บทที่ 207 ผู้มีพระคุณของลู่ฉี

ชานเมืองจินหลิง บริเวณด้านนอกโรงงานร้างแห่งหนึ่ง

หยางซินเอ๋อร์ขยับปืนในมือ ชี้ไปที่ชายสี่คนที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดขึ้น "พวกแก ทำตามที่เขาบอกซะ!"

"พวกคุณทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว ผมรับไม่ได้!" ชายคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าโกรธจัด เขาพูดภาษาหัวเซี่ยได้คล่องแคล่ว แต่หากฟังดีๆ ก็ยังจับน้ำเสียงแปร่งๆ ได้บ้าง

"ปัง——"

หยางซินเอ๋อร์เหนี่ยวไกปืนทันที ปลิดชีพชายคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ตายคาที่ "อย่ามาทำเป็นอวดดีต่อหน้าฉัน!"

"ถ้าอยากจะคุยด้วยเหตุผล ก็ไปคุยกับปืนในมือฉัน พวกแกสามคนอยากจะเอาอย่างมันไหม?"

ชายสามคนที่เหลือเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว มองดูเพื่อนที่ถูกยิงตายด้วยความรู้สึกเย็นเยียบไปครึ่งค่อนกระดูก

หญิงสาวคนนี้งดงามเกินบรรยาย ยิ่งสวมแว่นตาก็ยิ่งดูสุภาพเรียบร้อย ตอนแรกนึกว่าแค่ถือปืนมาขู่ คงจะยิงปืนไม่เป็นด้วยซ้ำ

ใครจะไปรู้ว่าตอนฆ่าคนกลับไม่กะพริบตาเลยสักนิด!

"ผะ...ผมไม่ได้อวดดี จะทำตามที่คุณผู้หญิงสั่งทุกอย่างครับ!"

"ผมก็จะทำตาม จะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

"ผมด้วย ผมด้วย!"

ทั้งสามคนสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบพูดขึ้นมา จากนั้นก็แย่งกันวิ่งเข้าไปในโรงงาน

"ซินเอ๋อร์ของเรานี่นับวันยิ่งดูมีมาดแฮะ!" ฉินเกอมองดูคนตงหยางสามคนนั้นวิ่งไป แล้วเดินเข้าไปโอบเอวคอดกิ่วของหยางซินเอ๋อร์ "ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะให้ผมเป็นคนฆ่า?"

"ฐานะของคุณมันพิเศษ ขืนมาฆ่าคนตงหยางแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะสร้างปัญหาให้หยางเจี้ยนจวินหรือไง?"

"ถ้าเรื่องแดงออกไป ไอ้พวกสุนัขรับใช้บางตัวก็คงออกมาพูดอีกว่า สองประเทศเปรียบดั่งเพื่อนบ้านเรือนเคียง ควรจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ อะไรทำนองนั้น"

"นั่นจะทำให้หยางเจี้ยนจวินโดนยัดข้อหาหนักได้เลยนะ!"

"เพื่อนบ้านเรือนเคียงบ้าบออะไรล่ะ!" หยางซินเอ๋อร์ดิ้นหวังจะสะบัดมือฉินเกอออก ลองอยู่สองครั้งก็เปล่าประโยชน์

เธอมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ก็เลยปล่อยให้เขาโอบต่อไป "คนตงหยางมันมีสันดานหมาป่าซ่อนเร้น ถ้าไม่กังวลเรื่องผลกระทบ ฉันคงจัดการพวกมันไปตั้งนานแล้ว!"

"คุณวางใจเถอะ คนตงหยางพวกนี้พฤติกรรมไม่สะอาด ฉันมีหลักฐานอยู่ในมือ ต่อให้ฆ่าพวกมันทิ้งทั้งหมด คนตงหยางไม่เพียงแต่จะไม่กล้ามาหาเรื่อง ยังต้องมาขอโทษพวกเราด้วยซ้ำ!"

"พ่อฉันก็สั่งไว้แล้วว่า ขอแค่เป็นเรื่องของคุณ ให้ฉันลงมือทำได้อย่างเต็มที่ ต่อให้เกิดเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายเขาก็รับผิดชอบไหว!"

"หมายความว่าให้คุณฟังผมทุกอย่างเลยงั้นสิ?" ฉินเกอออกแรงที่มือเล็กน้อย ดึงหยางซินเอ๋อร์ให้แนบชิดตัวมากขึ้น ริมฝีปากขยับไปใกล้หูเธอ "ท่าที่คุณหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมทำนั่นน่ะ ยังจำได้ไหม?"

