บทที่ 20 ความตกตะลึงของชายในฝัน

อวิ๋นจื่อโหรวคิดมาตลอดว่าเธอเป็นคนที่สวยที่สุด และก็มีความมั่นใจในตัวเองมากเช่นกัน

เธอเชื่อมั่นว่าด้วยรูปโฉม ความรู้ และความสามารถของเธอ จะต้องหาแฟนดีๆ ได้สักคนอย่างแน่นอน ไม่เพียงแต่มีเงิน แต่ยังต้องดีกับเธอด้วย

แต่หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้มา เธอก็พบว่าดูเหมือนการจะหาแฟนที่ทั้งเอาใจใส่และมีเงินแบบนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่ทำไมเจิ้งซินซินถึงสามารถหาแฟนแบบนั้นได้ล่ะ?

เจิ้งซินซินหน้าตาธรรมดามากจนถึงขั้นเรียกได้ว่าค่อนข้างขี้เหร่เสียด้วยซ้ำ

แต่ทำไมถึงหาแฟนที่แสนเอาใจใส่อย่างเย่ชิง แถมยังยินดีใช้จ่ายเงินเพื่อเธอได้ นั่นเป็นเรื่องที่หายากมากทีเดียว

ต้องรู้ก่อนว่า พวกทายาทเศรษฐีมักจะมีข้อเสียต่างๆ นานา เพราะพื้นเพครอบครัวที่ร่ำรวยมาก ดังนั้นบางครั้งนิสัยของพวกเขาก็จะเย่อหยิ่งจองหองและดูถูกคนอื่นเป็นอย่างมาก

แต่ในตัวของเย่ชิงกลับมองไม่เห็นนิสัยแย่ๆ แบบนี้เลยแม้แต่น้อย

ตอนที่เห็นรถหรูคันนี้ ในใจของเธอก็จินตนาการว่าเมื่อไหร่แฟนของตัวเองถึงจะซื้อรถแบบนี้ให้ตัวเองบ้างนะ?

แต่จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่แฟน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรถหรูที่ดูดีแบบนี้เลย

เธอเพิ่งจะคิดหันหลังกลับ จู่ๆ สายตาก็จับจ้องไปที่จุดหนึ่ง

ประตูรถปอร์เช่เปิดออก จู่ๆ เธอก็พบกับร่างที่คุ้นเคยคนหนึ่ง

เจิ้งซินซินลงมาจากตำแหน่งคนขับ บนใบหน้าสวมแว่นกันแดดอยู่

ท่าทางดูเย็นชาและหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก ประกอบกับเสื้อผ้าแบรนด์เนม LV ที่เธอสวมใส่และกระเป๋าที่สะพายอยู่ ล้วนเป็นแบรนด์ LV ทั้งสิ้น

สิ่งนี้ทำให้บนตัวของเธอยิ่งมีกลิ่นอายของเงินตราเพิ่มมากขึ้นไปอีก

ในแววตาของเด็กผู้หญิงหลายคนล้วนเผยให้เห็นถึงความอิจฉา

แต่ทุกคนก็ทำได้เพียงแค่มองดูตาปริบๆ แบบนี้ รถสปอร์ตราคาสองล้านกว่าหยวนไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็สามารถซื้อได้

"เป็นเธอไปได้ยังไงกัน?"

อวิ๋นจื่อโหรวมีสีหน้าประหลาดใจเป็นอย่างมาก ดวงตาเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง

สถานการณ์ของเจิ้งซินซิน เธอก็พอจะรู้มาบ้าง ฐานะทางครอบครัวธรรมดามาก

หากจะบอกว่าสามารถซื้อรถหรูแบบนี้ได้ เธอไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด

"หรือว่า... หรือว่าจะเป็นเย่ชิงงั้นเหรอ?"

ในใจของอวิ๋นจื่อโหรวเกิดการคาดเดาที่น่ากลัวขึ้นมาอย่างหนึ่ง

"ไม่หรอกมั้ง ทำไมเย่ชิงถึงซื้อรถหรูที่แพงขนาดนี้ให้ผู้หญิงคนนี้ล่ะ"

"หรือว่าระหว่างพวกเขาจะเป็นรักแท้งั้นเหรอ?"

สีหน้าของอวิ๋นจื่อโหรวสลับซับซ้อนเป็นอย่างมาก ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้น

หากเปลี่ยนเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยกว่าเธอ เธอก็คงจะไม่อิจฉาถึงเพียงนี้

แต่เจิ้งซินซินมีสิทธิ์อะไรถึงได้รับสิ่งของมากมายขนาดนี้?

