน เรือเล็กมันไม่มีความปลอดภัยเอาซะเลย และเขาก็ห่วงความปลอดภัยของเสี่ยวไป๋ด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อกี้ฉินเฟิงตกลงไปในน้ำ ตอนนี้ตัวเปียกโชกไปหมดจนต้องกลับบ้านไปอาบน้ำ ทริปตกปลาของวันนี้เลยต้องจบลงเพียงเท่านี้

ทว่าระหว่างทางกลับ ฉินเฟิงกับหลี่ซินเยว่ดันไปเจอแนวโขดหินโผล่พ้นน้ำเข้าที่หนึ่ง ดูแล้วน่าจะใหญ่กว่าฟาร์มเลี้ยงสัตว์น้ำของพ่อเขาสองแห่งรวมกันซะอีก อย่างน้อยๆ ก็น่าจะพื้นที่กว่า 50 หมู่ (ประมาณ 20 ไร่)

"ซินเยว่ หยุดเรือก่อน เราขึ้นไปดูข้างบนกันเถอะ"

"อื้อ"

หลี่ซินเยว่เองก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน เธอค่อยๆ บังคับเรือเข้าใกล้ หาจุดที่เดินง่ายและมีหาดทรายเล็กๆ เพื่อจอดเรือ จากนั้นก็เอาเชือกไปผูกกับโขดหินที่ยื่นออกมาเพื่อป้องกันไม่ให้คลื่นซัดเรือลอยหายไป

พอขึ้นฝั่งปุ๊บ ทั้งคู่ก็เห็นหอยนางรมเกาะเต็มโขดหินไปหมด บางจุดมีร่องรอยการกะเทาะหอยฝีมือคนทิ้งไว้บ้าง แต่มันดูเก่าและเลือนลางมากแล้ว แสดงว่าแถวนี้ไม่มีคนมาพักใหญ่

เดินต่อไปอีกหน่อยก็เจอฝูงหอยหวาน เพียบเลย! ดูท่าพวกเขาจะค้นพบ "ขุมทรัพย์" แห่งใหม่เข้าให้แล้ว!

เผลอๆ ถ้ามาตกปลาแถวนี้ อาจจะได้ปลาเยอะกว่าแถวแนวปะการังใกล้เกาะเล็กนั่นซะอีก

"ฉินเฟิง ดูนี่สิ! มีแอ่งน้ำขนาดใหญ่สองแอ่งแน่ะ!"

"จริงเหรอ?"

ฉินเฟิงรีบตามขึ้นไปบนโขดหินที่หลี่ซินเยว่ยืนอยู่ แล้วก็เห็นแอ่งน้ำสองแอ่งอยู่ข้างล่างจริงๆ

ทั้งสองแอ่งมีขนาดพอๆ กัน กะด้วยสายตาได้ประมาณครึ่งสนามบาสเกตบอล ระยะห่างระหว่างแอ่งแค่สิบกว่าเมตร แอ่งหนึ่งทรงกลม อีกแอ่งหนึ่งทรงรีฝั่งซ้ายต่อด้วยทรงสามเหลี่ยม พอเห็นแอ่งน้ำแบบนี้ปุ๊บ ฉินเฟิงก็นึกถึงพวกคลิปวิดีโอ "วิดบ่อจับปลา" ในเน็ตขึ้นมาทันที ไม่ว่าในคลิปจะจริงหรือหลอก แต่เขารู้สึกว่าเขาน่าจะลองดูสักตั้ง ก็เขามีนิ้วทองคำอยู่นี่นา!

ทั้งเบ็ดตกปลาและลอบดักปูต่างก็มีค่าสถานะดึงดูดสิ่งมีชีวิตในทะเล แต่ถ้าจะเอาเบ็ดมาวางทิ้งไว้ตรงนี้มันดูไม่ค่อยเวิร์ก ขนาดเจอฉลามเขายังไม่ยอมทิ้งเบ็ดเลย แล้วจะเอามาวางทิ้งไว้ตรงนี้ได้ไง แต่ "ลอบดักปู" น่ะได้แน่นอน! มันจะดึงดูดพวกกุ้งหอยปูปลาให้เข้ามา และแน่นอนว่าจะดึงดูดปลาที่กินกุ้งเป็นอาหารให้ตามเข้ามาด้วย

"ซินเยว่ ถ้าเราไปเช่าเครื่องสูบน้ำมาวิดบ่อพวกนี้จะเป็นไง?"

