บทที่ 102 หูชิงซานเป็นอะไรกับแก

"กล้าทำกล้ารับ เป็นลูกผู้ชายก็ปล่อยเพื่อนฉันไปก่อน ฉันจะอยู่เล่นกับแกเอง!"

ฉินเกอไม่สนใจความเป็นตายของพวกพานเฉิง สิ่งที่เขาคำนึงถึงคือเฉินเสี่ยวเสี่ยว

คนแค่นี้ของหูอีฮุยเขามั่นใจว่ารับมือไหว ต่อให้พาเฉินเสี่ยวเสี่ยวไปด้วยก็ยังทำได้ แต่ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเฉินเสี่ยวเสี่ยวจะไม่ได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

หากเลือกได้ เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง

เขาตบไหล่เฉินเสี่ยวเสี่ยวเบาๆ "เธอไปก่อนเถอะ รอฉันจัดการเสร็จแล้วจะไปหา"

"ฉันไม่ไป!" เฉินเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด เดิมทีเธออยากจะอธิบายว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเธอและฉินเกอ แต่การที่ฉินเกอลงมือทำร้ายคนเป็นเรื่องจริง แถมยังทำไปเพื่อเธอด้วย ถ้าอย่างนั้นเธอก็ทำได้เพียงร่วมรับผิดชอบไปด้วยกันแล้ว

"พวกเราแจ้งตำรวจจัดการเถอะ จะค่ารักษาพยาบาลหรือค่าทำขวัญก็ช่าง ต้องการเงินเท่าไหร่ฉันจะเป็นคนจ่ายเอง"

หูอีฮุยหัวเราะเบาๆ "ค่าทำขวัญงั้นเหรอ? นี่มันใช่ปัญหาเรื่องค่าทำขวัญที่ไหนกัน ข้าดูขัดสนเศษเงินนิดๆ หน่อยๆ ของเธอหรือไง?"

เขาทำมือส่งสัญญาณ "ยึดโทรศัพท์มือถือของพวกมันมาให้หมด แล้วหาห้องวีไอพีให้พวกมันเข้าไปอยู่ซะ รอข้าจัดการไอ้เด็กอวดดีนี่เสร็จแล้วค่อยไปจัดการพวกมัน!"

"เธอตามพวกนั้นไปก่อนเถอะ วางใจได้ ฉันไม่เป็นไรหรอก เชื่อฉันสิ" เฉินเสี่ยวเสี่ยวยังคงไม่อยากไป แต่ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของฉินเกอ เธอถึงยอมเดินตามพวกพานเฉิงเข้าไปในห้องวีไอพีด้วยท่าทีเหลียวหลังกลับมามองครั้งแล้วครั้งเล่า

"พี่เฉิง พวกเราจะทำยังไงกันดีครับ?"

"หน้าห้องก็มีคนเฝ้า โทรศัพท์ก็ถูกยึดไป แจ้งตำรวจก็ไม่ได้ พี่ฮุยอะไรนั่นมีภูมิหลังยังไงกันแน่ เขาคงไม่ถึงขั้นฆ่าคนหรอกนะ?"

"เฉินเสี่ยวเสี่ยว! โทษหล่อนคนเดียวเลย!"

"ดูสิว่าหล่อนคบแฟนประสาอะไร ฝีมือก็งั้นๆ แต่อารมณ์ดันร้ายกาจนัก ตอนนี้ไปแหยมกับคนอย่างหูอีฮุยเข้า พลอยทำให้พวกเราซวยไปด้วยเลย!"

"ใช่ๆ ! ยังมีหน้ามาพูดว่ากล้าทำกล้ารับ เขารับไหวหรือไง?"

"หูอีฮุยคนนั้นดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่จะไปแหย่ได้ง่ายๆ ต่อให้วันนี้พวกเรารอดชีวิตไปได้ ก็เดาว่าคงถูกซ้อมจนพิการ ฉันไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือด้วยร่างกายที่พิการหรอกนะ!"

"แฟนหล่อนมันตัวซวย ส่วนหล่อนเฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นนางตัวกาลกิณีเหมือนกัน!"

"......"

เมื่อมาถึงห้องวีไอพี ภายในใจของทุกคนยังคงกระวนกระวาย แต่ความหวาดกลัวก็คลี่คลายลงไปได้ชั่วคราว

พวกเขาเริ่มต่อว่าและด่าทอฉินเกอกับเฉินเสี่ยวเสี่ยว ถ้อยคำยิ่งฟังยิ่งหยาบคายระคายหูมากขึ้นเรื่อยๆ

"พวกคุณหุบปากไปเลยนะ!" เฉินเสี่ยวเสี่ยวถลึงตาใส่ "การที่ฉินเกอลงมือทำร้ายคนก่อนมันผิดจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าไม่มีเธอกัวหลิงหลิง จะเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นไหม?"

