บทที่ 157 ฉันอยากเห็นว่านายรักษายังไง

กู้ไฉ่เวยไม่รู้ว่าฮั่วฉางคุนมีภูมิหลังอย่างไร ไม่รู้ว่าเขากับฉินเกอมีความแค้นอะไรกัน และไม่รู้ด้วยว่าทำไมฉินเกอถึงได้เก่งกาจขนาดนี้

ภายในใจของเธออยากรู้อยากเห็นมาก แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดในตอนนี้

"ผมเคยบอกไปแล้วไง!"

"ที่ผมมา ไม่ใช่แค่เพื่อมาช่วยคุณ ฮั่วฉางคุนพุ่งเป้ามาที่ผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คุณก็แค่ถูกผมดึงมาเอี่ยว โชคร้ายกลายเป็นเหยื่อล่อเท่านั้นเอง"

"เรื่องเกิดเพราะผม การที่ผมมาช่วยคุณ มันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ตอนที่ฉินเกอรู้ว่ากู้ไฉ่เวยถูกจับตัวไป เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้แค่ว่าเขาต้องช่วยเธอให้ได้

ส่วนผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไรใครจะไปรู้ล่วงหน้าได้ โชคดีที่เขาทำสำเร็จ กู้ไฉ่เวยปลอดภัยดี

"ฉันรู้ว่าคุณเคยพูด แต่สิ่งที่ฉันอยากถามไม่ใช่เรื่องนี้!"

กู้ไฉ่เวยร้อนใจจนหน้าแดงไปหมด ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

"ผมเต็มใจ ผมรู้สึกว่ามันคุ้มค่า" อันที่จริงฉินเกอรู้ความหมายของเธอ เพียงแต่ตั้งใจพูดเล่นกวนประสาทไปอย่างนั้นเอง

ร่างบางของกู้ไฉ่เวยสั่นสะท้าน มองฉินเกออย่างหลงใหล ภายในใจคิดวกวนไปมานับพันรอบ

"มองผมแบบนี้ทำไม?" ฉินเกอคิดจะดึงมือกลับเพื่อเข้าเกียร์ แต่กู้ไฉ่เวยกลับยิ่งจับแน่นขึ้น

"ก็แค่เมื่อกี้จูบคุณไปทีเดียวเอง คุณไม่เห็นต้องขี้เหนียวขนาดนี้เลยนี่?"

"เรื่องคืนนี้เกิดจากผมก็จริง แต่ไม่ว่ายังไงผมก็เป็นคนช่วยคุณไว้ถูกไหม?"

"ผมจะขอเก็บรางวัลตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ นิดหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?"

"เอาเถอะ ถ้าคุณไม่พอใจ อย่างมากผมก็ยอมให้คุณจูบคืนแล้วกัน!"

สิ้นเสียง ริมฝีปากแดงระเรื่ออันชุ่มชื่นของกู้ไฉ่เวยก็ทาบทับลงมาแล้ว

เนิ่นนาน ทั้งสองคนถึงได้ผละออกจากกัน ต่างฝ่ายต่างยังรู้สึกไม่หนำใจ

ตอนที่ฉินเกอขับรถจากมา เกาะเทียมซึ่งเป็นที่ตั้งของวิลล่าไห่ซ่างหมิงจูเบื้องหลังก็ได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว

กู้ไฉ่เวยพาฉินเกอกลับมาที่บ้าน เมื่อประตูห้องปิดลง เธอก็กลายเป็นฝ่ายรุกและเปิดเผยมากขึ้น ราวกับต้องการมอบทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองให้กับผู้ชายตรงหน้า

"แบบนี้ถือว่าคุณใช้ตำแหน่งหน้าที่การงานมาล่อลวงเจ้านายตัวเองหรือเปล่าเนี่ย?" ฉินเกออุ้มกู้ไฉ่เวยขึ้นมา แล้วเดินไปทางห้องนอนตามการนำทางของเธอ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ

จากห้องนอนไปจนถึงห้องน้ำ และสุดท้ายก็กลับมาที่ห้องนอน กู้ไฉ่เวยหมดเรี่ยวหมดแรง

"ดึกป่านนี้แล้ว ยังจะกลับอีกเหรอ?" กู้ไฉ่เวยได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงโผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่ม พอเห็นฉินเกอกำลังสวมเสื้อผ้าก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที

ผ้าห่มลื่นหลุดจากเรือนร่างอันเรียบเนียนราวกับหิมะของเธอ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามสะดุดตา

ภายในดวงตายากจะปิดบังความรู้สึกน้อยใจไว้ได้

"เหวินซีบาดเจ็บสาหัสมาก ทุกๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่งจะต้องทำการรักษาให้เธอครั้งหนึ่ง ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาแล้ว"

ฉินเกอหันกลับมาดึงกู้ไฉ่เวยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน "ตัวคุณหอมมากจริงๆ แน่ใจนะว่าไม่ได้ใช้น้ำหอม?"

