บทที่ 304 แผนการร้ายของเฝิงเซียวเซียว

นี่เป็นโอกาสในการลงมือปฏิบัติจริงที่ดีมากๆ

อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่เย่ชิงสร้างขึ้นมาเพื่อเธอ

ความรู้สึกที่ฟางจือเซี่ยมีต่อเย่ชิงอยู่ภายในใจนั้น มันยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้อย่างแท้จริง

ในตอนนั้นเย่ชิงให้ความช่วยเหลือเธอไว้มาก

แถมเธอยังมองว่าเย่ชิงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอด้วย

มีอยู่ช่วงหนึ่งเธอถึงกับรู้สึกชอบเย่ชิงมากๆ เลยทีเดียว

เพียงแต่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเย่ชิงเลยแม้แต่น้อย

จึงได้แต่ฝังความรู้สึกชอบพอนี้เอาไว้ลึกสุดใจมาโดยตลอด

เย่ชิงเป็นผู้ชายที่ทุ่มเททำเพื่อเธอด้วยความจริงใจ

แล้วในใจของเธอจะไม่รู้สึกซาบซึ้งใจได้อย่างไร?

นอกเหนือจากความรู้สึกขอบคุณแล้ว สิ่งที่เธอมีต่อเย่ชิงก็คือความรู้สึกชอบอย่างสุดซึ้ง

ฟางจือเซี่ยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเย่ชิงดูเหมือนจะกลายมาเป็นที่พึ่งพิงหลักของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

มีหลายเรื่องเลยที่เธออยากจะลองถามความเห็นของเย่ชิงดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

สำหรับการลงทุนที่มีความเสี่ยงของเย่ชิง ภายในใจของเธอก็ยังคงมีความลังเลอยู่บ้าง

ถึงยังไงถ้าเธอขาดทุนก็ยังไม่เป็นไร

แต่เธอไม่อยากให้เย่ชิงต้องมาขาดทุนไปด้วย

ท้ายที่สุดแล้วเย่ชิงก็มีความสำคัญภายในใจของเธอเป็นอย่างมาก

คนอัปลักษณ์อย่างเธอนั้นไม่มีคุณสมบัติที่จะไปชอบใครได้เลย

แต่พอได้คลุกคลีใกล้ชิดกับเย่ชิงเป็นเวลานาน

ฟางจือเซี่ยจะไม่รู้สึกหวั่นไหวได้อย่างไร?

แม้เย่ชิงจะไม่ได้หล่อเหลาเป็นพิเศษ แต่แววตาของเขากลับสว่างสดใสเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่เธอต้องเผชิญกับความยากลำบากที่สุด เขากลับมอบกำลังใจอันยิ่งใหญ่ให้กับเธอ

หากจะบอกว่าความสำเร็จในวันนี้ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นความดีความชอบของเย่ชิง

นั่นก็ไม่ใช่คำกล่าวที่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

ฟางจือเซี่ยเองก็เข้าใจในจุดนี้อย่างลึกซึ้ง

เธอและเย่ชิงไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังมานานมากๆ แล้ว

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิงจะส่งข้อความมาหาเพื่อนัดให้เธอเดินทางกลับมหาวิทยาลัยด้วยกันในคืนนี้

ตอนที่ได้เห็นข้อความ

หัวใจของเธอก็เต้นแรงไม่เป็นส่ำ

ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อขึ้นมา

ฟางจือเซี่ยกำลังเฝ้ารอคอยภาพเหตุการณ์ที่จะได้เดินทางกลับมหาวิทยาลัยไปพร้อมกับเย่ชิงหลังจากเลิกงานในคืนนี้

……

เฝิงเซียวเซียวและหวังจิง สองสาวผิดใจกันอีกแล้ว

ครั้งก่อนเป็นเพราะอยากจะวางแผนใส่ร้ายป้ายสีผู้หญิงสองคนอย่างหลี่เยี่ยนและฟางจือเซี่ย

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง

พวกเธอทั้งสองคนไม่เพียงแต่ต้องเสียหน้า

แถมยังไม่มีที่ยืนในมหาวิทยาลัยอีกต่อไปแล้ว

ที่สำคัญที่สุดก็คือพวกเธอต้องเสียเงินไปตั้งมากมาย

เพื่อนร่วมชั้นมากมายขนาดนั้น คนละสามร้อยหยวน พวกเธอสองคน...

