EP 27: ห้ามเลือดด้วยมือเปล่า หมอคนนี้มีของ!

EP 27: ห้ามเลือดด้วยมือเปล่า หมอคนนี้มีของ!

“แย่แล้ว!”

“สายรัดห้ามเลือด!” ลู่เฉินซีตะโกนเสียงหลง พร้อมกับรีบควานหาสายรัดในกระเป๋าพยาบาลทันที

ในวินาทีที่เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลบริเวณต้นขาที่ถูกเหล็กเส้นเสียบทะลุ

ลู่เฉินซีก็รู้ได้ทันทีว่า สถานการณ์เลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงว่าจะรักษาขาไว้ได้หรือไม่ แต่ต้องรีบห้ามเลือดให้เร็วที่สุด

✦ แจ้งเตือนระบบ: ข้อมูลแทรกซ้อน

✦ อาการที่พบ: หลอดเลือดแดงใหญ่ที่ต้นขาของผู้ป่วยเกิดการฉีกขาด

✦ คำแนะนำเร่งด่วน: ต้องทำการห้ามเลือดด้วยมือเปล่าทันที และต้องทำการเย็บเชื่อมหลอดเลือดให้เสร็จสิ้นภายในห้านาที

“อย่าหยุด!”

“ตัดต่อเลย เร่งมือเข้า!” หลินอี้ตะโกนสั่งอย่างใจเย็น

ไม่ว่าจะเป็นการห้ามเลือดด้วยมือเปล่า การเย็บเชื่อมหลอดเลือด หรือการต้องทำให้เสร็จภายในห้านาที สำหรับเขาแล้วไม่มีปัญหาเลย

แต่ปัญหาหลักในตอนนี้คือ ต้องรีบเอาเหล็กเส้นที่ต้นขาของผู้บาดเจ็บออกให้เร็วที่สุด เพื่อให้มีพื้นที่ในการผ่าตัด

เมื่อมีคนคอยสั่งการ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่กำลังตกใจ ก็ดึงสติกลับมาได้

เขารีบลงมือตัดเหล็กเส้นต่อทันที...

ลู่เฉินซีที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด กำลังตั้งหน้าตั้งตาห้ามเลือดให้ผู้บาดเจ็บ

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดเช่นกัน ก็กำลังเร่งตัดเหล็กเส้นส่วนที่เหลืออย่างสุดความสามารถ

มีเพียงหลินอี้เท่านั้นที่ยังคงนิ่งเฉย สายตาจ้องเขม็งไปที่การทำงานของเจ้าหน้าที่ดับเพลิง ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ภาพนี้ทำให้คนงานที่มุงดูอยู่ เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอีกครั้ง

“ไอ้หนุ่มนี่มันยังไงกัน ทำตัวไม่น่าไว้ใจเลย โดนเลือดสาดใส่แค่นี้ก็ขวัญหนีดีฝ่อแล้ว นี่มันหมอภาษาอะไรเนี่ย!”

“รีบเข้าไปช่วยสิวะ ปล่อยให้เลือดไหลแบบนี้ เถี่ยจู้ได้ตายจริงๆ แน่!”

“เจอหมอไม่ได้เรื่องแบบนี้ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ!”

“เวลาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ต้องหาหมอแก่ๆ ที่มีประสบการณ์ หมอหนุ่มๆ ไว้ใจไม่ได้สักคน...”

คนงานบางคนที่อารมณ์ร้อน ถึงกับแทบจะชี้หน้าด่าหลินอี้อยู่แล้ว

ในสายตาของพวกเขา

การที่หลินอี้ยืนบื้อ ไม่ยอมทำอะไรเลย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้คนตายต่อหน้าต่อตา

“เฮ้อ...” นักข่าวจางเสี่ยวเหมิงถือไมโครโฟนแน่น

อ้าปากจะพูดหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ทิ้งแขนลงอย่างหมดแรง

พฤติกรรมของหมอหนุ่มคนนี้ ในสายตาของผู้ชมทางบ้าน

ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงเท่านั้น แต่มันยังส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลศูนย์อีกด้วย

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ซ้ำเติมเขาในตอนนี้

“ปล่อยให้หมอจากคลินิกชุมชนเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลศูนย์ได้ยังไง”

“ความหละหลวมในการจัดการนี่แหละ คือการไม่รับผิดชอบต่อผู้ป่วยอย่างแท้จริง!”

จางเสี่ยวเหมิงตั้งใจอย่างแน่วแน่

หลังจากเหตุการณ์นี้จบลง เธอจะต้องไปตั้งคำถามกับผู้บริหารโรงพยาบาลให้ได้

ถ้าพวกเขายังให้คำตอบที่น่าพอใจไม่ได้ล่ะก็

เธอไม่รังเกียจที่จะนำเรื่องนี้ ไปแฉให้ประชาชนได้รับรู้...

