ตอนที่ 375 เอาชนะอัจฉริยะของประเทศมังกรด้วยท่าทีที่กดข่ม?

หลี่ฉางชิง!

ในใจของทุกคนพลันผุดภาพหลี่ฉางชิงขึ้นมาพร้อมกัน

"หลี่ฉางชิงล่ะ?"

"ถึงเขาจะไม่สนการประลองระหว่างนักศึกษาใหม่ แต่ตอนนี้มันเกี่ยวกับเกียรติยศของประเทศมังกร ยังไงก็ควรจะไม่ยืนดูเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ?"

"ถึงเขาจะมาแล้วยังไงกัน หรือจะขึ้นแทนเหยียนหมิงได้?"

"ถ้ามีเขาอยู่ พวกผู้ได้รับอาชีพของประเทศซากุระพวกนี้จะเอาอะไรมาอวดเก่ง?"

"ฮึ! ชิงสุ่ยสุ่นคนนี้เป็นอาชีพระดับ SR ต่อให้หลี่ฉางชิงเก่งแค่ไหน ก็ไม่อาจพูดได้ว่าจะจำกัดพลังอีกฝ่ายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ไม่มาก็ยังดี จะได้ไม่อับอายไปถึงต่างประเทศ!"

นี่เป็นเพียงคำพูดตามอารมณ์อย่างแน่นอน

ผลงานการปราบเขตสงครามแห่งหนึ่ง ทำให้ไม่มีใครสงสัยอำนาจการครองความเป็นหนึ่งของหลี่ฉางชิงในหมู่คนรุ่นใหม่อีกแล้ว

พวกเขาแค่โกรธผู้บริหารระดับสูงต่างหาก ว่าทำไมถึงไม่ให้หลี่ฉางชิงลงแข่งแทนประเทศในช่วงสำคัญแบบนี้!

ในเวลาเดียวกัน

บนสังเวียนประลอง

เหยียนหมิงหอบหายใจหนักราวกับวัว ตรงตำแหน่งขมับขวาเป็นรอยแหว่งน่ากลัว เลือดพุ่งออกมาเป็นสายจนใบหน้าครึ่งหนึ่งแดงฉาน

ทั่วร่างยิ่งเต็มไปด้วยรูพรุนจนแทบนับไม่ถ้วน ตอนนี้มีอาร์กไฟฟ้าพันรอบอยู่ กว่าจะฝืนห้ามเลือดไว้ได้

"ฝีมือไม่เลว" ชิงสุ่ยสุ่นเหยียบสายลมใต้เท้า พาร่างลอยลงมาช้า ๆ สู่ฝั่งตรงข้ามของสังเวียน ใบหน้าแต้มรอยยิ้มเย็นสง่าผ่าเผย เอ่ยว่า "เพราะงั้นนายยิ่งควรรู้ว่า ด้วยฝีมือของนาย ยังไงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน"

"ทำไมไม่ยอมแพ้ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวมาก"

"ยอมแพ้?" เหยียนหมิงเลิกคิ้ว มุมปากแสยะออก เผยรอยยิ้มที่ท้าทายอย่างยิ่ง "จะให้ข้ายอมแพ้พวกประเทศซากุระงั้นเหรอ?"

"งั้นสู้ฆ่าข้าไปซะยังดีกว่า"

"ซ่าๆ!"

อาร์กไฟแลบวาบ

เหยียนหมิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว ในชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายชิงสุ่ยสุ่น

ความเร็วที่เร็วสุดขีด ทว่าในสายตาชิงสุ่ยสุ่นกลับไม่มากไปกว่านั้น

ลมแรงกวาดผ่าน ข้ามระยะทางหลายร้อยเมตร หลบการโจมตีไปพร้อมกัน และมีพายุหมุนขนาดเล็กหลายสายลอยวนรอบกาย

"ลูกศรลมสาปแช่ง!"

"ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

ลูกศรพุ่งผ่าน

ยังไม่ทันมองเห็นวิถีลูกศรชัดเจน ก็ได้ยินเสียง "ฉึก" ดังขึ้น เลือดเป็นหมอกระเบิดออกจากร่างเหยียนหมิง

【-18473】

【-36414(โจมตีจุดอ่อน)】

【-9038(โล่ป้องกัน)】

ความเจ็บปวดรุนแรงไม่ได้ทำให้เหยียนหมิงถอยแม้แต่ก้าวเดียว

ราวกับว่าลูกศรวายุที่ถูกเจาะทะลุไปนั้นไม่ใช่ร่างของเขา

เขายกมือขวาขึ้น แล้วดีดนิ้วหนึ่งครั้ง

สายฟ้าราวกับน้ำตกสาดลงมา เสาอัสนีสายแล้วสายเล่าปิดตายทุกทางถอยของชิงสุ่ยสุ่น

สีหน้าของชิงสุ่ยสุ่นวูบไหวขึ้นมาเล็กน้อย

ยอมเจ็บตัวเพื่อปิดล้อมการเคลื่อนไหวของเขา

ดูท่าไม้ตายถัดไปต้องรุนแรงแน่ เป็นการโจมตีเดิมพันชีวิตของเจ้าหมอนี่แน่นอน!

ไม่ใช่แค่เขา

คนอย่างบูคากับพวกที่อยู่ใต้เวที

ล้วนได้รู้จากโจวเยี่ยนจิงว่า เหยียนหมิงมีท่าไม้ตายหลักที่ไม่อาจต้านทานได้อยู่หนึ่งท่า

แต่ละคนต่างจ้องสนามรบด้วยใบหน้าตึงเครียด กลัวพลาดรายละเอียดแม้เพียงเสี้ยวเดียว

"ระเบิดสายฟ้า·วิชาแทงสายฟ้า!"

เสียงตะโกนโกรธดังสะท้อนไปทั่ว

พลังอัสนีอันพลุ่งพล่านถูกดูดกลับเข้าสู่ร่าง มังกรยักษ์ที่ก่อจากสายฟ้าสีน้ำเงินครามพุ่งฉิวไปยังชิงสุ่ยสุ่น!

"พลังเข้มข้นมาก!"

"หากอิงตามดัชนีความสามารถในการต่อสู้ของเซิ่งอู่เรา ท่านี้ต้องถึงระดับ 2 แปดสิบคะแนนความสามารถในการต่อสู้ขึ้นไปแน่นอน!"

"แถมยังถ่ายทอดคุณสมบัติของธาตุสายฟ้าได้เต็มที่ ความเร็วก็เร็วสุดๆ แค่ปล่อยออกมาก็แทบหลบไม่ได้!"

แสงสายฟ้าสีม่วงสะท้อนบนใบหน้าทุกคน

แม้แต่ชิงสุ่ยสุ่น เมื่อเผชิญความเร็วอันถึงขีดสุดของสายฟ้าก็ยังหลบได้ยาก!

"ตูม!"

มังกรสายฟ้ากลืนชิงสุ่ยสุ่นลงไปทั้งตัว

แสงขาวแสบตากลืนกินจอใหญ่ทั้งผืน

ราวกับดวงอาทิตย์ดวงหนึ่ง ทำให้ผู้ชมทุกคนต่างยกมือบังตาโดยไม่รู้ตัว

"โดนแล้ว!"

"จะพลิกสถานการณ์ด้วยท่าเดียวได้ไหม?"

พูดให้สุดกว่านี้ ชิงสุ่ยสุ่นของประเทศซากุระก็เป็นผู้ได้รับอาชีพสายเวท ชนตรงๆ ใส่พลังโจมตีธาตุสายฟ้าที่ขึ้นชื่อเรื่องอานุภาพ ถ้าไม่ตายก็นับว่าโชคดีแล้ว!

"หรือว่าจะยังชนะได้? เหยียนหมิงไม่ใช่โดนกดไว้ตลอดเหรอ?"

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกัน แสงสายฟ้าที่แสบตาค่อยๆ สลายไป

"ใจร้อนไปแล้ว? หรือร่างกายเขารับไม่ไหวแล้ว เลยต้องทุ่มสุดตัว?" โจวเยี่ยนจิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กลั้นไม่อยู่จนเอ่ยขึ้นมา

"นิสัยเหยียนหมิงชอบใจร้อน แต่เวลาในการต่อสู้กลับเยือกเย็นถึงขีดสุด" น้ำเสียงของเหมยซุนเฟิงมั่นใจ

เขาเคยประมือกับเหยียนหมิงมาหลายครั้ง ทั้งชนะทั้งแพ้ จึงรู้ดีถึงมาตรฐานการต่อสู้ของเหยียนหมิง

