ติดหนี้สามสิบล้าน 610 เส้นทางในถ้ำ

ติดหนี้สามสิบล้าน 610 เส้นทางในถ้ำ

ภายในถ้ำ เส้นทางแบ่งออกเป็นสองสาย

เส้นทางโค้งฝั่งซ้ายราบเรียบ ทอดยาวไปจนกลืนหายไปในความมืด

เส้นทางฝั่งขวาขรุขระ คดเคี้ยวไปมา มองแวบเดียวก็รู้ว่าสัญจรไม่สะดวก

มาเที่ยวภูเขาว่านหยวนตั้งนานแล้ว คนที่มาในวันนี้ได้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักท่องเที่ยวเก่าแก่ ทุกคนแทบไม่ต้องปรึกษากัน ก็เลือกเส้นทางของตัวเองได้เลย

หลินหานเหลือบมองผู้มาทีหลัง แล้วนำทีมเดินไปทางซ้ายทันที

ฉินฮวาที่อยู่ท้ายแถวสบตากับเขา หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ดึงหูป๋อเดินไปทางขวา

“เดินไปทางนี้เหรอ”

หูป๋อเป็นคนหัวอ่อน เส้นทางฝั่งนี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าเดินลำบาก ทำไมถึงต้องเดินมาทางนี้ด้วย

“คนคนนั้นน่าจะรู้สถานะของพวกเรา ไม่แน่อาจจะจงใจหลอกล่อพวกเรา... จะหลงกลไม่ได้เด็ดขาด”

แม้จะไม่รู้ว่าเส้นทางทั้งสองสายนี้จะมีอะไรบ้าง แต่ความตื่นเต้นของทางสามแพร่งปีศาจ ก็ยังคงทำให้เขาคอแห้งผาก

ที่นี่ไม่แน่อาจจะมีโหมดการฝึกฝนอะไรใหม่ ๆ ก็ได้

ต้องได้เล่นก่อนพวกชาวต่างชาติกลุ่มนั้นให้ได้

สองคนจากทีมเต๋อโยวก็รีบตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ก่อนออกเดินทาง หัวหน้าทีมของพวกเขาบอกไว้แล้วว่า ฉินฮวาแห่งฉวี่เซิ่งเป็นคนหัวไว เจอเรื่องอะไร ลอกเลียนแบบเขารับรองว่าไม่ผิดหวัง

ฟุ่บ

ทั้งสองทีมแยกย้ายกันทันที แล้วรีบก้าวเดินเข้าไปด้านใน

เจ้าอ้วนน้อยเดินนำหน้าสุด แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ที่นี่แตกต่างจากที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง

ถ้ำก็คือถ้ำ ยิ่งเดินพื้นถนนก็ยิ่งราบเรียบ อากาศก็ยิ่งเย็นสดชื่น ราวกับเป็นเพียงทางเดินธรรมดาสายหนึ่ง

เขามองซ้ายคลำขวา ก็ไม่เห็นสิ่งพิเศษใด ๆ บนผนังหินเลยแม้แต่น้อย

“แค่นี้เหรอ”

หรือว่าพวกเขาจะคิดมากไปเอง

เขาปล่อยโคมไฟในมือ กำลังเตรียมจะหยิบดินขึ้นมาชิมรสชาติ ก็ได้ยินผิงผิงเรียกเขา

“ข้างหน้ามีคน”

ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว

เจ้าอ้วนน้อยดีดตัวขึ้นมา พุ่งไปอยู่ข้างกายคนชุดคลุมสีฟ้า แล้วหัวเราะเสียงดัง

“มีภารกิจใช่ไหม พวกเรามาถึงแล้ว”

“ภารกิจอะไร”

พนักงานหลุดหัวเราะ ส่ายหน้าแล้วเอ่ยปาก

“ที่ผมมาอยู่ที่นี่ ก็แค่ต้องการแจ้งให้ทุกท่านทราบเท่านั้น”

เขายื่นมือออกไป ผายมือไปเบื้องหน้า

“เส้นทางข้างหน้ายังคงเป็นเช่นนี้ หากเดินต่อไปข้างหน้า เดินไปอีกสามถึงห้านาที ก็จะสามารถออกจากถ้ำได้แล้ว”

“แน่นอน ทุกคนสามารถเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นได้เช่นกัน”

เขาหลีกทางให้เห็นรอยแยกหินแคบ ๆ ด้านหลัง

“หากผ่านตรงนี้ไป ก็จะไปถึงเส้นทางที่พวกคุณไม่ได้เลือกเมื่อครู่นี้”

“เส้นทางฝั่งนั้นคดเคี้ยวและคับแคบ... อาจจะหลงทาง อาจจะเจอทางแยก แต่หากไม่มีอะไรผิดพลาด ใช้เวลาเพิ่มอีกสักหน่อย ก็จะเดินไปถึงทางออกได้เช่นกัน”

“หลังจากทุกท่านเลือกแล้ว สแกนสายรัดข้อมือเสร็จ ก็สามารถเดินต่อไปได้เลย”

แค่นี้เหรอ

เจ้าอ้วนน้อยยิ่งไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม

ไม่มีภารกิจ ไม่มีโชว์ ไม่มีรางวัลไข่อีสเตอร์ แล้วก็ไม่มีทิวทัศน์ด้วยเหรอ

เป็นแค่ทางออกสายหนึ่งงั้นเหรอ

คนชุดคลุมสีฟ้าไม่อธิบายอะไรอีก ผายมือออก

“เชิญ”

จู้โส่วทำหน้าย่นด้วยความลังเล หลินหานเดินผ่านข้างกายเขาไปพลางหัวเราะหึหึ

“มีอะไรให้ต้องลังเลกันล่ะ แม้แต่ขนของแหล่งท่องเที่ยวยังไม่เห็นเลย รีบออกไปต่างหากที่สำคัญที่สุด”

เขาก้าวเท้ายาว ๆ ร่างกายเดินผ่านเสาหิน เสียงติ๊ดก็ดังขึ้นอัตโนมัติ

ผิงผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินตามไปเช่นกัน

แม้เธอจะอยากรู้มากว่าฝั่งนั้นคือเส้นทางอะไร แต่เขาก็บอกแล้วว่า อาจจะต้องใช้เวลานานมาก... เวลาของเธอมีค่ามาก เดิมทีก็ล้าหลังอยู่แล้ว เธอยังต้องรีบเร่งทำความคืบหน้าอีกนะ

ติ๊ง

เสียงดังขึ้นอีกสองสามครั้ง จู้โส่วถึงได้ถอนหายใจ แล้วเก็บกล้องถ่ายรูป

“ช่างเถอะ งั้นฉันก็เดินไปทางนี้แล้วกัน...”

หลายคนเดินจากไปพร้อมเสียงติ๊งต๊อง แน่นอนว่าก็มีคู่รักคู่หนึ่งที่รู้สึกว่าเส้นทางฝั่งนี้น่าเบื่อ จึงเดินลอดรอยแยกหินไปฝั่งตรงข้าม

พนักงานยิ้มอย่างสงบ ทว่าในแววตากลับแฝงไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยต่อการเลือกของทั้งสองคน

ไปเถอะ

ไปแล้ว ก็กลับมาไม่ได้แล้ว