“แกร๊ก!” เสียงหักดังขึ้นเบาๆ

ในที่สุดเหล็กเส้นที่เสียบทะลุต้นขาของผู้บาดเจ็บ ก็ถูกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงตัดขาด

“หลบไป!” หลินอี้ตะโกนลั่นอีกครั้ง

เขากระโดดแทรกเข้าไปตรงกลางระหว่างเจ้าหน้าที่ดับเพลิงทันที

“อาจารย์ลู่ จับต้นขาผู้บาดเจ็บไว้ให้แน่นนะครับ”

“หลินอี้ เธอจะทำอะไร!” เมื่อเห็นหลินอี้จับส่วนบนของเหล็กเส้นไว้แน่น

ลู่เฉินซีก็หน้าถอดสี รีบเอ่ยปากห้ามทันที

“อย่า...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

หลินอี้ก็ออกแรงดึงเหล็กเส้นขึ้นมา

ลู่เฉินซีไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทิ้งตัวทับลงบนต้นขาของผู้บาดเจ็บ

เพื่อลดแรงกระแทก ที่อาจจะเกิดขึ้นจากการดึงเหล็กเส้น

“ฮึบ!” หลินอี้เปล่งเสียงคำรามต่ำๆ เพื่อส่งสัญญาณให้หมอลู่รู้ตัว

“พรวด!”

เหล็กเส้นความยาวครึ่งเมตร ถูกดึงออกจากต้นขาของผู้บาดเจ็บอย่างรวดเร็ว

สายรัดห้ามเลือดแทบจะไม่ได้ผลเลย เลือดจำนวนมหาศาลทะลักออกมาจากปากแผลราวกับน้ำพุ

“จบกัน!”

“คราวนี้อย่าว่าแต่รักษาขาเลย แม้แต่ชีวิตก็คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!”

ลู่เฉินซีรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุด

เมื่อเห็นว่าสายรัดห้ามเลือดไม่ได้ผล เธอก็รู้ตัวดีว่า

การกู้ภัยในครั้งนี้ คงต้องจบลงด้วยความตายของผู้บาดเจ็บอย่างแน่นอน

การที่หลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด ต่อให้ผู้บาดเจ็บอยู่ในโรงพยาบาล การเตรียมการ การให้เลือด การเย็บแผล หากล่าช้าไปเพียงนิดเดียว

ก็อาจทำให้ผู้ป่วยเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์ที่ซับซ้อนในตอนนี้ โอกาสรอดชีวิตแทบจะไม่มีเลยแม้แต่หนึ่งในหมื่น...

✦ คำแนะนำเร่งด่วน: ขยับมีดไปทางขวา 5 มิลลิเมตร จะช่วยลดความเสียหายให้กับผู้ป่วยได้

ในจังหวะที่โยนเหล็กเส้นทิ้ง หลินอี้ก็คว้ามีดผ่าตัดจากกระเป๋าพยาบาลออกมา

เขาทำตามคำแนะนำจากระบบ กรีดมีดลงบนแผลที่ต้นขาของผู้บาดเจ็บอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เป็นแผลยาวสิบเซนติเมตร

แล้วสอดมือซ้ายทั้งหมดเข้าไปในแผลนั้น

“อาจารย์ลู่ เตรียมเข็มกลมครับ เราจะเย็บเชื่อมหลอดเลือดกันเดี๋ยวนี้เลย”

“อ๊ะ! ได้...”

ลู่เฉินซีตอบรับอย่างเหม่อลอย เธอทำตามสัญชาตญาณ หยิบเครื่องมือที่หลินอี้ต้องการออกมาจากกระเป๋าพยาบาล

จนกระทั่งหันกลับมา และเห็นว่าเลือดที่แผลของผู้บาดเจ็บหยุดไหลแล้ว

เธอถึงกับเบิกตากว้าง ร้องอุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?”

“เธอทำได้ยังไงกัน!?”

“ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครสามารถหยุดเลือดที่หลอดเลือดแดงใหญ่ได้หรอก!”

“นี่เธอห้ามเลือดด้วยมือเปล่า โดยไม่ใช้เครื่องมืออะไรเลยเหรอ?”

ลู่เฉินซีตกใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

การห้ามเลือดด้วยมือเปล่า เป็นวิธีห้ามเลือดที่มีให้เห็นแค่ในละครโทรทัศน์เท่านั้น ในชีวิตจริงมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำได้

แต่มันกลับเกิดขึ้นตรงหน้าเธอจริงๆ อย่างไม่น่าเชื่อ

“อาจารย์ลู่ ใจเย็นๆ ครับ!” หลินอี้รีบพูดเตือนสติลู่เฉินซี ที่กำลังมีท่าทีตื่นตระหนก

เขาคว้าเครื่องมือเย็บแผลมาจากมือเธอ

และใช้เพียงมือขวาข้างเดียว เริ่มทำการเย็บเชื่อมหลอดเลือดแดงใหญ่อย่างรวดเร็ว...

