บทที่ 15 ขอเพิ่มเพื่อน?

อวิ๋นจื่อโหรวไม่คิดเลยว่าตัวเองจะทำเรื่องแบบนี้

หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากคอหอย

ตอนที่ลงจากเตียง เธอยังไม่ได้ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ ทำได้เพียงเดินเท้าเปล่า พอถ่ายรูปเสร็จก็รีบปีนกลับขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว

เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขนาดนี้

จนกระทั่งกลับมาอยู่บนเตียงและเห็นว่าเจิ้งซินซินยังไม่กลับมา เธอถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอเปิดโทรศัพท์มือถืออย่างระมัดระวัง แล้วมองดูเบอร์โทรศัพท์ในรูปถ่าย

ภายในใจของอวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เธอรู้ว่าสามารถใช้เบอร์โทรศัพท์นี้ค้นหาบัญชีวีแชตของอีกฝ่ายได้

มือของอวิ๋นจื่อโหรวสั่นจนหยุดไม่ได้

หลังจากท่องจำเบอร์โทรศัพท์จนขึ้นใจแล้วก็เริ่มค้นหาทันที

[ดวงใจรักเชี่ยน]

"ทำไมถึงเป็นชื่อแบบนี้ล่ะ?"

นี่เป็นชื่อที่เย่ชิงจงใจเปลี่ยนเพื่อใช้ตามจีบหวังซินเชี่ยน

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้เปลี่ยนกลับ

"นี่คือบัญชีวีแชตของเย่ชิงเหรอ?"

อวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกลังเลนิดหน่อยว่าควรจะแอดไปดีไหม?

แต่เพียงชั่วครู่เธอก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่

ความคิดของเธอในตอนนี้คืออยากจะลองหว่านเสน่ห์ใส่เย่ชิงดูสักหน่อย

เพื่อให้เขาหันมาสนใจตัวเองบ้าง

อวิ๋นจื่อโหรวเชื่อมั่นว่าด้วยเสน่ห์ของเธอ

จะต้องทำให้เย่ชิงกลายมาเป็นคนตามจีบเธอได้อย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องที่จะให้เย่ชิงมาเป็นแฟนของตัวเองนั้น

อวิ๋นจื่อโหรวคิดว่าแค่พฤติกรรมเมื่อคืนนี้ยังคงไม่พอ

ลังเลอยู่นาน ในที่สุดอวิ๋นจื่อโหรวก็พิมพ์ชื่อของตัวเองลงไปในช่องหมายเหตุ

แล้วกดส่งคำขอเพิ่มเพื่อน

ช่วงเช้าสองคาบแรกพวกเธอไม่มีเรียน และเธอก็ชอบนอนตื่นสายอยู่แล้ว

เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเป็นระยะ

เธอกำลังรอให้อีกฝ่ายกดรับคำขอเพิ่มเพื่อน

ภายในใจรู้สึกกระวนกระวายสุดๆ

เธอไม่รู้เลยว่าตกลงแล้วเย่ชิงมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอหรือเปล่า

อีกอย่าง การที่เธอเป็นฝ่ายแอดวีแชตเขาไปก่อน

มันดูเหมือนว่าเธอกำลังไปอ้อนวอนเขาอยู่อย่างไงอย่างงั้น

ทำให้เธอรู้สึกว่าภาพลักษณ์หญิงงามผู้สูงส่งของตัวเอง

ดูเหมือนว่าจะพังทลายลงไปเสียแล้ว

แต่เย่ชิงคนนี้ไม่เพียงแค่รวยเท่านั้น

แถมยังดีกับแฟนสาวมากๆ อีกด้วย

เธอปลอบใจตัวเองอยู่ในใจว่า

สิ่งที่เธอถูกใจไม่ใช่เงินของเย่ชิง แต่เป็นตัวของเขาต่างหาก

เธอเอาแต่จ้องมองโทรศัพท์มือถืออย่างต่อเนื่อง

แต่ในนั้นกลับไม่มีข้อความใดๆ เลย

และแล้ว เวลาสามสิบนาทีเต็มก็ผ่านพ้นไป

อีกฝ่ายก็ยังไม่กดรับคำขอ

อวิ๋นจื่อโหรวเริ่มรู้สึกร้อนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ต่างก็ตื่นนอนแล้วออกไปเรียนกันหมดแล้ว

ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปเรียนเลยสักนิด

จึงตัดสินใจให้เพื่อนช่วยลาหยุดให้

เธอจะรออยู่ที่หอพักให้รู้แล้วรู้รอดไป

เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนสวยที่มีเสน่ห์ล้นเหลืออย่างเธอ