ต้องเอาเงินเก็บตลอดหลายปีที่ผ่านมาจ่ายชดเชยออกไปจนหมด

แล้วยังต้องไปกู้ยืมเงินออนไลน์มาอีกจำนวนหนึ่ง

ถึงสามารถดับความโกรธเกรี้ยวของบรรดาเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นลงได้ในที่สุด

และนี่ก็ทำให้สถานะทางการเงินของพวกเธอทั้งสองคนยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

ทั้งสองคนรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

แถมยังมาทะเลาะกันใหญ่โตเพราะเรื่องนี้ ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยทีเดียว

หลังจากนั้นพวกเธอทั้งสองคนก็ไม่พูดจากันอีกเลย

ราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันก็ไม่ปาน

หวังจิงไม่อยากจะร่วมมือทำอะไรกับผู้หญิงอย่างเฝิงเซียวเซียวอีกแล้ว

เพราะผู้หญิงคนนี้มักจะชอบออกไอเดียแย่ๆ อยู่เสมอ

เฝิงเซียวเซียวรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมาก

เธอกำลังคิดหาโอกาสที่จะกลับไปแก้แค้นผู้หญิงอย่างหลี่เยี่ยนและฟางจือเซี่ยอีกสักครั้ง

เธอไม่รู้เลยว่าผู้หญิงสองคนนี้ไปเอาเงินลงทุนมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

แต่ตัวตลกสองคนที่เธอเคยมองข้ามในตอนนั้น

ตอนนี้กลับได้ดิบได้ดี ภายในใจของเธอจึงรู้สึกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

เมื่อนึกถึงตอนนั้นที่มีเพื่อนร่วมชั้นตั้งมากมายทอดทิ้งพวกเธอสองคน แล้วหันไปประจบประแจงหลี่เยี่ยนแทน

ภายในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกย่ำแย่ถึงขีดสุด

ช่วงหลายวันมานี้เฝิงเซียวเซียวยังคงเดินป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณด้านนอกร้านชานมแฟลกชิปแห่งนี้มาโดยตลอด

ก็เพียงเพราะอยากจะหาโอกาส

เธอรู้ดีว่าคนที่สามารถลงทุนด้วยจำนวนเงินมหาศาลขนาดนี้ได้จะต้องมีความสามารถในระดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ผลีผลามลงมือทำอะไร

เธอสะกดรอยตามผู้หญิงสองคนอย่างหลี่เยี่ยนและฟางจือเซี่ย

คิดหาหนทางว่าจะใช้วิธีไหนมาแก้แค้นสองคนนี้ดี?

ครั้งก่อนที่อยากจะทำลายร้านชานมแห่งนี้ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าไปแล้ว

ตอนนี้ปริมาณลูกค้าของร้านชานมมีความมั่นคงเป็นอย่างมาก

อีกทั้งชื่อเสียงแบบปากต่อปากก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ

การจะใช้วิธีการแบบนั้นก็คงจะไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว

เธอสะกดรอยตามอยู่หลายวัน

ก็พบว่าทุกครั้งที่พวกเขากลับมา

ก็มักจะอยู่ด้วยกันกับผู้ชายสองสามคนนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสวี่ฮว๋าที่เมื่อก่อนเคยเป็นคนตามจีบเธอด้วยซ้ำ

เฝิงเซียวเซียวถึงกับสงสัยว่าร้านชานมแห่งนี้น่าจะเป็นสิ่งที่สวี่ฮว๋าลงทุนสร้างขึ้นมา

เธอรู้สึกเสียใจจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

รู้อย่างนี้เธอน่าจะคบกับสวี่ฮว๋าและไม่ไปหาเว่ยเฉียงคนนั้นตั้งแต่แรกก็ดีหรอก

เดิมทีคิดว่าเว่ยเฉียงเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองและที่บ้านก็มีเงินมากๆ

ใครจะไปรู้ล่ะว่าสุดท้ายแล้วคนที่มีเงินกลับเป็นสวี่ฮว๋าไปซะได้

จนกระทั่งตอนนี้เฝิงเซียวเซียวยังคงคิดว่าสวี่ฮว๋าเป็นทายาทเศรษฐีระดับซูเปอร์

เพียงแต่สวี่ฮว๋าวางตัวแบบเรียบง่ายและไม่อยากทำตัวโดดเด่นเป็นพิเศษก็เท่านั้น

หากปล่อยให้สวี่ฮว๋ารู้เรื่องนี้เข้าจะต้องหัวเราะก๊ากออกมาอย่างแน่นอน

เพราะเขาไม่ใช่ทายาทเศรษฐีอะไรทั้งนั้น

จริงๆ แล้วคนที่มีเงินตัวจริงก็คือเย่ชิงต่างหาก

แต่เฝิงเซียวเซียวไม่มีทางเข้าถึงข้อมูลในระดับนี้ได้เลย

เธอรู้ดีว่าเรื่องระหว่างเธอกับสวี่ฮว๋ามันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

ชื่อเสียงของเธอได้พังป่นปี้ไปหมดแล้ว

ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากจะคบหากับเธออีก

เดิมทีทุกคนก็แทบจะลืมเลือนเรื่องราวในวันนั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว

แต่หลังจากที่เกิดเรื่องของร้านชานมในครั้งก่อน

ชื่อเสียงของเฝิงเซียวเซียวและหวังจิงสองคนนี้ก็กลับมาโด่งดังกระฉ่อนอีกครั้ง

โดยเฉพาะเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ยิ่งรู้สึกรังเกียจพวกเธอทั้งสองคนหนักเข้าไปใหญ่

หลังจากเฝ้าสังเกตการณ์มาหลายวันก็ยังไม่พบจุดอ่อนของทั้งสองคนเลย

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เฝิงเซียวเซียวก็มาโผล่อยู่ที่บริเวณใกล้ๆ กับร้านชานมอีกครั้ง

จนกระทั่งเวลาสามทุ่มตรง

ถึงได้พบว่าหลี่เยี่ยนและกัวไห่หลงแฟนหนุ่มของเธอ

ทั้งสองคนกำลังเดินพูดคุยหัวเราะกันออกมาจากร้านชานม

เมื่อมองดูท่าทางอันแสนสนิทสนมของคนทั้งคู่

เฝิงเซียวเซียวก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนเป็นอย่างยิ่ง

"นังสารเลวหลี่เยี่ยน"

"ถ้าหาโอกาสได้เมื่อไหร่ ฉันจะต้องเอาคืนแกให้สาสมเลยคอยดู"

จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่พบจุดอ่อนของหลี่เยี่ยนเลยแม้แต่น้อย

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและกัวไห่หลงก็ยังคงมั่นคงเป็นอย่างมาก

หากอยากจะทำลายความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ดูจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เมื่อมองดูคนทั้งสองเดินจากไปจนลับสายตา

เฝิงเซียวเซียวก็โกรธแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เธอกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกลับเข้าไปซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอีกครั้ง

เธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

ปกติแล้วพวกหลี่เยี่ยนหลายๆ คนมักจะออกมาพร้อมๆ กัน

วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ถึงได้ออกมาแค่สองคน

ในเวลานั้นเอง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีเดินออกมาจากร้านชานม

สวี่ฮว๋าเดินเข้ามาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน

หัวใจของเฝิงเซียวเซียวพลันกระตุกวูบ

เธอก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าสองก้าว

ทว่าหลังจากนั้นเธอก็ส่ายหัว

ชื่อเสียงของเธอพังป่นปี้ไปหมดแล้ว

สวี่ฮว๋าจะต้องไม่อยากเจอหน้าเธออีกเป็นแน่

พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสที่จะกลับมาคบกันได้อีกแล้ว

เฝิงเซียวเซียวยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง

เธอมองเห็นสวี่ฮว๋าเดินขึ้นรถ SUV ไปจากที่ไกลๆ

หลังจากสตาร์ทรถ สวี่ฮว๋าก็ขับรถจากไป

เฝิงเซียวเซียวกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ

ไพ่ในมือดีๆ แท้ๆ กลับถูกเธอเล่นซะจนพังยับเยินไปหมด

เดิมทีในตอนนั้นสวี่ฮว๋าเคยเป็นพวกตามตื๊อเธอ

ตามจีบเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่เธอไม่ได้เห็นสวี่ฮว๋าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าสุดท้ายแล้วทายาทเศรษฐีที่มีเงินกลับกลายเป็นสวี่ฮว๋าไปซะได้

ทว่าทุกความรู้สึกเสียใจในตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว

รออยู่ประมาณสิบนาที

บุคคลคุ้นหน้าคุ้นตาสองคนก็มาปรากฏตัวอยู่ที่บริเวณหน้าร้านชานม

ฟางจือเซี่ยและเย่ชิงค่อยๆ เดินออกมา

ทั้งสองคนไม่ได้มีท่าทีเหมือนคู่รักที่กำลังอินเลิฟกันเลย

ตอนที่เดินก็ยังเว้นระยะห่างออกจากกันซะตั้งไกล

เมื่อเห็นคนทั้งสองเดินออกมา เฝิงเซียวเซียวก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

หมอนี่อย่างเย่ชิงไม่ค่อยได้มาที่ร้านชานมสักเท่าไหร่

โดยเฉพาะการเลิกงานดึกขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้มาเจอเย่ชิงตอนเลิกงานในเวลาสามทุ่มตรง

จู่ๆ ดวงตาของเฝิงเซียวเซียวก็เป็นประกายขึ้นมา

"นี่ไม่ใช่ว่ามันเป็นวัตถุดิบชั้นดีเลยงั้นเหรอ?"

"ยัยอัปลักษณ์กำลังมีความรักกับผู้ชายเนี่ยนะ"