บทที่ 407 บังเอิญพบอวิ๋นจื่อโหรว

แม้ว่าจะยังอยู่ในช่วงการคัดเลือกอย่างดุเดือด แต่อวิ๋นจื่อโหรวก็ก้าวขึ้นสู่อันดับหนึ่งในรวดเดียว

ใช่แล้ว ภายใต้การสนับสนุนจากการไลฟ์สดและวิดีโอสั้น

ตอนนี้เธอกลายเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาหญิงสาวกว่าร้อยคนแล้ว และคะแนนโหวตนั้นก็ทิ้งห่างอันดับสองไปอย่างขาดลอย

กระทั่งคะแนนโหวตของอันดับสองก็ยังห่างจากเธอถึงสามร้อยคะแนน

และจำนวนผู้ติดตามบัญชีวิดีโอสั้นของเธอก็เพิ่มขึ้นเป็นสามล้านคนแล้ว

อวิ๋นจื่อโหรวรู้ดีว่า อนาคตของเธอช่างสดใส

หากพัฒนาไปด้วยความเร็วระดับนี้ต่อไป เธอจะต้องกลายเป็นดาราที่มีกระแสโด่งดังได้อย่างแน่นอน

ประธานบริษัทบันเทิงก็ค้นพบม้ามืดอย่างเธอแล้วเช่นกัน ดังนั้นจึงเริ่มทุ่มเททรัพยากรเหล่านั้นมาที่ตัวเธอ

ช่วงก่อนหน้านี้ เธอกระทั่งได้รับคำเชิญให้แสดงละครสั้นเรื่องหนึ่ง โดยให้เธอรับบทเป็นนางเอก

บริษัทบันเทิงเซ็นสัญญากับเธอโดยตรง เธอกลายเป็นศิลปินของบริษัทแล้ว

เดิมทีตั้งใจจะรอให้พวกเธอได้เดบิวต์เป็นเกิร์ลกรุ๊ปก่อนแล้วค่อยทำการเซ็นสัญญา แต่ทว่าศักยภาพของอวิ๋นจื่อโหรวกลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ

ถูกผู้คนมองเห็นมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งความเร็วในการเพิ่มจำนวนแฟนคลับก็เร็วมากเป็นพิเศษ

ดังนั้นบริษัทบันเทิงจึงรีบเซ็นสัญญากับอวิ๋นจื่อโหรว พวกเขาจะปล่อยให้ต้นไม้เงินต้นไม้ทองต้นนี้หลุดมือไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ระยะเวลาในการถ่ายทำละครสั้นนั้นสั้นมาก ใช้เวลาเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็ถ่ายทำเสร็จสิ้นแล้ว

หลังจากอวิ๋นจื่อโหรวกลับมาที่บริษัทก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธออัดรายการวาไรตี้ต่อไป

ตอนนี้เธอเรียกได้ว่ารุ่งโรจน์ในหลายๆ ด้านพร้อมกัน

กระทั่งบริษัทก็เริ่มลงมือเตรียมทำอัลบั้มเพลงให้เธอแล้ว และมีคนเริ่มแต่งเพลงให้เธอแล้วด้วย

ละครสั้นเริ่มออกอากาศไปเมื่อสามวันก่อน

เดิมทีอวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกว่าละครสั้นเรื่องนั้นเขียนบทได้เวอร์วังมาก เป็นบทละครแนวทะลุมิติ เนื้อเรื่องในนั้นโอเวอร์แบบสุดๆ ทว่ากลับมีมุกตลกมากมาย

เธอกัดฟันแสดงละครสั้นเรื่องนั้นจนจบ เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าหลังจากละครสั้นเรื่องนั้นถูกปล่อยออกมา ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งในรวดเดียว ยอดวิวพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และจำนวนผู้ติดตามของอวิ๋นจื่อโหรวในช่วงไม่กี่วันมานี้ก็เพิ่มขึ้นทะลุสามล้านคนในชั่วข้ามคืน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรายการวาไรตี้รายการนั้น และส่วนที่เหลือก็เป็นเพราะละครสั้นเรื่องนี้

ผลตอบรับของละครสั้นนั้นดีเกินคาด สิ่งนี้ทำให้ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทบันเทิงได้เห็นถึงศักยภาพของอวิ๋นจื่อโหรว พวกเขาจึงรีบทำซิงเกิลเพลงขึ้นมาเพื่ออวิ๋นจื่อโหรวโดยเฉพาะ

หลังจากผ่านการบันทึกเสียงมาสามวัน ซิงเกิลเพลงนั้นก็เริ่มยืนหยัดบนชาร์ตเพลงได้อย่างรวดเร็ว