"ตอนอยู่ข้างนอกพวกคุณไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก พออยู่ต่อหน้าฉันล่ะเก่งกันนักนะ ถ้าไม่มีฉินเกอออกปาก ตอนนี้พวกเราจะได้มาอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนไหม?"

"ตอนนั้นถ้าฉินเกอไม่ลงมือ พวกคุณก็จะยืนดูหูอีฮุยลวนลามฉันตาปริบๆ ใช่ไหมล่ะ?"

"พวกคุณจะไม่ช่วยก็ได้ ฉันก็ไม่ได้ขอร้องให้พวกคุณช่วย แต่ช่วยหุบปากของพวกคุณไปซะ!"

ด้านนอกห้องวีไอพี หูอีฮุยจัดการกับบาดแผลบนหัวแบบลวกๆ และห้ามเลือดเอาไว้แล้ว

"ไอ้หนู บอกชื่อแซ่โคตรเหง้าของแกมาสิ ให้ข้าดูหน่อยว่าภูมิหลังของแกมันจะยิ่งใหญ่สักแค่ไหนกัน ถึงได้กล้าอวดดีขนาดนี้!"

หูอีฮุยจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน "อย่าเข้าใจผิดไป ที่ถามเนี่ยไม่ใช่ว่ากลัวจะไปล่วงเกินคนที่สู้ไม่ได้หรอกนะ แต่ข้าจะเอาคนหนุนหลังของแกมาเชือดทิ้งไปด้วยเลยต่างหาก!"

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับฉินเกอแล้วเคาะโต๊ะกระจก ลูกน้องหัวไวคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามารินเหล้าใส่แก้วให้ทันที

"อย่าหาว่าข้าโม้เลย แกเคยได้ยินชื่อสมาคมการค้าชิงซานไหม?"

"ในตงไห่มีคุณชายตระกูลใหญ่กี่คนข้าไม่รู้หรอก แต่ยังไม่เคยมีใครกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้าขนาดนี้มาก่อน!"

"แต่แกวางใจได้ ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล อีกอย่างบาร์ของข้ายังต้องทำมาค้าขาย คนที่ไม่เกี่ยวข้องข้าก็จะไม่ทำอะไรพวกมันหรอก"

"การรังแกลูกค้าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของข้า แต่สำหรับแก ข้าต้องจัดการให้ได้!"

ฉินเกอเลิกคิ้วขึ้น "สมาคมการค้าชิงซาน? หูชิงซานเป็นอะไรกับแก?"

เกี่ยวข้องกับสมาคมการค้าชิงซาน แถมยังแซ่หูอีก บังเอิญไปหน่อยไหม?

แต่ก็ช่วยประหยัดแรงไปได้เยอะ

"แกรู้จักพ่อข้าเหรอ?!" หูอีฮุยตกใจไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ "ไม่มีทาง!"

"เพื่อนพ่อ ข้าแทบจะเคยเจอมาหมดแล้ว ข้าไม่เคยเห็นแกมาก่อน แล้วก็ไม่เคยได้ยินด้วยว่าเขามีไปมาหาสู่กับตระกูลฉินบ้านไหน!"

"ที่แท้แกก็มีแผนการแบบนี้นี่เอง!" จู่ๆ เขาก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งจะเข้าใจอะไรบางอย่าง "ไอ้หนู แกนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ พูดก็พูดเถอะ ข้าชักจะนับถือแกขึ้นมาหน่อยๆ แล้วสิ"

"ในถิ่นตงไห่นี้ มีคนไม่น้อยที่ไม่รู้จักพ่อข้าแต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขา การที่แกตั้งใจเรียกชื่อเขาตรงๆ ก็เพราะอยากจะใช้วิธีนี้มาข่มขวัญข้าใช่ไหมล่ะ?"

"แกเห็นข้าเป็นไอ้โง่หรือไง?"

"เด็กรุ่นหลังอย่างแก ต่อให้รู้จักพ่อข้าจริงๆ จะกล้าเรียกชื่อเขาห้วนๆ เหรอ?"

"แกไม่ใช่ไอ้โง่ แต่เป็นคนโคตรฉลาดเลยต่างหาก" ฉินเกอทึ่งในความสามารถในการจินตนาการเป็นตุเป็นตะของหูอีฮุย "พูดพล่ามอยู่ได้ สรุปว่าแกจะลุยหรือไม่ลุย?"