หลี่ซินเยว่ได้ยินก็เข้าใจเจตนาของฉินเฟิงทันที ตาเธอเป็นประกายขึ้นมา... ตกปลาจะไปสู้ "เก็บปลา" ในบ่อได้ไงเล่า! วิธีนี้น่าจะรุ่งแน่ๆ!

"ได้เลยจ้ะ! งั้นเราอ่อยเหยื่อไว้ก่อน เดี๋ยวขากลับแวะเช่าเครื่องสูบน้ำ แล้วพรุ่งนี้มาลองกัน!"

ฉินเฟิงทำท่าจะอ้าปากบอกว่า "ซื้อเลยก็ได้มั้ง" แต่เขายั้งคำพูดไว้ทัน เพราะเขารู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ได้ปลาชัวร์ๆ แต่หลี่ซินเยว่ไม่รู้นี่นา การที่เธอรอบคอบน่ะถูกแล้ว ไว้พรุ่งนี้เห็นผลงานก่อน เดี๋ยวเธอก็อยากซื้อเองนั่นแหละ

"ตกลง งั้นเช่ามาลองก่อน ตอนนี้เราย้อนกลับไปเอาลอบดักปูมาวางในแอ่งน้ำพวกนี้กัน"

"ทำไมต้องเอาลอบมาวางในแอ่งน้ำล่ะ?"

"ก็เอาเหยื่อใส่ไว้ในลอบไง พอพวกปูพวกปลาหลงเข้ามาในแอ่งแล้วมุดเข้าโอบไป มันจะได้ไม่หนีออกไปตอนน้ำลดไงล่ะ"

หลี่ซินเยว่เอียงคอสงสัย รู้สึกตะหงิดๆ ว่ามันมีอะไรไม่ค่อยเมคเซนส์ (แต่เธอนึกไม่ออกว่าฉินเฟิงจะ "โกง" ด้วยลอบระบบ) สุดท้ายก็เลิกสงสัยแล้วกลับไปเอาลอบกับฉินเฟิง เนื่องจากวันนี้เพิ่งวางลอบไปไม่นาน ในลอบเลยมีแค่ปูกับปลาเล็กปลาน้อย 2-3 ตัว ฉินเฟิงจัดการเอาพวกมันออกมาให้หลี่ซินเยว่สับละเอียดเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ

กลับมาที่เกาะโขดหิน ฉินเฟิงเอาลอบที่ซื้อมาทั่วไปวางไว้ในน้ำรอบนอกเกาะ ส่วน "ลอบระบบ" ที่ได้จากน้ำวน เขาเอาไปวางไว้ในแอ่งน้ำแอ่งละหนึ่งอัน จากนั้นก็ตบมืออย่างพอใจแล้วเดินจากไป... เตรียมตัวมารับทรัพย์พรุ่งนี้ได้เลย!

กลับมาถึงท่าเรือ ทั้งคู่เอาฝูงกุ้งแชบ๊วยกับปลาไปขาย หลี่ซินเยว่ได้มา 3,000 หยวน ส่วนฉินเฟิงได้เยอะกว่าหน่อย เกือบๆ 5,000 หยวน เพราะปลาที่เขาสลับออกมาจากตู้ระบบมันราคาดีกว่าปลาที่ตกได้จริงในวันนี้

ตู้สัตว์มีเปลือกอัปเป็นเลเวล 4 สำเร็จ! ฉินเฟิงเช็กดูพบว่าเลเวล 5 ต้องใช้แต้ม 700 แต้ม ถ้าได้แต้มเฉลี่ยวันละ 26 แต้ม ก็น่าจะใช้เวลาประมาณ 27 วัน ซึ่งทันเวลาก่อนจะรับเรือและได้ใบขับขี่พอดี กลับมาถึงบ้าน เสื้อผ้าที่ฉินเฟิงใส่เริ่มจะแห้งแล้ว พอลองเอามือลูบดูยังรู้สึกถึงเม็ดเกลือสากๆ มืออยู่เลย หลี่ซินเยว่ยังไม่กลับทันที เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำแล้วบอกฉินเฟิงที่อยู่ข้างในว่า:

"ฉินเฟิง เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วส่งมาให้ฉันนะ เดี๋ยวฉันซักให้"

"!" ฉินเฟิงที่กำลังถอดเสื้อถึงกับสะดุ้ง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน... หลี่ซินเยว่ทำให้ขนาดนี้แล้ว เราจะยังมัวแต่ปอดแหกอยู่ทำไมวะ? ถ้าไม่รีบทำอะไรสักอย่าง จะยังนับว่าเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!