มีสิทธิ์อะไรถึงได้รับความโปรดปรานจากเย่ชิง แถมยังคอยทะนุถนอมดูแลเจิ้งซินซินอย่างเอาใจใส่ทุกระเบียดนิ้วเช่นนี้

สิ่งนี้ทำให้ภายในใจของเธอรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างถึงที่สุด

คนเราก็มักจะเป็นเช่นนี้ เมื่อรู้สึกว่าเพื่อนร่วมชั้นที่ด้อยกว่าตัวเองอย่างลิบลับ ได้รับสิ่งของทางวัตถุมากมายขนาดนี้ ภายในใจย่อมต้องรู้สึกทรมานเป็นอย่างมากอย่างแน่นอน

ธาตุแท้ของมนุษย์เดิมทีก็เป็นเช่นนี้แหละ

เพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ รอบตัวก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"น่าเสียดายจัง น่าเสียดายที่ผู้หญิงคนนี้หน้าตาธรรมดาเกินไปหน่อย"

ตอนที่ทุกคนเห็นรูปร่างหน้าตาของเจิ้งซินซิน ล้วนแต่ชะงักงันไปชั่วขณะ

"สภาพแบบนี้ต้องเป็นพวกทายาทเศรษฐีที่ทางบ้านมีเงินมากอยู่แล้วแน่ๆ เลย"

"ก็น่าจะใช่แหละ"

"หน้าตาแบบนี้ ดีไม่ดีแม้แต่แฟนก็อาจจะยังไม่มีด้วยซ้ำมั้ง"

"นั่นก็ไม่แน่หรอก บางทีเขาอาจจะชอบพวกหนุ่มหน้าขาวก็ได้ เอาเงินฟาดก็สามารถฟาดหนุ่มหน้าขาวมาเป็นแฟนได้สักคนแหละมั้ง"

"ชีวิตของคนรวยนี่ช่างน่าอิจฉาจริงๆ เลยนะ"

ทุกคนต่างพากันพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้าง บนใบหน้าของอวิ๋นจื่อโหรวก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

ถ้าให้คนพวกนี้รู้ว่า รถของเจิ้งซินซินคันนี้แฟนของเธอเป็นคนซื้อให้จริงๆ ไม่รู้ว่าจะมีคนตกตะลึงจนตาค้างสักกี่คนกันนะ?

อวิ๋นจื่อโหรวมองรถปอร์เช่ พานาเมร่า สีชมพูคันนั้นอีกครั้ง

แล้วค่อยๆ ถอยห่างออกจากฝูงชนกลับเข้าไปในหอพัก

ภายในใจของเธอไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

เดิมทีเธอส่งคำขอเพิ่มเย่ชิงเป็นเพื่อนไปแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับใดๆ วันนี้เธอสิ้นหวังและยอมถอดใจไปแล้ว

คิดเสียว่าเย่ชิงก็แค่มีเศษเงินเหม็นๆ ไม่ใช่หรือไง

เธอรู้สึกว่าเย่ชิงทำตัวสูงส่งจนเกินไป เผชิญหน้ากับการทอดสะพานของหญิงงามเช่นเธอ กลับไม่สนใจไยดีเลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเธอได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ดังนั้นวันนี้เธอจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่า ต่อไปจะไม่สนใจผู้ชายอย่างเย่ชิงอีกแล้ว

แต่เมื่อเกิดเรื่องเมื่อครู่นี้ขึ้น ก็ทำให้ระลอกคลื่นภายในใจของเธอซัดสาดขึ้นมาอีกครั้ง

"หรือว่า เย่ชิงหมอนั่นจะเป็นทายาทเศรษฐีที่รวยล้นฟ้าจริงๆ?"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ฉันก็จะต้องทำให้เย่ชิงมาสยบอยู่แทบเท้าฉันให้ได้"

แววตาของอวิ๋นจื่อโหรวค่อยๆ กลับมาหนักแน่นขึ้นอีกครั้ง

"ศักดิ์ศรีจะนับเป็นอะไรได้?"