"คืนนี้ผมอยากลองสักหน่อย!"

หยางซินเอ๋อร์หน้าแดงซ่านในพริบตา "ใครพูดจาเหลวไหลเรื่องพวกนี้กับคุณกัน!"

"คุณยังไม่รีบเข้าไปอีกเหรอ?"

"เดี๋ยวคนตงหยางพวกนั้นหนีไปฉันไม่รู้ด้วยนะ!"

"จะเขินอะไรล่ะ ที่นี่ไม่มีคนอื่นซะหน่อย!" ฉินเกอปล่อยหยางซินเอ๋อร์ แล้วก้าวเท้าเดินไปทางประตูโรงงาน

เสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาจากด้านใน ฉินเกอฟังเสียงนั้นแล้วรู้สึกคุ้นหูยิ่งนัก

แน่นอนว่าเขาต้องคุ้นอยู่แล้ว เพราะคนที่กำลังร้องโหยหวนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลลู่อย่างลู่ฉีนั่นเอง!

"ตาบ้านี่ชอบเล่นสนุกจริงๆ ลู่ฉีเองก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย..."

หยางซินเอ๋อร์มองแผ่นหลังของฉินเกอที่หายลับไปจากสายตา จากนั้นก็ส่งข้อความเรียกให้คนมาจัดการศพ แล้วเธอก็เดินจากไป

"พวกแกเป็นใคร ทำไมถึงมารุมทำร้ายคนอยู่ที่นี่!?"

ภายในโรงงาน คนตงหยางสามคนนั้นกำลังถือท่อนไม้ในมือ รุมทุบตีลู่ฉีอย่างหนักหน่วง

ลู่ฉีถูกคลุมหัวด้วยถุงผ้าสีดำ ร่างขดตัวอยู่บนพื้นสั่นเทาเป็นเจ้าเข้าและร้องโหยหวนออกมาไม่หยุดหย่อน

เมื่อได้ยินเสียงของฉินเกอร่างของเขาก็สะดุ้งโหยง น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาเต็มสองตา

ในที่สุดก็มีคนมาช่วยเขาแล้ว เขารอดตายแล้ว!

ทว่าทำไมเสียงนี้มันถึงได้ฟังดูคุ้นหูพิกลนะ?

คนตงหยางสามคนนั้นหยุดการกระทำลงทันที พร้อมกับมองฉินเกอด้วยสีหน้างุนงง

หมายความว่ายังไงกัน ไม่ใช่แกเหรอที่สั่งให้พวกเรามาซ้อมคนคนนี้น่ะ?

พวกเขาสี่คนถูกคนของหยางซินเอ๋อร์จับตัวมาที่นี่ ฉินเกอมาถึงก็บอกว่าในโรงงานมีคนอยู่คนหนึ่ง ให้พวกเขาเข้ามารุมกระทืบคนที่อยู่ด้านในให้ยับ

จะซ้อมให้ปางตายยังไงก็ได้ ขอแค่ไม่ถึงกับเอาชีวิตก็พอ

หนึ่งในนั้นเป็นคนหัวไว เขารู้สึกว่าเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้จะต้องมีแผนการอะไรซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

และด้วยความหัวไวของเขานั่นเอง หยางซินเอ๋อร์จึงแจกลูกตะกั่วให้เขากินไปหนึ่งนัด

"คนที่พวกแกจับตัวมาคือใคร ใช่คุณชายลู่หรือเปล่า?!"

ฉินเกอตะคอกเสียงดังอีกครั้ง ร่างของลู่ฉีก็สะดุ้งตาม น้ำตาไหลพราก ในใจตื่นเต้นดีใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

มาช่วยเขาจริงๆ ด้วย ในที่สุดเขาก็จะหลุดพ้นจาก 'ฝันร้าย' ครั้งนี้สักที!

"เห็นๆ อยู่ว่าเป็นแก..."

คนตงหยางคนหนึ่งเพิ่งจะอ้าปากพูด ฉินเกอก็พุ่งประชิดตัวราวกับภูตผี เสียง 'กร๊อบ' ดังขึ้นพร้อมกับหักคอเขา

คนตงหยางอีกสองคนเห็นดังนั้นก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ฉินเกอจึงใช้วิธีเดียวกัน ส่งพวกเขาลงนรกตามไปติดๆ

"พวกแกจะทำอะไร ปล่อยคุณชายลู่นะ!"