เย่ชิงจะไม่ยอมกดรับคำขอเพิ่มเพื่อน

เธอเชื่อว่าเย่ชิงจะต้องกดรับอย่างแน่นอน

……

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่เย่ชิงตื่นนอนเขาก็เริ่มอาบน้ำล้างหน้าล้างตา

ช่วงเช้าพวกเขามีเรียนสี่คาบ

ตารางเรียนแน่นมาก

เย่ชิงจึงมาถึงห้องเรียนตั้งแต่เช้าตรู่

เป็นเพราะเมื่อวานเขาได้กินยาผลัดเปลี่ยนกระดูกเข้าไป

เขาจึงรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาสบายเป็นอย่างมาก

ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีสภาพร่างกายที่ดีแบบวันนี้มาก่อนเลย

ในสายตาของคนอื่น เย่ชิงเป็นเด็กนักเรียนที่ดูซื่อๆ

เป็นคนที่ขยันขันแข็งมากแต่ผลการเรียนกลับไม่ค่อยดีนัก

เจ้าของร่างเดิมคนก่อน ปกติแล้วก็ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนเป็นอย่างมาก

แต่คงเป็นเพราะพรสวรรค์ย่ำแย่เกินไป

หรือไม่ก็เป็นเพราะพยายามผิดวิธี

ดังนั้นทุกคนจึงมองเห็นแค่ว่าเขาตั้งใจเรียน

แต่ไม่เคยได้รับทุนการศึกษาเลยสักครั้ง

เจ้าของร่างคนเดิมคิดอยากจะพึ่งพาผลการเรียนของตัวเองเพื่อแลกกับความช่วยเหลือทางด้านการเงินอยู่บ้าง

แต่สุดท้ายแล้วมันก็เปล่าประโยชน์

วันนี้หลังจากเริ่มคลาสเรียน เย่ชิงก็ลองพยายามตั้งใจฟังอาจารย์สอน

พอฟังไปได้สักพัก

เขาก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อมาก จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น

"ติ๊งหน่อง..."

ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นสู่สายตาของเขา

[อวิ๋นจื่อโหรวส่งคำขอเพิ่มเพื่อนถึงคุณ]

เย่ชิงชะงักไปเล็กน้อย

"อวิ๋นจื่อโหรว?"

"นี่ไม่ใช่คนสวยที่อยู่หอพักเดียวกับพวกเจิ้งซินซินหรอกเหรอ?"

มุมปากของเย่ชิงปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมา

"ดูเหมือนว่าการที่เมื่อคืนฉันยอมจ่ายเงินให้เจิ้งซินซินไปตั้งเยอะ

จะทำให้คนสวยคนนี้รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาบ้างแล้วสินะ"

ภายในหัวของเย่ชิงนึกย้อนไปถึงแววตาที่แฝงไปด้วยความน้อยอกน้อยใจของอวิ๋นจื่อโหรวเมื่อคืนนี้

ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยมากจริงๆ

ที่สำคัญที่สุดคือเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นอย่างมาก

ต่อให้เธอจะชอบเงิน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดอะไร

บนโลกใบนี้มีใครบ้างล่ะที่ไม่ชอบเงิน?

เย่ชิงไม่ปฏิเสธ ตัวเขาเองก็ชอบเงินมากเช่นกัน

เงินสามารถบันดาลชีวิตที่แสนสุขสบายให้กับผู้คนได้

เงินยังสามารถแก้ไขปัญหาต่างๆ บนโลกใบนี้ได้ถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

เย่ชิงยิ้มบางๆ ออกมา และไม่ได้สนใจข้อความนั้น

เขาตัดสินใจเปิดเกมขึ้นมาเล่นสักตา

การเรียนในมหาวิทยาลัยล้วนต้องพึ่งพาความตระหนักรู้ของตัวเอง

แน่นอนว่าอาจารย์จะไม่มาคอยจ้ำจี้จ้ำไชเหมือนตอนอยู่มัธยมปลาย

ศาสตราจารย์ในห้องเรียนมีหน้าที่แค่สอนเนื้อหาในวันนี้ให้จบก็พอแล้ว

ส่วนคุณจะเรียนหรือไม่เรียน

นั่นก็เป็นเรื่องของคุณเอง

สำหรับพวกเด็กเรียน

แน่นอนว่าต้องตั้งใจเรียนอยู่แล้ว

แต่สำหรับพวกเด็กหลังห้องจำนวนมาก

คลาสเรียนแบบนี้ก็เป็นเพียงแค่การแวะมาเช็กชื่อครั้งหนึ่ง

จากนั้นก็เริ่มเล่นโทรศัพท์มือถือ

คนที่มีพฤติกรรมแบบเย่ชิงมีอยู่ถมเถไป

เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างๆ พอเห็นว่าเย่ชิงเริ่มเล่นโทรศัพท์มือถือ

ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

ปกติแล้วเย่ชิงขยันและตั้งใจเรียนมากๆ

ทุกครั้งที่เข้าเรียนเขามักจะจดเลกเชอร์อยู่เสมอ

แต่วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ถึงกับยอมถอดใจแล้วงั้นเหรอ?