กู้ไฉ่เวยหน้าแดงพร้อมกับหยิกเขาไปทีหนึ่ง "คุณถามมาตั้งกี่รอบแล้ว!"

"ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าคุณอยากได้ร่างกายฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว คุณมันคนหื่น!"

"เรื่องนี้ยังต้องสงสัยอีกเหรอ?" มุมปากของฉินเกอยกยิ้ม "แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นฝ่ายรุกมากกว่าผมซะอีกนะ!"

"ในใจฉันไม่มีที่ว่างให้ใครคนอื่นอีกแล้ว" กู้ไฉ่เวยเขินอายแต่ก็พูดอย่างจริงจัง "มือคุณช่วยอยู่เฉยๆ สักแป๊บได้ไหม คุณยังมีธุระไม่ใช่เหรอ?"

"รูปร่างคุณดีเกินไปจนผมห้ามใจไม่ไหว" ฉินเกอจูบลงบนหน้าผากของเธอทีหนึ่ง "ไปแล้วนะ ไว้เดี๋ยวผมมาหาคุณใหม่"

รสสัมผัสของกู้ไฉ่เวยทำให้เขาหลงใหล ร่างหยินบริสุทธิ์ที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวนั้น หอมมากจริงๆ!

หลังจากผ่านความสุขสมอันลึกซึ้ง ไม่เพียงแต่ความเหนื่อยล้าจากการเข่นฆ่าที่วิลล่าไห่ซ่างหมิงจูจะมลายหายไปจนสิ้น แต่พลังฝีมือยังก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นด้วย!

......

ทันทีที่ฉินเกอเดินเข้าประตูบ้านมา ก็เห็นเงาร่างระหงเอนพิงกรอบประตูอยู่ เขาไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นอวี๋จิงหง

"ไปทำอะไรมา?"

"ทำอะไรที่ไหนกัน ก็ไปช่วยคนที่วิลล่าไห่ซ่างหมิงจูมาน่ะสิ จะให้ไปทำอะไรได้อีก?"

"งั้นเหรอ?"

อวี๋จิงหงพูดจาประชดประชัน "ทำไมฉันถึงได้ยินมาว่าเรื่องที่วิลล่าไห่ซ่างหมิงจูจบลงตั้งนานแล้วล่ะ กระทั่งคนของหออิงอู่กับสถานีตำรวจยังไปถึงที่นั่นแล้วเลย แต่นายกลับเพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้เนี่ยนะ!"

"นายเลิกทำไก๋ได้แล้ว เกรงว่าแม่คนสวยแซ่กู้อะไรนั่นคงจะเสร็จนายไปแล้วล่ะสิ!"

"ช่วยระวังคำพูดของเธอด้วย!" ฉินเกอเอียงคอมองอวี๋จิงหงด้วยความสนใจ "ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าท่าทางของเธอตอนนี้มันเหมือนคนกำลังหึงอยู่เลยล่ะ?"

"พวกเราน่ะใจตรงกัน สมยอมด้วยกันทั้งคู่ จะเรียกว่ารังแกได้ยังไง?"

"พูดกับเธอไปก็ไม่เข้าใจหรอก ในเรื่องแบบนี้เธอมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืนนั่นแหละ!"

"อีกอย่าง เธอมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับฉัน เธอเป็นเมียหลวงหรือเมียน้อยฉันกันล่ะ?"

"ถุย!" อวี๋จิงหงถ่มน้ำลายใส่เขา ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย "ใครเขาอยากจะรู้เรื่องพรรค์นั้นของนายกัน!"

"ฉันอุตส่าห์ลำบากเฝ้าบ้านให้นาย ตาแทบไม่กล้าหลับ แถมยังต้องเสี่ยงโดนพ่อด่า แอบส่งข่าวให้เสิ่นถิงจือไปช่วยนายโดยไม่ให้หออิงอู่รู้ แล้วนายปฏิบัติกับผู้มีพระคุณแบบนี้เนี่ยนะ?"

"คนไม่มีหัวใจ ไอ้คนเนรคุณ!"

ฉินเกอสีหน้าไม่เปลี่ยน "กินข้าวเขาก็ต้องช่วยงานเขา เธอมากินอยู่หลับนอนที่บ้านฉัน ช่วยเหลือนิดหน่อยมันจะเป็นอะไรไป?"

