บทที่ 54 ไม่ได้จองล่วงหน้า

เย่ชิงเข็นรถจักรยานมา

"ไม่จริงน่า ผู้ชายคนนี้จะให้ดาวมหาวิทยาลัยหลินซ้อนท้ายจักรยานสาธารณะเนี่ยนะ?"

"ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"

"ฉันจำได้ว่าตอนนั้นมีผู้ชายขับแลมโบร์กินีมา ดาวมหาวิทยาลัยหลินยังไม่ยอมขึ้นรถของเขาเลยนะ"

"ผู้ชายคนนี้ก็มักง่ายเกินไปแล้วมั้ง"

ผู้ชายหลายคนเกิดความรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาในใจ

นี่มันไม่เห็นดาวมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงของพวกเราเป็นดาวมหาวิทยาลัยเลยนี่หว่า

"คุณนั่งซ้อนท้ายแล้วกอดผมไว้ให้แน่นนะ"

เบาะนั่งบนรถค่อนข้างสั้นไปหน่อย

หลินเสี่ยวซีนั่งลงไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เนื่องจากสวมกระโปรง เธอจึงทำได้เพียงนั่งหันข้าง และสวมกอดเอวของเย่ชิงจากด้านหลังเอาไว้แน่น

ซบศีรษะลงบนแผ่นหลังของเย่ชิง

มุมปากของเย่ชิงเผยรอยยิ้มอย่างได้ใจ

เขาออกรถ แล้วจากไป

เพื่อนนักศึกษาที่อยู่รอบๆ เห็นฉากนี้เข้าก็พากันตกตะลึงจนตาค้าง

ดาวมหาวิทยาลัยหลินถูกผู้ชายที่ขี่จักรยานสาธารณะรับตัวไปแล้ว

นี่อาจจะกลายเป็นพาดหัวข่าวซุบซิบของมหาวิทยาลัยในลำดับต่อไปเลยก็ได้

...

เย่ชิงไม่สนใจคนพวกนั้นหรอก

สภาพอากาศในช่วงต้นฤดูร้อนของเมืองเจียงเฉิงยังคงร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้วแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

ทว่าอากาศในเวลานี้เริ่มเย็นสบายขึ้นมาบ้างแล้ว

จักรยานสาธารณะมุ่งหน้าต่อไป สายลมพัดโชยมาเอื่อยๆ

ทำให้เย่ชิงสัมผัสได้ถึงความเย็นสบายขึ้นมาบ้าง

หลินเสี่ยวซีกอดเย่ชิงเอาไว้แน่น โดยหนุนศีรษะไว้บนแผ่นหลังของเขา

เมื่อก่อนเธอเคยจินตนาการไว้ว่า หากวันข้างหน้ามีแฟน การได้นั่งซ้อนท้ายจักรยานไปเดินเล่นด้วยกันแบบนี้ มันช่างเป็นเรื่องที่โรแมนติกมากขนาดไหน

คิดไม่ถึงเลยว่าพอมาอยู่กับเย่ชิง ความฝันนี้จะเป็นจริงขึ้นมา

สายลมพัดโชยมาเอื่อยๆ

ความเร็วของจักรยานสาธารณะไม่ได้เร็วนัก

ทั้งสองคนต่างก็เพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาอันเงียบสงบในขณะนี้ โดยที่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา

หลินเสี่ยวซีถึงขั้นได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเย่ชิง

มีคนที่ขี่รถผ่านไปมาหันมามองเป็นระยะๆ

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวยมากอย่างหลินเสี่ยวซี ก็มักจะกลายเป็นจุดสนใจอยู่เสมอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหญิงสาวที่สวยขนาดนี้มานั่งซ้อนท้ายจักรยาน มันก็ยิ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากมากยิ่งขึ้นไปอีก

หลินเสี่ยวซีไม่ได้สนใจคนอื่นๆ เลย

มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงตั้งอยู่บริเวณชานเมือง ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองพอสมควร

ยิ่งเข้าไปด้านในมากเท่าไหร่ อาคารสิ่งก่อสร้างโดยรอบก็ยิ่งสูงตระหง่านมากขึ้นเท่านั้น

ร้านค้าก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนก็พลุกพล่านมากขึ้นเช่นกัน

รถแล่นไปข้างหน้าได้สิบกว่านาทีแล้ว

หลินเสี่ยวซีเอ่ยถามขึ้น

"พวกเราจะไปไหนกันคะ?"