จนถึงตอนนี้ เมื่อได้เห็นฝีมือการเย็บแผลอันน่าทึ่งของหลินอี้

ทุกคนในที่เกิดเหตุ ถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

พวกเขาเริ่มซุบซิบนินทาหลินอี้กันอีกครั้ง

“โอ้โห ใช้มือบีบหลอดเลือดห้ามเลือดเลยเหรอ หมอคนนี้ใจเด็ดมาก!”

“การห้ามเลือดด้วยมือเปล่าคืออะไรเหรอ เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่เคยได้ยินเลยแหะ!”

“หมอคนนี้มีของนี่นา ดูรอยเย็บสิ ผู้หญิงยังเย็บสู้เขาไม่ได้เลย!”

“เมื่อกี้เราเข้าใจเขาผิดไปหรือเปล่า รู้สึกเหมือนไอ้หนุ่มนี่รอจังหวะนี้อยู่เลย...”

นอกจากลู่เฉินซีแล้ว คนอื่นๆ ในที่เกิดเหตุ ไม่มีใครเป็นบุคลากรทางการแพทย์เลยสักคน

ทุกคนก็แค่ดูเพื่อความตื่นเต้นเท่านั้น

แต่ภาพนี้ถูกถ่ายทอดสดผ่านสถานีโทรทัศน์เมืองจินเฉิง

เมื่อภาพหลินอี้ห้ามเลือดด้วยมือเปล่า ปรากฏสู่สายตาผู้ชมทางบ้าน

บุคลากรทางการแพทย์หลายคน โดยเฉพาะศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

ถึงกับสะดุ้งสุดตัว แทบจะปาข้าวของใส่โทรทัศน์เลยทีเดียว!

เมื่อทุกคนแน่ใจแล้วว่า นี่คือการถ่ายทอดสด ไม่ใช่ละครโทรทัศน์

ความรู้ความเข้าใจทางการแพทย์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิต แทบจะพังทลายลงในพริบตา

“แพทย์แผนปัจจุบัน หรือแพทย์แผนจีนเนี่ย นี่มันวิชาอะไรกัน?”

“ห้ามเลือดด้วยมือเปล่า เอามาล้อเล่นหรือไง!”

“ละครโทรทัศน์ยังไม่กล้าถ่ายทำแบบนี้เลย สถานีโทรทัศน์ต่างจังหวัดนี่ สร้างข่าวปลอมได้ไม่เนียนเลยนะ!”

“ถ้าเทคนิคนี้เอาไปใช้ได้จริงล่ะก็ ถือเป็นความโชคดีของประเทศชาติ และเป็นความโชคดีของประชาชนเลยล่ะ!!!”

จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่

แต่ในวินาทีนี้

ใบหน้าของหลินอี้ ได้ประทับลงในความทรงจำของบุคลากรทางการแพทย์เหล่านี้อย่างลึกซึ้งแล้ว

“ให้ฉันช่วยไหม?”

“ถ้าเย็บเชื่อมหลอดเลือดไม่เสร็จภายในห้านาที”

“ผู้บาดเจ็บจะต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่จะต้องตัดขาแนะ”

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ลู่เฉินซีก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง

ถึงชีวิตของผู้บาดเจ็บจะรอดมาได้แล้ว แต่ก็ต้องหาทางรักษาขาข้างนี้เอาไว้ให้ได้

“ไม่ต้องครับอาจารย์ ผมทำเองถนัดกว่า”

หลินอี้ปฏิเสธความช่วยเหลือของอาจารย์ลู่ การเย็บแผลที่ซับซ้อนขนาดนี้ แถมเวลาเหลือไม่ถึงสามนาที

ฝีมือของลู่เฉินซี คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก

“คุณหมอครับ ต้องรักษาขาของเถี่ยจู้ไว้ให้ได้นะครับ!”

“ถ้าเสียขาไป เขาคงรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นแน่ๆ”

“ครอบครัวเขาหวังพึ่งเถี่ยจู้หาเงินเลี้ยงครอบครัวนะ ถ้าไม่มีขา ครอบครัวนี้ก็ไปต่อไม่ได้แล้ว!”

เพื่อนคนงานรอบข้าง เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ก็พากันอ้อนวอน

ขอร้องให้หมอช่วยรักษาขาของเถี่ยจู้ให้ได้

แม้แต่ผู้บาดเจ็บอย่างหวังเถี่ยจู้ ที่สติยังพอรู้เรื่องอยู่บ้าง ก็พยายามดิ้นรนมองลงมา

เขาอ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย...