ติดหนี้สามสิบล้าน 640 ตารางเรียนวิชาเต๋า

ติดหนี้สามสิบล้าน 640 ตารางเรียนวิชาเต๋า

หมอกเมฆาบนหน้าจอจางหายไป แถบหลักสูตรหลายรายการก็เด้งขึ้นมา

สี่รายการคือ [ศาสตราวุธ] [หมัดฝ่ามือ] [ขัดเกลาจิตใจ] [บำรุงสุขภาพ] และอีกหนึ่งรายการคือ [ทดลองวิชายันต์]

ตั้งแต่พวกเขาเข้ามา นับรวมแล้วก็แค่สี่ห้าชั่วโมง การเดินเที่ยวชมอารามเต๋าจนทั่วแล้วมาถึงตรงนี้ ก็ต้องใช้เวลาประมาณนี้แหละ

ตามหลักแล้ว พวกผิงผิงก็ถือว่าไม่สาย

แต่...

เด็กสาวรีบเปิดดูเวลาเรียนอย่างรวดเร็ว หลักสูตรของวันพรุ่งนี้และมะรืนนี้เต็มหมดแล้ว ส่วนโควตาของวันถัดจากมะรืนก็ใกล้จะเต็มเต็มที

แต่ละคาบเรียนใช้เวลาสองชั่วโมง ค่าสมัคร 30 หยวน แต่... หากมีหลักฐานการสมัคร ก็สามารถเข้าอุทยานได้ฟรี

แม้ด้านบนจะเขียนไว้ว่า หลังจากเข้าอุทยานแล้วจะเดินเล่นได้แค่ในบริเวณอารามเต๋า และใช้เวลาได้ไม่เกิน 4 ชั่วโมงก็ตาม

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!

ผิงผิงครุ่นคิดถึงหลักสูตรของวันถัดจากมะรืน แล้วตัดสินใจสมัครไปก่อนหนึ่งวิชาเพื่อลองดู

ตอนนี้หลักสูตรที่ว่างเหลือแค่ [ศาสตราวุธ] กับ [ขัดเกลาจิตใจ] เธอไม่สนใจเรื่องบำรุงสุขภาพอยู่แล้ว จึงเลือกศาสตราวุธไปโดยปริยาย

สมัครเสร็จ เธอก็หันไปมองไอคอนเล็ก ๆ ข้างหน้าจออีกครั้ง

เป็นสัญลักษณ์มือประสานอิน ไม่มีคำอธิบายใด ๆ ดูพิเศษมาก

แต่พอเธอกดเข้าไป ลมหายใจก็หอบหนักขึ้นมาทันที

[บัตรทดลองบำเพ็ญ (รายเดือน): 999 หยวน]

[ต้องมีค่าสำรวจภูเขาว่านหยวน ≥ 999 จึงจะสามารถสมัครได้ ภายในเดือนปฏิทิน จะมีหอพักฆราวาสอารามเต๋าฉงชิง อาหาร และอื่น ๆ ให้บริการ โดยต้องบำเพ็ญเพียรประจำวันตามอารามเต๋า เวลาที่เหลือสามารถทำกิจกรรมในอารามได้อย่างอิสระ... (ในเดือนนั้นไม่อนุญาตให้จากไปตามอำเภอใจ หากจากไปถือว่ายินยอมสละสิทธิ์การเป็นฆราวาส)]

[จำกัดจำนวนผู้สมัคร: 2/30 คน]

ระหว่างที่อ่าน ผิงผิงก็เห็น “จำนวนผู้สมัครแล้ว” กระโดดจาก 2 เป็น 3

เวรเอ๊ย!

เธอก็อยากไปเหมือนกัน!!

หัวใจของเด็กสาวล่องลอยไปแล้ว นิ้วแทบจะกดลงไปอยู่รอมร่อ แต่ก็ยังดึงสติกลับมาได้

เธอยังต้องไปเรียน ยังต้องเตรียมตัวสอบ

แม้เมิ่งหว่านผิงอย่างเธอจะรักสนุก แต่เรื่องเรียนเธอก็ไม่เคยทำลวก ๆ ล้วนตั้งใจทำอย่างเต็มที่

ท้ายที่สุดแล้ว นั่นต่างหากคือชีวิตหลักของเธอ

เด็กสาวหันไปมองจู้โส่ว

เจ้าอ้วนน้อยก็น่าจะเห็นแล้วเหมือนกัน เขายืนอยู่กับเฉิ่นจวงและเสี่ยวหลี่ หันมาส่งยิ้มเจื่อนให้เธอ

พวกเขาล้วนไปไม่ได้ ต่อให้งานจะสบายแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปลีกตัวไปโดยไม่ทำงานเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ต่อให้เป็นงานสื่ออิสระอย่างจู้โส่ว ที่มีทีมงานทั้งทีมคอยขับเคลื่อนอยู่เบื้องหลัง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขลุกอยู่บนภูเขาตลอดเวลา

มิน่าล่ะ...

มิน่าล่ะถึงจำกัดแค่ 999 แต่ผ่านไปตั้งนาน ก็ยังมีคนสมัครแค่ 3 คน

ทุกคนหันไปมองหลินหานพร้อมกัน

อีกฝ่ายถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

“ทำไมพวกนายถึงคิดว่าฉันมีเวลาล่ะ”

“นายไม่ได้ว่างไม่มีอะไรทำทั้งวันหรอกเหรอ”

“ใช่สิ! ฉันเห็นนายไม่เคยไปทำงานเลย สารภาพมาเถอะ ความจริงแล้วนายก็เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองใช่ไหมล่ะ!”

จู้โส่วอิจฉา

พวกโจวพั่วกับจ้าวเยียนหรานล้วนเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองตัวจริงเสียงจริง หลินหานขับรถหรู แถมยังไม่ทำงาน วัน ๆ เอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว ต้องใช่แน่ ๆ!

“……”

หลินหานเดาะลิ้นส่ายหน้า

“ฉันไม่เคยบอกเหรอ ฉันทำงานด้านการเงินการลงทุน... อืม ใช่ อย่างที่พวกนายคิดนั่นแหละ”

“ฉันเล่นหุ้น”

ทายาทเศรษฐีรุ่นสอง... ก็ไม่เชิง บ้านเขาอย่างมากก็แค่ชนชั้นกลาง รถกับบ้านของเขา ส่วนใหญ่ก็หาเงินซื้อมาด้วยตัวเองทั้งนั้น

การเล่นหุ้นเป็นงานที่มีความเสี่ยง ผู้ทำอาชีพนี้ต้องมีความรอบคอบและเด็ดขาด ในขณะที่วิเคราะห์ข้อมูลจำนวนมาก ก็ต้องลงมืออย่างรวดเร็ว

เป็นงานที่ใช้สมองล้วน ๆ

ดังนั้นเขาจึงต้องการการออกกำลังกายที่ใช้พละกำลังอย่างหนัก เพื่อรักษาสมดุลหรือรักษาสภาพร่างกายเอาไว้