แต่จะให้สารภาพรักตอนนี้เลยมันก็ดูแปลกๆ ฉินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแผนการหนึ่งก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจ...

เขาซอยเท้ายิบถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือไว้แค่กางเกงใน แล้วส่งเสื้อผ้าข้างนอกทั้งหมดให้หลี่ซินเยว่

ที่จงใจไม่ส่งกางเกงในให้ไม่ใช่เพราะอายหรอกนะ แต่เป็นการให้เกียรติเธอต่างหาก

ก็นะ... ตอนนี้สถานะตามพฤตินัยคือหุ้นส่วนกัน ยังไม่ใช่แฟนหรือสามีภรรยา จะให้สาวบริสุทธิ์มาซักกางเกงในให้ มันจะดูหน้าไม่อายเกินไปหน่อย!

จริงๆ แล้วหลี่ซินเยว่ที่อยู่หน้าประตูก็ประหม่าอยู่เหมือนกัน พอเห็นว่าฉินเฟิงส่งมาแค่เสื้อกับกางเกงตัวนอก เธอก็แอบโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ไม่พูดอะไรต่อแล้วหอบผ้าไปซักที่ลานบ้าน พอฉินเฟิงอาบน้ำเสร็จออกมา หลี่ซินเยว่ก็ตากผ้าให้เรียบร้อยแล้ว

"ไปกันเถอะ คุณกลับไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปเช่าเครื่องสูบน้ำกัน"

"อื้อ~"

พอหลี่ซินเยว่อาบน้ำเสร็จ ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าตัวเมืองเพื่อหาร้านเช่าเครื่องสูบน้ำ

หลังจากหาข้อมูลและสอบถามในเน็ต พวกเขาก็เจอร้านขายเครื่องจักรกลการเกษตรในเมือง

ร้านนี้เน้นขายเครื่องพ่นยาและเครื่องสูบน้ำ แถมยังมีบริการให้เช่าด้วย

ฉินเฟิงเข้าไปสอบถามจนได้ความว่า เครื่องสูบน้ำมีแบบใช้น้ำมันเบนซินกับน้ำมันดีเซล แบ่งขนาดตามหน้าท่อเป็น 2 นิ้ว, 3 นิ้ว และ 4 นิ้ว ซึ่งปริมาณการสูบน้ำก็จะต่างกันไป แบบเบนซินจะราคาถูกกว่า แต่ความอึดสู้แบบดีเซลไม่ได้

ท่อดูดน้ำยาว 10 เมตร (สูงเกือบตึก 3 ชั้น) ซึ่งก็น่าจะพอกับแอ่งน้ำบนโขดหิน

เรื่องค่าเช่า เครื่องสูบน้ำดีเซลขนาด 4 นิ้ว อยู่ที่วันละ 100 หยวน แต่ถ้าจะซื้อขาดเลยเครื่องละ 2,000 หยวน (รุ่นดึงสตาร์ท)

ถังน้ำมันดีเซลจุ 4.2 ลิตร กินน้ำมันชั่วโมงละ 0.8 ลิตร

ถ้าเป็นรุ่นกุญแจสตาร์ทไฟฟ้าจะแพงขึ้นเป็น 2,600 หยวน แต่อันนี้เขาไม่ให้เช่า

ฉินเฟิงจ่ายค่าเช่าและวางเงินประกัน เช่าเครื่องสูบน้ำดีเซลมา 4 เครื่อง แค่ท่อน้ำก็ยัดเต็มกระโปรงหลังรถแล้ว ส่วนตัวเครื่องทั้ง 4 เครื่องต้องวางไว้เบาะหลัง โชคดีที่เครื่องสูบน้ำรุ่นนี้ไม่หนักมาก แค่ 24 กิโลกรัมต่อเครื่อง แต่ถ้าเติมน้ำมันเต็มถัง ต่อให้ฉินเฟิงแรงเยอะแค่ไหน ยกทั้งสี่เครื่องก็มีหอบเหมือนกัน

เช่าอุปกรณ์เสร็จ ทั้งคู่ก็ไปซื้อน้ำมันดีเซลมาอีก 3 ถัง ถังละ 10 ลิตร รวมกับน้ำมันสำรองบนเรือ ก็น่าจะพอใช้

ระหว่างนั้นหลี่ซินเยว่แอบจดต้นทุนการวิดบ่อครั้งนี้ไว้ในใจ กะว่าพรุ่งนี้พอจับปลาได้ จะเอามาหักลบดูสิว่าสองแอ่งน้ำนั้นจะทำกำไรได้เท่าไหร่กันแน่!

จบตอนที่ 70