เย่ชิงเองก็ไม่มีจุดหมายปลายทาง

"คุณอยากกินอะไรล่ะ?"

หลินเสี่ยวซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้เกรงใจอะไร

"กินอาหารตะวันตกได้ไหมคะ?"

เย่ชิงพยักหน้า เขารู้สึกปิ๊งไอเดียขึ้นมาในใจ

เมื่อมาถึงทางแยกเขาก็เลี้ยวขวาไป ขี่ต่อไปอีกยี่สิบกว่านาที

ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

เย่ชิงขี่รถตรงดิ่งไปที่บริเวณหน้าทางเข้าลานจอดรถของโรงแรมซื่อฮว๋า

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมก็รีบเข้ามาขวางพวกเขาทันที

"หยุดๆๆ ตรงนี้ไม่อนุญาตให้จอดจักรยานสาธารณะครับ"

เย่ชิงเบรกกะทันหัน

หลินเสี่ยวซีเกือบจะกระเด็นตกรถลงมา

หลินเสี่ยวซีก้าวลงมาจากเบาะหลัง

เย่ชิงเองก็ลงมาจากรถเช่นกัน

เขามองซ้ายมองขวา ก็พบว่าบริเวณด้านข้างสามารถจอดจักรยานสาธารณะได้พอดี

เย่ชิงจึงเข็นจักรยานสาธารณะไปจอดไว้ริมถนน

เขาเป็นคนที่รักษากฎระเบียบ ถึงแม้จะรวยมาก แต่ก็ไม่สามารถขี่รถเข้าไปในโรงแรมของคนอื่นแบบนี้ได้ นั่นรังแต่จะโดนหาว่าไม่มีมารยาท

เมื่อได้เห็นรูปร่างอันอรชรและใบหน้าที่งดงามประณีตของหลินเสี่ยวซี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงกับตกตะลึงไปเลย

คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่นั่งซ้อนท้ายมาจะเป็นหญิงงามระดับนี้

เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นี่มาได้สักพักแล้ว ต่อให้เป็นพวกผู้หญิงที่ลงมาจากรถหรู ก็แทบจะไม่มีใครสวยสู้หลินเสี่ยวซีได้เลย

"ทำไมถึงมีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ แถมยังยอมนั่งจักรยานสาธารณะอีกด้วยนะ?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

หลังจากจอดรถเสร็จแล้ว หลินเสี่ยวซีก็ควงแขนเย่ชิง แล้วทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในโรงแรม

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเกาหัวแกรกๆ

"ผู้หญิงสวยขนาดนั้น น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ "

เขารู้สึกว่าเย่ชิงไม่คู่ควรกับผู้หญิงสวยๆ คนนั้นเลยสักนิด

ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแล้วดูไม่เหมาะสมกันเลย โดยเฉพาะเมื่อเย่ชิงยังสวมเสื้อผ้าที่ดูราคาถูกมากๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นไอ้หนุ่มกระจอกที่ยากจน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่ายหน้าอย่างจนใจ

"เป็นผู้หญิงที่ถูกความรักทำให้หน้ามืดตามัวอีกคนสินะ"

...

หลินเสี่ยวซีคิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิงจะพาเธอมาที่โรงแรมเดียวกับคราวก่อน

โรงแรมซื่อฮว๋าแห่งนี้เธอเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้างแล้ว อาหารตะวันตกของที่นี่อร่อยเป็นพิเศษ ถือได้ว่าเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองเจียงเฉิงเลยทีเดียว

แต่ได้ยินมาว่าค่าใช้จ่ายที่นี่สูงมาก

เธอได้ยินพวกเพื่อนร่วมงานพูดถึงตอนที่ทำงานเป็นนางแบบ

มีนางแบบหน้าตาสะสวยคนหนึ่งคุยโวว่า เธอเคยมากินข้าวที่นี่มื้อหนึ่ง

บรรยายว่าที่นี่มันหรูหราประณีตมากขนาดไหน อาหารอร่อยมากแค่ไหน

ตอนนั้นเธอก็คิดไว้ว่า สักวันหนึ่งจะต้องมาลองชิมที่นี่ให้ได้

คราวก่อนที่มาที่นี่ เธอเดินตรงเข้าไปในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทเลย ไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ

"พวกเราจะกินข้าวกันที่นี่เหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

เย่ชิงพยักหน้า

"รสชาติอาหารตะวันตกของที่นี่ถือว่าไม่เลวเลยล่ะ"

หลินเสี่ยวซีเดินตามเย่ชิงเข้าไปในล็อบบี้

เธอได้ยินมาว่าร้านอาหารของที่นี่อยู่ชั้นบน

อีกทั้งคนที่มากินข้าวที่นี่ล้วนแต่เป็นคนที่ประสบความสำเร็จทั้งนั้น

ปกติแล้วหากไม่ได้จองล่วงหน้า ก็ยากที่จะหาโต๊ะว่างได้

'หรือว่าเย่ชิงจะจองเอาไว้แล้ว?' หลินเสี่ยวซีลอบคิดในใจ

เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับ เย่ชิงก็พบกับพนักงานคนเดิมที่เจอเมื่อคราวก่อน

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่า..."

พนักงานคนนั้นโค้งคำนับ พอกำลังจะเอ่ยถาม จู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกายสว่างวาบขึ้นมา

"คุณเย่ ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง"

เธอยังคงจำเย่ชิงได้เป็นอย่างดี

เมื่อมองดูหญิงงามรูปร่างอรชรที่ยืนอยู่ข้างกายเย่ชิง

พนักงานถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับสาวสวยคนเมื่อคราวก่อนนี่นา

พนักงานทอดถอนใจในความรู้สึก คนรวยนี่มันช่างแตกต่างกันจริงๆ เปลี่ยนแฟนได้ทุกวันเลย

แถมแฟนแต่ละคนก็ยังสวยระดับตัวท็อปขนาดนี้ ผู้หญิงคนนี้ดูสวยกว่าผู้หญิงคนเมื่อคราวก่อนเสียอีก

"คุณเย่ มาทานอาหารหรือมาพักคะ?"

"ชั้นบนมีโต๊ะว่างไหม?"

พนักงานสาวส่ายหน้า

"ต้องขออภัยด้วยค่ะคุณเย่ โต๊ะในร้านอาหารชั้นบนของเราจำเป็นต้องจองล่วงหน้าค่ะ"

"ตอนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้วค่ะ"

เย่ชิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

หลินเสี่ยวซีรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ร้านอาหารตะวันตกที่มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งนี้ เดิมทีเธออยากจะลองชิมดูสักครั้ง

แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิงจะไม่ได้จองเอาไว้

เธอเตรียมใจที่จะไปกินอาหารตะวันตกที่อื่นแล้ว

"พวกเราไปกินที่อื่นก็ได้ค่ะ"

หลินเสี่ยวซียังไม่อยากให้เย่ชิงต้องรู้สึกลำบากใจ

เย่ชิงส่ายหน้า

"ช่วยจัดการเปิดห้องให้ฉันเหมือนคราวก่อนก็แล้วกัน"

พนักงานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจขึ้นมาในทันที

"คุณเย่ ยังคงต้องการห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทระดับสูงสุดเหมือนเดิมใช่ไหมคะ?"

เย่ชิงพยักหน้า

แววตาของพนักงานเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจระคนดีใจ วันนี้เธอจะได้รับส่วนแบ่งค่าคอมมิชชันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

สีหน้าของหลินเสี่ยวซีดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

เธอรู้สึกว่าเย่ชิงออกจะรีบร้อนเกินไปหน่อยไหม

เดิมทีตั้งใจจะเลี้ยงข้าวเธอแท้ๆ ทำไมถึงตรงมาเปิดห้องที่นี่เลยล่ะ

เธอรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า

เธอรู้สึกว่ามหาเศรษฐีรุ่นที่สองอย่างเย่ชิง หรือว่าเขาไม่อยากจะทุ่มเทเอาใจใส่เธอเลยงั้นเหรอ?