ฉินเกอแสร้งตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็หยิบท่อนไม้ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปฟาดลู่ฉีอย่างหนักหน่วง

ลู่ฉีนอนนิ่งไม่ไหวติง ในใจสิ้นหวังถึงขีดสุดจนไม่สนใจความเจ็บปวดทางร่างกายเลยสักนิด

ความหวังยิ่งใหญ่แค่ไหน ความสิ้นหวังก็ยิ่งลึกล้ำเท่านั้น

เขาฟังออกตั้งนานแล้วว่าคนที่จับตัวเขามามีสามคน ส่วนคนที่มาช่วยมีแค่คนเดียว สู้ไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว

ตกลงว่าไอ้โง่ที่ไหนวะเนี่ย ทำไมไม่แจ้งตำรวจก่อน หรือไปเรียกคนมาให้มากกว่านี้แล้วค่อยบุกเข้ามาล่ะ?

อุตส่าห์มีคนมาเจอตัวเขาทั้งที แต่สุดท้ายเพราะน้ำยาไม่ถึงเลยช่วยออกไปไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะไปร้องเรียนกับใครได้ล่ะ?

"แกปล่อยคุณชายลู่เดี๋ยวนี้นะ มีแน่ก็เข้ามาหาฉันนี่!"

"เอาตัวประกันมาขู่ นับเป็นความสามารถตรงไหน?"

ในจังหวะที่ฉินเกอกระทืบลู่ฉี ก็คอยสวมบทบาทสอดแทรกเข้ามาเป็นพักๆ ทำเอาลู่ฉีซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

เขาฟาดจนหนำใจแล้วจึงจัดการปลิดชีพ 'คนร้าย' จากนั้นก็ดึงถุงผ้าสีดำบนหัวของลู่ฉีออก "คุณชายลู่ เป็นคุณจริงๆ ด้วย?"

"เป็นนาย?! นายคือ..." วินาทีที่ลู่ฉีเห็นหน้าฉินเกอ สมองของเขาก็แทบจะระเบิด ปฏิกิริยาแรกคือคุ้นหน้า ชายคนนี้เขารู้จัก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

"คุณชายลู่ ผมเอง ฉินเกอไง!"

"เราเคยเจอกันที่ตงไห่ บาร์ฮุยหวง เซี่ยเหยียนซี ยังจำได้ไหม?"

ฉินเกอกลั้นขำเอาไว้อย่างยากลำบาก แต่ก็สวมบทบาทได้อย่างแนบเนียนราวกับเป็นเรื่องจริง

"ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง ฉันนึกออกแล้ว!" ลู่ฉียังคงมึนงงอยู่ ต่อให้เขาเอาคนที่รู้จักทั้งหมดมาคัดกรองใหม่อีกสักสามรอบ เขาก็คิดไม่ถึงว่าคนที่มาช่วยเขาเอาไว้จะเป็นฉินเกอ!

"คุณชายลู่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมคุณถึงถูกจับตัวมาในสถานที่แบบนี้ได้?"

ฉินเกอเอ่ยปากถามพลางแก้มัดเชือกที่มือและเท้าของลู่ฉีออก "ให้ตายเถอะ โดนซ้อมหนักขนาดนี้ กลับบ้านไปแม่คุณคงจะจำหน้าไม่ได้แน่ๆ"

ลู่ฉีที่ร้องไห้จนน้ำตาแทบจะเหือดแห้ง พอได้ยินฉินเกอพูดแบบนั้นก็รู้สึกจมูกแสบร้อนขึ้นมาอีก "ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแม่งจะจับตัวฉันมาทำไม!"

เขามองดูศพทั้งสามศพที่อยู่บนพื้น ก่อนจะกวาดสายตามองฉินเกออย่างระแวดระวัง "ที่นี่คือที่ไหน ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วทำไมถึงต้องมาช่วยฉันด้วย?"

เขากับฉินเกอไม่นับว่าเป็นเพื่อนกัน แค่บอกว่ารู้จักก็ยังถือว่าฝืนด้วยซ้ำ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าฉินเกอมีเหตุผลอะไรที่ต้องมาช่วยเขา

"อ้าว ฉันช่วยนายแล้วมันผิดหรือไง?" ฉินเกอยกมือขึ้นตบหน้าลู่ฉีไปหนึ่งฉาด "งั้นนายก็ดูแลตัวเองไปละกัน ฉันไปล่ะ!"

"แม่งเอ๊ย อุตส่าห์หวังดีเข้ามาช่วย ยังกล้ามาสงสัยฉันอีก ปล่อยให้ตายห่าไปตรงนี้แหละ!"