จนกระทั่งหมดคาบเรียนที่สอง เวลาก็ปาเข้าไปสิบโมงแล้ว

เย่ชิงไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็ย้ายไปเรียนต่อที่อีกห้องหนึ่ง

สองคาบเรียนนี้ของพวกเขาเรียนกันคนละห้อง

……

อวิ๋นจื่อโหรวที่จงใจลาหยุดเพื่อรอดูอยู่ในหอพัก

ภายในใจของเธอเริ่มรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้างแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าเย่ชิงจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยเหรอ?"

"ฉันก็แค่อยากจะทำความรู้จักกับเขาสักหน่อยเท่านั้นเอง"

"หรือว่าแค่นี้ก็ยังไม่ได้งั้นเหรอ?"

อวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกทรมานใจเป็นอย่างมาก

ความมั่นใจของเธอถูกบั่นทอนอย่างหนัก

เธอเป็นถึงดาวคณะภาษาต่างประเทศเชียวนะ

คนที่ตามจีบเธอสามารถต่อแถวยาวไปจนถึงนอกสนามกีฬานู่น

แต่เย่ชิงคนนี้กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเธอเลย

"หรือว่าเย่ชิงคนนั้นจะชอบแค่ผู้หญิงที่หน้าตาดูไม่ค่อยได้แบบเจิ้งซินซินกันนะ?"

อวิ๋นจื่อโหรวรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสนใจผู้ชายคนหนึ่งมากขนาดนี้

แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเมินเฉยใส่เธออย่างสิ้นเชิง

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

……

ตอนเที่ยงหลังจากเลิกเรียน

เย่ชิงกับเจิ้งซินซินก็นัดกันไปที่โรงอาหาร

"ช่วงบ่ายพวกเธอไม่มีเรียนแล้วเหรอ?"

"ใช่จ้ะ"

"งั้นพวกเราออกไปเดินเล่นซื้อของกันเถอะ"

วันนี้คือวันศุกร์

ช่วงบ่ายพวกเขาทั้งสองคนต่างก็ไม่มีเรียนพอดี

แถมพรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์อาทิตย์ที่ไม่มีเรียนอีกด้วย

เจิ้งซินซินตอบตกลงด้วยความดีใจ

ตั้งแต่มีเย่ชิงเข้ามา

เธอก็รู้สึกว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยของตัวเองมีสีสันมากยิ่งขึ้น

ไม่เพียงแค่มีแฟนหนุ่มที่คอยเอาอกเอาใจเก่งเท่านั้น

แต่เขายังช่วยเติมเต็มชีวิตทางด้านวัตถุของเธอได้อย่างมหาศาล

โดยเฉพาะตอนกินข้าว

เธอไม่จำเป็นต้องประหยัดมัธยัสถ์เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้กินเยอะแค่ไหน ตอนนี้เขาก็จ่ายไหว

กระทั่งชานมระดับพรีเมียมที่เมื่อก่อนเธอไม่มีปัญญาซื้อ

ตอนนี้เธอก็สามารถดื่มมันแทนน้ำเปล่าได้เลย

ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันมุ่งหน้าไปยังประตูมหาวิทยาลัย

ขณะเดียวกัน บนถนนที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างจากประตูมหาวิทยาลัยออกไปไม่ไกล

"เชี่ยนเชี่ยน ทำไมคุณถึงโมโหอีกแล้วล่ะ?"

เว่ยเฉียงรู้สึกว่าผู้หญิงที่ชื่อหวังซินเชี่ยนคนนี้สวยก็สวยอยู่หรอก

แต่กลับชอบอารมณ์เสียอยู่บ่อยๆ

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกรับไม่ค่อยจะได้

หวังซินเชี่ยนหันหน้าขวับมาถลึงตาใส่เว่ยเฉียง

"ทำไมคุณถึงแนะนำฉันกับเพื่อนของคุณว่าฉันเป็นแฟนล่ะ?"

"ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ คุณถือวิสาสะแบบนี้ได้ยังไง?"