"น่าเสียดาย ท่านี้แรงมาก บางทีอาจมีโอกาสจริงๆ ก็ได้..." บูคาเม้มปาก เขาเองก็ไม่อยากให้ประเทศมังกรแพ้ประเทศซากุระเหมือนกัน

บรรยากาศรอบตัวคนไม่กี่คนนั้นหนักอึ้ง

พวกเขาล้วนเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับท็อปสุดของกลุ่ม

แน่นอนว่าพวกเขารู้ดีว่า ยิ่งเป็นผู้ได้รับอาชีพสายเวทระดับสูง ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับท่าเอาชีวิตรอดของตัวเองมาก

ท่าไม้ตายของเหยียนหมิงนี้แข็งแกร่งก็จริง แต่ก่อนที่จะปล่อยออกมา ยังไม่สามารถบังคับให้ชิงสุ่ยสุ่นใช้ท่าเอาชีวิตรอดออกมาได้...

แสงสายฟ้าสลายไปจนหมด

เวทีประลองทรุดโทรมราวกับเพิ่งผ่านการถล่มด้วยขีปนาวุธ

ชิงสุ่ยสุ่นค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นในควันและฝุ่น ด้วยสีหน้าเหยียดหยามกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

ทั่วทั้งสถานที่อื้ออึงทันที

ความหวังที่เพิ่งลุกโชนถูกดับลงในพริบตา

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่ได้สังเกตก็คือ

เหยียนหมิงที่หันหลังให้จอใหญ่ มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมา

เขาเดิมพันถูกแล้ว!

ตั้งแต่เมื่อวานตอนที่ยืนยันคู่ต่อสู้ของตัวเองได้แล้ว

เขาก็ให้คนไปสืบข้อมูลละเอียดของบุตรแห่งจักรพรรดิผู้นี้มาแล้ว

หยิ่งยโส อวดดี ไม่เห็นหัวใคร!

ศึกก่อนหน้านี้

เขาอยู่ในสภาพเสียเปรียบอย่างยิ่งมาตลอด

จนถึงตอนนี้ที่ปะทะกันมา ยังไม่เห็นแม้แต่แถบเลือดบนหัวของชิงสุ่ยสุ่น นั่นก็คือยังแตะอีกฝ่ายไม่ได้เลยสักครั้ง

สิ่งนี้ทำให้

ชิงสุ่ยสุ่นยิ่งพองโตขึ้นเรื่อยๆ

พองโตจน... อยากจะใช้ท่าทีที่กดข่ม เอาชนะอัจฉริยะของประเทศมังกรอย่างเขาแบบไร้บาดแผล ต่อหน้าชาวประเทศมังกรนับไม่ถ้วน!

เผชิญกับ "การโจมตีสุดชีวิต" ที่สวนกลับในยามจนตรอก เขากลับใช้สกิลเอาตัวรอดที่ทำให้เป็นภูมิคุ้มกันต่อความเสียหายโดยตรง

เกมเดิมพันแบบนี้ ความหวังอยู่ที่ความหยิ่งยโสของคู่ต่อสู้ โอกาสชนะอาจไม่ถึงสามส่วน

แต่ก็นี่คือโอกาสเดียวของเขา

และสุดท้าย เขาก็เดิมพันถูก!

"นายยิ้มอะไร?" ชิงสุ่ยสุ่นเห็นรอยยิ้มเย็นของเหยียนหมิง ก็ใจสะท้านขึ้นมาทันที และเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างไม่มีเหตุผล

"เปรี้ยงครืน!"

สายฟ้าสะเทือนฟ้าสายหนึ่งตกลงมาจากฟ้า

กระแทกลงบนร่างเหยียนหมิงตรงๆ

ผมสีแดงชี้ตั้งทุกเส้น ส่วนโค้งอาร์กไฟฟ้าสีม่วงพันรอบร่างกายและกระเพื่อมเต้น พลังงานพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้

"นาย... นายซ่อนฝีมือไว้?" ชิงสุ่ยสุ่นอุทานเสียงดัง

ออร่าที่พุ่งสูงขึ้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว

แต่...

ถ้ามีฝีมือขนาดนี้ ทำไมไม่เอาออกมาใช้ตั้งแต่แรก?

ถ้าเปิดสภาวะแบบนี้ตั้งแต่ต้น

ต่อให้เขาชนะ ก็ไม่มีทางกดข่มได้ถึงขนาดนี้แน่นอน!

(จบตอน)