หูชิงซานมาเจอฉินเกออย่างเขานี่ถือว่ามีบุญวาสนาจริงๆ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะช่วยชีวิตแม่เฒ่าของเขาไป ตอนนี้ยังต้องมาช่วยเขาสั่งสอนลูกชายอีก ทีหลังคงต้องไปเก็บค่าแรงกับเขาซะหน่อยแล้ว

"แกไม่กลัวตายจริงๆ สินะ?" หูอีฮุยเห็นฉินเกอทำตัวมีแบคอัพไม่เกรงกลัวอะไรแบบนี้ กลับรู้สึกลังเลขึ้นมานิดหน่อย

ฉินเกอเอ่ยเรียบๆ "ฉันก็ต้องกลัวตายอยู่แล้ว แต่แกก็ต้องฆ่าฉันให้ได้ก่อนสิ!"

เขากวาดตามองพวกลูกน้องของหูอีฮุยแวบหนึ่ง "คนของแกพวกนี้ในสายตาฉันไม่เท่าไหร่หรอกนะ"

"เอาแบบนี้ แกโทรหาหูชิงซานสิ ให้เขาส่งคนมาเพิ่มให้อีกหน่อย หรือจะไปหาหงเจิ้นตงก็ได้!"

"ฉันชื่อฉินเกอ ลองดูสิว่าพวกเขาจะช่วยแกหรือช่วยฉัน"

ฉินเกอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหูชิงซานจะมีท่าทียังไง ถ้าเกิดเนรคุณมาปกป้องลูกชายล่ะก็ เขาจะไม่เกรงใจแล้วนะ!

"พี่ฮุย จะไปพูดพล่ามกับมันให้มากความทำไมครับ!"

"มันก็แค่คุยโวโอ้อวดไม่กลัวเอวเคล็ด จัดการมันแค่ผมคนเดียวก็พอแล้ว ให้ผมจัดการเองเถอะ!"

ลูกน้องรูปร่างกำยำคนหนึ่งเอ่ยปากด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"แกรู้ห่าอะไรล่ะ! ไสหัวไปข้างๆ เลย!" หูอีฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "ไอ้หนู แกรอเลยนะ!"

"เดิมทีข้ากะแค่จะสั่งสอนแกสักตั้ง แต่ถ้าโทรสายนี้ออกไป แล้วข้ายืนยันได้ว่าแกกำลังหลอกข้าล่ะก็ แกตายแน่!"

เขาพูดพลางค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของหูชิงซาน กดโทรออกโดยตรง แถมยังเปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย

"ไอ้ลูกตะพาบ แกไปมั่วสุมอยู่ที่ไหนอีกห๊ะ?!"

"เพิ่งจะกลับมาได้ไม่กี่วัน ก็ไม่ยอมอยู่ติดบ้านสักวัน แกไม่รู้หรือไงว่าย่าเพิ่งจะหายจากป่วยหนักน่ะ?"

"ไม่อยู่บ้านดูแลท่านดีๆ วันๆ เอาแต่เตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก กลับมาเมื่อไหร่ฉันจะตีขาหมาๆ ของแกให้หักเลย!"

"รีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้..."

น้ำเสียงของหูชิงซานแทบจะแผดคำราม ทำเอาหูอีฮุยตกใจจนหนังตากระตุกยิกๆ รีบปิดสปีกเกอร์โฟนทันทีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

"พ่อ ผมโทรหาพ่อมีธุระสำคัญนะ!"

"แกจะมีธุระสำคัญอะไรได้ มีอะไรก็ไสหัวกลับมาค่อยว่ากัน!"

"อย่าเพิ่ง พ่ออย่าเพิ่งวางสาย ผมมีธุระจริงๆ !"

"พูดมา!"

"ผมไม่ได้ไปมั่วสุมนะ ก็แค่มาตรวจดูความเรียบร้อยที่บาร์ฮุยหวงนี่ไง ผมเจอไอ้หนูคนนึงชื่อฉินเกออยู่ที่นี่ มันทำร้ายผมจน..."

"แกบอกว่าใครนะ!? ฉินเกอ? ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาตีแกให้ตายไปเลย!"

"??? พ่อ พ่อฟังผิดไปหรือเปล่า ผมบอกว่า ผมถูกคนอื่นทำร้ายนะ!"

"ไอ้ลูกระยำ! ใครใช้ให้แกไปล่วงเกินพี่ฉินหา? แกฟังฉันให้ดีนะ ไม่เขาตีแกให้ตาย ก็ต้องให้เขายกโทษให้แก ไม่อย่างนั้นถ้าแกกลับมาฉันจะเลี้ยงลูกปืนแกเอง ไม่มีทางเลือกที่สามโว้ย!"

พี่ฉิน?!

หูอีฮุยงงเป็นไก่ตาแตกไปโดยสมบูรณ์ สายตาจับจ้องไปที่ฉินเกอ สีหน้าเรียกได้ว่าน่าดูชมสุดๆ