"เอาล่ะ ฉันขอบคุณเธอก็แล้วกันคุณหนูอวี๋ เธอไปได้แล้วล่ะ"

เขาเดินผ่านตัวอวี๋จิงหงไป จงใจชนเธอทีหนึ่ง แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

"นายทำแบบนี้หมายความว่าไง พอหมดประโยชน์ก็คิดจะฆ่าลาทิ้งงั้นสิ?" อวี๋จิงหงรีบเดินตามไป

"เธอจะตามมาทำไม?" ฉินเกอหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูห้องของซูเหวินซี "จริงสิ เมื่อกี้นี้เธอพูดว่าตัวเองเป็นลาใช่ไหม?"

"ฉันไม่ได้พูด!"

"เธอพูด ฉันได้ยิน"

"นายสิไอ้ลาโง่!"

ฉินเกอจ้องเขม็งไปที่อวี๋จิงหง "ทำไมเวลาฉันว่าอะไร เธอถึงไม่ยอมโกรธเลยล่ะ หรือว่าเธอจะแอบชอบฉันเข้าแล้ว?"

"ฉันว่าแล้วเชียว สัญญาพนันก็ยกเลิกไปแล้วแต่เธอกลับเอาแต่หน้าด้านหน้าทนไม่ยอมไปไหน ที่แท้ก็หลงใหลในความหล่อเหลาของฉันนี่เอง!"

เขาขยับก้าวเดินเข้าไปหาอวี๋จิงหง เขาขยับเข้าหาหนึ่งก้าว อวี๋จิงหงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง ถอยหนีไปไหนไม่ได้อีก

ฉินเกอก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าสวยหยาดเยิ้มของอวี๋จิงหง ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนใบหน้าของเธอ โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

"นะ...นายคิดจะทำอะไรน่ะ?!" อวี๋จิงหงตื่นเต้นจนกำมือทั้งสองข้างแน่น รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองแทบจะกระดอนออกมาจากอก

ภายในใจและสมองตีกันวุ่นวายไปหมด ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน ฉันควรจะชกเขาดีไหม?

เหมือนจะสู้เขาไม่ได้ด้วยสิ ถ้าเขาใช้กำลังขืนใจขึ้นมาจะทำยังไง หรือจะยอมเขาไปเลยดี?

ฉินเกอยิ้มเจ้าเล่ห์ "หัวใจเต้นแรงขนาดนั้นทำไม หรือว่าเธอจะชอบฉันจริงๆ?"

"อย่าคิดลึกไปหน่อยเลย ฉันไม่ได้สนใจเตียวหุยหญิงแบบเธอหรอก เหวินซีดีกว่าเธอตั้งเยอะ!"

"ไอ้บ้า!" พออวี๋จิงหงเห็นฉินเกอหันหลังกลับ ก็รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธขึ้นมาทันที แถมดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิดหวังเจือปนอยู่นิดๆ ด้วย

"หน้าตาหรือรูปร่างฉันมีตรงไหนที่สู้เหวินซีไม่ได้ยะ?"

"ขนาดเหวินซียังชมว่าฉันหุ่นดีกว่าเธอเลย เบิกตาหมาๆ ของนายดูให้ชัดๆ ซะ มีเตียวหุยที่สวยขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยหรือไง?"

"งั้นเหรอ?" ฉินเกอแสร้งทำเป็นกวาดตามองเรือนร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนของอวี๋จิงหงอย่างโอเวอร์ "มองไม่ออกเลยแฮะ!"

"เหวินซีก็แค่พูดตามมารยาทกับเธอ เธอยังจะเก็บเอามาคิดเป็นจริงเป็นจังอีก"

"ไม่มีเวลามาเถียงกับเธอแล้ว ฉันจะไปรักษาเหวินซีแล้ว ถ้าเธอว่างไม่มีอะไรทำก็ช่วยเฝ้าต้นทางให้หน่อยแล้วกัน อย่าให้ใครเข้ามารบกวน"

พออวี๋จิงหงได้ยินว่าฉินเกอจะไปรักษาซูเหวินซีก็เงียบลงทันที ลังเลอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเธอก็เอ่ยปากถามออกมา "เอ่อ...เหวินซีเธอบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น นายรักษาเธอยังไงเหรอ?"

"อาการของเธอแบบนั้น ตามปกติแล้วคือตายสิบไม่รอดหนึ่ง แต่นายไม่เพียงแค่รักษาชีวิตเธอไว้ได้ ยังสามารถทำให้เธอหายดีได้อีกเหรอ?"

"ฉันขอเข้าไปดูนายรักษาเธอได้ไหม?"

"ถ้าเธอหน้าด้านพอก็เข้ามาดูสิ ฉันก็ไม่ได้ห้ามสักหน่อย!" พูดจบฉินเกอก็ผลักประตูห้องของซูเหวินซีเข้าไป

อวี๋จิงหงยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทำไมการเข้าไปดูเขารักษาถึงต้องหน้าด้านด้วยล่ะ?

แล้วตกลงว่า จะเข้าไปดูดีไหม?