ชื่อของอวิ๋นจื่อโหรวปรากฏขึ้นบนคำค้นหายอดฮิตอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นจื่อโหรวได้กลายเป็นดาราหน้าใหม่ที่มีชื่อเสียงไปแล้ว

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปเร็วขนาดนี้ แม้แต่บรรดาผู้บริหารของบริษัทบันเทิงก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่า ในสังคมที่ข้อมูลข่าวสารหลั่งไหลเป็นจำนวนมาก ความเร็วในการแพร่กระจายข้อมูลนั้นรวดเร็วมากจริงๆ

ความเร็วในการโด่งดังเป็นพลุแตกของอวิ๋นจื่อโหรวก็ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน

ทั้งละครสั้น เพลง รายการวาไรตี้ ล้วนประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

เพียงเวลาไม่ถึงสิบวัน คนหนุ่มสาวจำนวนมากก็รู้จักชื่อของอวิ๋นจื่อโหรวกันแล้ว

โดยเฉพาะละครสั้นเรื่องนั้น ตอนนี้ออกอากาศไปได้เกือบครึ่งเรื่องแล้ว

เมื่อคนหนุ่มสาวจำนวนมากเห็นอวิ๋นจื่อโหรว พวกเขาต่างก็ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ

แม้จะยังเรียกชื่อเธอไม่ออก แต่ก็ยังสามารถเรียกชื่อตัวละครของเธอในละครสั้นได้

อวิ๋นจื่อโหรวเองก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกของการเป็นดวงดาวที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คน

ในที่สุดตอนนี้เธอก็เข้าใจความรู้สึกของบรรดาดาราเหล่านั้นแล้ว

เมื่อกลับมาที่มหาวิทยาลัย เดินอยู่บนถนนสายหลักของวิทยาเขต ก็มีชายหญิงวัยหนุ่มสาวหลายคนเมื่อเห็นอวิ๋นจื่อโหรวแล้ว

ต่างก็เดินเข้ามาขอถ่ายรูปคู่ด้วยความดีใจเป็นอย่างยิ่ง

อวิ๋นจื่อโหรวไม่คาดคิดเลยว่าในมหาวิทยาลัยเธอจะได้รับความสนใจมากมายถึงเพียงนี้

หลังจากโด่งดังเป็นพลุแตก ก็มักจะมีคนมาขอลายเซ็น ขอถ่ายรูปคู่กับเธออยู่บ่อยครั้ง ช่วงนี้เธอยังปรับตัวไม่ค่อยทันเลย

ตั้งแต่เมื่อวานนี้เป็นต้นมา คนที่มาขอลายเซ็นเธอก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ใช่แค่ในมหาวิทยาลัยเท่านั้น แม้แต่ตอนเดินอยู่บนถนน ก็ยังมีคนจำเธอได้

แน่นอนว่า ส่วนใหญ่ยังคงเป็นชายหญิงวัยรุ่นเหล่านั้น

ละครสั้นแบบนี้ ผู้ที่มีอายุหน่อยมักจะไม่ดูกัน หรืออาจจะบอกได้ว่ามีคนที่มีอายุดูน้อยมาก

"ว้าว..."

"อวิ๋นจื่อโหรว!"

"คนนั้นคืออวิ๋นจื่อโหรว!"

"ใช่ๆ เธอคือนางเอกในละครสั้นเรื่องนั้นไง"

"ช่วงนี้ฉันกำลังตามดูละครสั้นเรื่องนั้นอยู่ สนุกมากจริงๆ"

เด็กสาวหลายคนมองอวิ๋นจื่อโหรวด้วยความประหลาดใจ

"ทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยของพวกเราได้ล่ะ?"

"เสียแรงที่เธอชอบอวิ๋นจื่อโหรว แม้แต่ข้อมูลพื้นฐานของเธอเธอก็ยังไม่รู้เลยงั้นเหรอ?"

"อวิ๋นจื่อโหรวก็คือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงของพวกเราไง"

"อะไรนะ?"

"เธอ...เธอเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของพวกเราเหรอ?"

ทุกคนต่างรู้สึกเหลือเชื่อ

เด็กสาวหลายคนวิ่งไปหาอวิ๋นจื่อโหรวและล้อมรอบตัวเธอเอาไว้

"อวิ๋นจื่อโหรว อวิ๋นจื่อโหรว ขอถ่ายรูปคู่กับเธอหน่อยได้ไหม?"

