บทที่ 6 โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิงจะสั่งของให้เธอเยอะขนาดนี้

เธอตาลุกวาวอย่างห้ามไม่อยู่

ก่อนจะมองเย่ชิงด้วยสายตาเปี่ยมรัก

"เย่ชิง ขอบคุณนะ ที่เลี้ยงของอร่อยฉันตั้งเยอะแยะ"

เย่ชิงยิ้มพร้อมพยักหน้า

ไม่มีท่าทีเสียดายเงินเลยสักนิด

ได้รับเงินคืนมาตั้งมากมายขนาดนั้น

เขาจะดีใจก็ยังไม่ทันเลย

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ก็เธอเป็นแฟนผมนี่นา"

เจิ้งซินซินก้มหน้าลง

ใบหน้าแดงระเรื่อ พูดด้วยท่าทีขัดเขิน

"ฉันยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนคุณเลยนะ"

สีหน้าของเย่ชิงเปลี่ยนไป

"หรือว่าเธอไม่เต็มใจ?"

เจิ้งซินซินรีบเงยหน้าขึ้น

"เต็มใจสิ ฉันเต็มใจ"

"เยี่ยมไปเลย ตั้งแต่นี้ไปเธอคือแฟนของผมแล้วนะ"

เจิ้งซินซินนึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะตกลงคบกันบนโต๊ะอาหารแบบนี้

พวกเขาน่าจะเพิ่งรู้จักกันวันนี้เองมั้ง

เจิ้งซินซินรู้สึกมึนงงไปหมด

เธอมองหม้อไฟที่กำลังเดือดปุดๆ แล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

"งั้นพวกเรากินกันก่อนดีไหมคะ?"

เย่ชิงรีบพยักหน้า

"ดีเลย"

เย่ชิงหยิบตะเกียบขึ้นมา เตรียมจะเอาวัตถุดิบใส่ลงไปในหม้อน้ำซุป

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

เจิ้งซินซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"แชะ..."

"แชะ..."

...

เธอถ่ายรูปไปหลายรูป

"เสร็จแล้วค่ะ ตอนนี้กินได้แล้ว"

เย่ชิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตา

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ก่อนกินข้าวต้องถ่ายรูปก่อนเนี่ย

"ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้จะโพสต์ลงโมเมนต์หรอกนะ?"

"ว่าแล้วเชียว..."

เจิ้งซินซินเห็นว่าหลังจากเย่ชิงเอาวัตถุดิบลงไปในหม้อแล้ว

ยังต้องรออีกสักพัก

เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เพื่ออัปโหลดรูปถ่ายเมื่อกี้ลงในโมเมนต์

พวกเขาแลกคอนแทกต์กันตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว

ของสดสุกอย่างรวดเร็ว

เจิ้งซินซินอดใจไม่ไหวเริ่มกินทันที

เย่ชิงก็คอยชิมวัตถุดิบราคาแพงเหล่านี้เป็นระยะๆ เพื่อดูว่ามันอร่อยแค่ไหนกันเชียว

...

โมเมนต์ของเจิ้งซินซินแทบจะระเบิด

เธอเพิ่งโพสต์ไปไม่ถึงห้านาทีก็มีคนเห็นตั้งมากมาย

"เอ๊ะ นี่มันร้านหม้อไฟสุดแพงที่เพิ่งเปิดใหม่ในเชียนต๋าไม่ใช่เหรอ?"

"ได้ยินมาว่าค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนสูงถึงสามพันขึ้นไปเลยนะ"

"ยัยอัปลักษณ์เจิ้งซินซินไปกินที่นั่นได้ยังไง?"

นี่คือเด็กผู้หญิงที่อยู่หอพักเดียวกับเจิ้งซินซิน

"อวิ๋นจื่อหลาน"

ผู้หญิงคนนี้เป็นหนึ่งในดาวคณะภาษาต่างประเทศของพวกเขา

ปกติมีคนตามจีบเยอะมาก

เธอก็เพิ่งได้ยินเรื่องร้านหม้อไฟที่เปิดใหม่เหมือนกัน

เดิมทีตั้งใจจะให้ผู้ชายที่มาตามจีบเธอสักคน

พาไปกินสักมื้อ แล้วจะได้เอาไปอวดเพื่อนๆ รอบตัว

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกยัยอัปลักษณ์นี่ชิงตัดหน้าไปก่อน

แม้จะอยู่หอพักเดียวกัน

แต่ความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ได้ดีนัก

ปกติก็เป็นแค่คนรู้จักที่เคยพยักหน้าทักทายกันเท่านั้น

เจิ้งซินซินน่ะหน้าตาธรรมดาเกินไป

ไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเป็นเพื่อนกับคนสวยๆ อย่างเธอหรอก

ดังนั้นปกติถึงจะอยู่หอเดียวกันก็คุยกันน้อยมาก

แต่วันนี้พอเห็นผู้หญิงคนนี้โพสต์รูปพวกนี้ในโมเมนต์

อวิ๋นจื่อโหรวก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าประหลาดใจแบบนี้แหละ

ถ้าเป็นผู้หญิงสวยที่หน้าตาพอๆ กับเธอ

อวิ๋นจื่อโหรวก็คงจะรู้สึกเฉยๆ

แต่เจิ้งซินซินนี่มีสิทธิ์อะไร

ฐานะของเจิ้งซินซินเธอก็รู้ดี ครอบครัวธรรมดามาก

เธอจะมีเงินไปกินหม้อไฟแพงขนาดนั้นได้ยังไง?

"หรือว่ามีคนเลี้ยง?"

"แต่คนโง่ที่ไหนจะยอมเลี้ยงข้าวผู้หญิงแบบนั้นกันล่ะ? แถมยังกินข้าวแพงขนาดนี้อีก"

อวิ๋นจื่อโหรวคิดร้อยตลบก็ไม่เข้าใจ

"หรือว่ายัยนี่จะมีแฟนแล้ว?"

"แต่... ผู้ชายธรรมดาๆ จะเลี้ยงหม้อไฟแพงขนาดนี้ไหวได้ยังไง?"

"หรือว่าจะเป็นลูกเศรษฐี?"

อวิ๋นจื่อโหรวส่ายหน้า

"เป็นไปไม่ได้หรอก ลูกเศรษฐีคนไหนจะตาบอดไปตามจีบผู้หญิงอ้วนแบบนั้น"

"แปลก... แปลกเกินไปแล้ว"

...

ไม่นานนักวัตถุดิบในหม้อก็ถูกทั้งสองคนจัดการจนเกลี้ยง

เย่ชิงกินไปไม่เยอะ

ส่วนใหญ่ตกเป็นของผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม

"อิ่มหรือยัง?"

เจิ้งซินซินส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล

"งั้นเราสั่งเพิ่มอีกหน่อยไหม!"

เจิ้งซินซินรีบห้าม

"เย่ชิง มันแพงเกินไป พวกเราไปหาอะไรกินข้างนอกกันเถอะค่ะ"

เย่ชิงมองดูผู้หญิงที่ดูจริงใจฝั่งตรงข้าม

"คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้ยังรู้จักช่วยฉันประหยัดเงินด้วย"

เย่ชิงโบกมือ ทำสีหน้าไม่ใส่ใจ

"ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเลี้ยงข้าวเธอในฐานะแฟนนะ"

"ถ้าปล่อยให้เธอกินไม่อิ่ม ขืนรู้ไปถึงไหนอายเขาแย่"

"เธอวางใจเถอะ วันนี้ผมจะทำให้เธออิ่มแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ชิง

ความรักในแววตาของเจิ้งซินซินก็แทบจะล้นทะลักออกมา

"เย่ชิง คุณดีกับฉันจังเลย"

เย่ชิงอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

รีบก้มหน้าลงไปสั่งอาหารต่อทันที

ครั้งนี้เขาเพิ่มปริมาณอาหาร

สั่งรวดเดียวหมดไปหกพันหยวน

เมื่อได้ยินเสียงอันไพเราะของระบบ

รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่ชิงอย่างห้ามไม่อยู่

เจิ้งซินซินที่อยู่ตรงข้ามรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เธอไม่เข้าใจว่าเสียเงินไปตั้งเยอะแถมยังกินไม่อิ่มมันน่าดีใจตรงไหน

ไม่นานวัตถุดิบเหล่านั้นก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

เย่ชิงชิมไปสองสามคำ

ต้องยอมรับเลยว่ารสชาติของวัตถุดิบชั้นเลิศพวกนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ

จัดการไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่ถึงสิบนาที

อาหารบนโต๊ะก็ถูกกินจนหมดเกลี้ยง

เย่ชิงเพิ่มระดับการสั่งอาหารอีกครั้ง

ปริมาณของทุกอย่างถูกเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

สองชั่วโมงต่อมา

ในที่สุดทั้งสองคนก็กินเสร็จ

เจิ้งซินซินอดไม่ได้ที่จะเรอออกมาอย่างอิ่มหนำ

การได้กินวัตถุดิบชั้นเลิศเหล่านี้จนอิ่มถือเป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดในโลกสำหรับเธอแล้ว

พอใจมาก มันช่างน่าพึงพอใจเหลือเกินสำหรับสายกิน

อาหารมื้อนี้เพียงพอกับการให้เธอจดจำไปตลอดชีวิต

มุมปากของเย่ชิงยกยิ้มอยู่ตลอดเวลา

ยิ่งผู้หญิงคนนี้กินเยอะ ใช้จ่ายเยอะ เขาก็ยิ่งได้เงินคืนเยอะ

แค่การกินหม้อไฟครั้งนี้ ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารของเขาก็ทะลุสองแสนหยวนไปแล้ว

[ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคาร 206,800 หยวน]

เย่ชิงมองดูข้อความในโทรศัพท์มือถืออย่างเบิกบานใจ

ในที่สุดเขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ก่อนจะเดินออกจากร้าน เจิ้งซินซินก็วิ่งไปที่เคาน์เตอร์คิดเงินโดยเฉพาะ

"รบกวนช่วยพิมพ์ใบเสร็จค่าใช้จ่ายครั้งนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ?"

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะคุณผู้หญิง"

บิลรายการอาหารยาวเหยียดถูกพิมพ์ออกมา

เมื่อเห็นราคาสุทธิ

เจิ้งซินซินก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

"ซี๊ด..."

"หม้อไฟมื้อนี้กินไปตั้งสองหมื่นหนึ่งพันกว่าหยวน"

"น่ากลัว... น่ากลัวเกินไปแล้ว"

เธอพับบิลใบนั้นเก็บไว้อย่างระมัดระวัง

ก่อนจะใส่ลงในกระเป๋าของตัวเอง

จากนั้นถึงได้เดินตามเย่ชิงลงไปชั้นล่าง

ตอนเดินผ่านร้านขายโทรศัพท์มือถือ เย่ชิงก็ตาลุกวาว

"ซินซิน ผมดูแล้วโทรศัพท์ของเธอก็ควรเปลี่ยนได้แล้วนะ"

"เดี๋ยวผมเปลี่ยนเครื่องใหม่ให้เอาไหม?"

"เอ๊ะ..."

"คือ..."

ระหว่างที่เจิ้งซินซินกำลังลังเลอยู่

เย่ชิงก็คว้ามือเธอแล้วเดินตรงเข้าไปในร้านโทรศัพท์ทันที

"นี่คือผลไม้ 17 รุ่นล่าสุดครับ"

ดวงตาของเจิ้งซินซินเป็นประกาย

โทรศัพท์มือถือรุ่นนี้เธอหมายปองมาตั้งนานแล้ว

แต่เธอไม่มีปัญญาซื้อหรอก

ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของเธอมีจำกัด

หักค่ากินไปก็แทบไม่เหลือเงินแล้ว