"ถ้าเย่ชิงยินดีซื้อรถปอร์เช่ พานาเมร่า ให้ฉันสักคัน งั้นฉันก็ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีได้เหมือนกัน"

มุมปากของอวิ๋นจื่อโหรวเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ฉันจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน"

……

จางหมิงฮ่าวมีสีหน้าเหม่อลอย วันนี้ตอนที่เห็นเจิ้งซินซินขับรถสปอร์ตราคาสองล้านกว่าหยวนคันนั้นด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติและดูภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก ภายในใจของเขาก็ไม่สามารถสงบลงได้เลย

เดิมทีเขาก็หน้าตาหล่อเหลามากอยู่แล้ว ได้รับการยกย่องให้เป็นเดือนของคณะภาษาต่างประเทศ และเป็นชายในฝันในใจของเด็กผู้หญิงหลายคน

แต่ภายในใจของเขามีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คืออยากจะหาเด็กผู้หญิงบ้านรวย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนเหนื่อยยากดิ้นรนไปอีกยี่สิบปี

เดิมทีเขาก็เลือกเป้าหมายเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นขับรถบีเอ็มดับเบิลยูราคาห้าแสนหยวน

เขาคิดว่าที่บ้านของผู้หญิงคนนั้นก็นับว่าพอมีเงินอยู่บ้าง

แถมผู้หญิงคนนั้นก็ยังเทิดทูนเขาเป็นอย่างมาก และตามจีบเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

เดิมทีช่วงหลายวันนี้เขากำลังพิจารณาอยู่ว่าจะตอบตกลงเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนั้นดีหรือไม่

แต่จู่ๆ ก็มาพบกับผู้หญิงอย่างเจิ้งซินซินเข้า

แม้ว่าเจิ้งซินซินจะหน้าตาขี้เหร่กว่าผู้หญิงขับบีเอ็มคนนั้น แต่ขอแค่มีเงิน ข้อเสียทั้งหมดก็จะไม่ใช่ข้อเสียอีกต่อไป

"ไม่ได้การล่ะ ผู้หญิงอย่างเจิ้งซินซิน ฉันจะต้องไปสืบประวัติของเธอให้ละเอียดเสียหน่อยแล้ว"

หลังจากเลิกเรียน จางหมิงฮ่าวก็เริ่มสอบถามในหมู่เพื่อนนักศึกษา

ถึงเพิ่งจะได้รู้ว่า เจิ้งซินซินไม่เพียงแต่มีรถเท่านั้น แต่นาฬิกาที่สวมอยู่บนข้อมือก็ดูเหมือนจะราคาแพงมากเช่นกัน

ตามที่ผู้หญิงเหล่านั้นบอก แค่นาฬิกาเรือนนั้นเพียงอย่างเดียวก็มีมูลค่าเกือบสามแสนหยวนแล้ว

ข้าวของเครื่องใช้ที่ใช้ตามปกติล้วนเป็นแบรนด์ผลไม้ทั้งสิ้น

กระเป๋าที่สะพาย เสื้อผ้าที่สวมใส่ ล้วนแต่เป็นของ LV ทั้งสิ้น

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่า เจิ้งซินซินก็คือลูกสาวบ้านมหาเศรษฐีในแบบที่เขาตามหามาโดยตลอด

ผู้หญิงแบบนี้เดิมทีก็หน้าตาไม่ดีอยู่แล้ว แต่กลับมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก การจะจีบให้ติดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

เช้าวันต่อมา จางหมิงฮ่าวแต่งตัวจัดการตัวเองอย่างพิถีพิถัน หยิบเสื้อผ้าชุดที่คิดว่าดูดีที่สุดออกมาสวมใส่

ถึงได้มาที่ใต้หอพักหญิง เขาต้องการสร้างความประทับใจที่ดีให้กับเจิ้งซินซิน

แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ห้องเดียวกัน แต่เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงที่หน้าตาขี้เหร่เลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะผู้หญิงที่หน้าตาขี้เหร่ แถมยังไม่มีเงินอีกต่างหาก

เพราะตอนเช้ามีเรียน เจิ้งซินซินจึงตื่นนอนแต่เช้าตรู่ พอเพิ่งจะลงมาที่ใต้หอพัก ก็พบกับชายหนุ่มในฝันของตัวเองเข้า

เมื่อมองดูชายหนุ่มในฝันที่ในมือถือช่อดอกกุหลาบอยู่ ในแววตาของเจิ้งซินซินก็เผยให้เห็นถึงความผิดหวังเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มในฝันอย่างจางหมิงฮ่าวไม่มีทางมาสนใจเธออย่างแน่นอน

และไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่โชคดีคนไหนกันนะที่จะได้รับดอกไม้ช่อนั้น

"เจิ้งซินซิน"

"สวัสดี ฉันจางหมิงฮ่าว"

เมื่อมองดูชายหนุ่มในฝันที่ยืนอยู่ตรงหน้า เจิ้งซินซินก็เอามือปิดปากที่อ้ากว้างของตัวเองด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

"หรือว่า... จางหมิงฮ่าวจะมาหาฉันงั้นเหรอ?"