จู่ๆ ก็ถูกล้อมเอาไว้ตรงกลาง อวิ๋นจื่อโหรวก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

เมื่อเห็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นวัยรุ่นเหล่านี้ ในใจของเธอก็เกิดความรู้สึกหลากหลาย ตอนนี้เธอก็เป็นเพียงแค่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งเท่านั้น

ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้แล้ว

เธอเชื่อว่าต่อไปเธอจะดียิ่งๆ ขึ้นไป กระทั่งอาจจะโด่งดังขึ้นไปเรื่อยๆ จนเหมือนกับบรรดาซูเปอร์สตาร์เหล่านั้น

เมื่อเห็นคนมากมายมาขอถ่ายรูปคู่กับเธอ ในใจของเธอก็รู้สึกได้ใจแทบตายอยู่แล้ว

ตอนนั้นที่อยู่ในโรงยิม เธอต้องอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะตอนที่เย่ชิงปฏิเสธเธอ

โดยเฉพาะตอนที่หลินเสี่ยวซีปรากฏตัวขึ้นมา ในใจของเธอยิ่งรู้สึกเจ็บปวดทรมานเป็นที่สุด

แต่ทว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอกลายเป็นดาราหน้าใหม่แล้ว แม้จะยังไม่ได้โด่งดังเป็นพลุแตก

แต่ดาวมหาวิทยาลัยอย่างหลินเสี่ยวซีคนนั้น ก็ไม่สามารถนำมาเทียบชั้นกับเธอได้อีกต่อไปแล้ว

อวิ๋นจื่อโหรวเผยรอยยิ้มที่แสนหวานที่สุดออกมา หลังจากถ่ายรูปคู่กับเด็กสาวเหล่านั้นเสร็จ ก็เดินทอดน่องในมหาวิทยาลัยต่อไป

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าแม้แต่อากาศในมหาวิทยาลัยก็ยังหอมหวานไปหมด

สำหรับเธอแล้ว ช่วงเวลานี้ก็นับว่าเป็นการล้างแค้นที่เคยถูกหยามหน้าได้อย่างหมดจด ตอนนั้นมีคนมากมายเอาเรื่องในโรงยิมไปพูดต่อๆ กัน

จนทำให้คนหลายคนได้รับรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนั้นยังมีนักศึกษาหลายคนที่ถ่ายวิดีโอสั้นแล้วนำไปเผยแพร่บนโลกอินเทอร์เน็ตอย่างกว้างขวาง ดาวคณะอย่างเธอต้องอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก

เดิมทีอวิ๋นจื่อโหรวก็มีความแค้นเคืองต่อเย่ชิงเป็นอย่างมากอยู่แล้ว

สาเหตุก็เป็นเพราะตอนที่อยู่ในโรงยิม เย่ชิงเมินเฉยใส่เธออย่างสิ้นเชิง

ส่วนตอนนี้ เธอถือว่าได้กลับมาอย่างผู้ชนะ เธอไม่ใช่เด็กสาวปีหนึ่งที่ไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้เธอกลายเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ของบริษัทบันเทิง เป็นดาราหน้าใหม่ไปแล้ว

อวิ๋นจื่อโหรวสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

เธอรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้แหละคือชีวิตที่เธอต้องการจะใช้

แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้มีเงินติดตัวมากมายนัก แต่เธอเชื่อว่า ในอนาคตเมื่อเธอโด่งดังเป็นพลุแตกแล้ว เธอจะหาเงินได้มากขึ้นกว่านี้อีกหลายเท่า

อวิ๋นจื่อโหรวมองดูสิ่งต่างๆ รอบตัวด้วยความรู้สึกได้ใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อก่อนเธอไม่เคยสังเกตดูทิวทัศน์ของมหาวิทยาลัยอย่างละเอียดเลย

ภายใต้สถานการณ์ที่อารมณ์ดีเช่นนี้ เธอถึงเพิ่งค้นพบว่า ที่แท้มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงก็สวยงามถึงเพียงนี้

เดินไปข้างหน้าได้ระยะหนึ่ง ก็มาถึงสนามหญ้า

บนสนามหญ้ามีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่งกำลังเตะฟุตบอลกันอยู่ บางคนกำลังวิ่งจ๊อกกิ้ง บางคนกำลังอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ

กระทั่งมีคู่รักหลายคู่กำลังโอบกอดกันอ่านหนังสืออยู่บนอัฒจันทร์

อวิ๋นจื่อโหรวหัวเราะเบาๆ

"ช่างเป็นชีวิตที่สวยงามอะไรเช่นนี้"

ทันใดนั้น สายตาของอวิ๋นจื่อโหรวก็พลันชะงักงัน

เธอพบกับคนรู้จักสองคน