(✓) EP 288: 【อ่านฟรี!】 สำแดงฤทธานุภาพ

(✓) EP 288: 【อ่านฟรี!】 สำแดงฤทธานุภาพ

ภายในค่ายกลสังหาร ภาพมรรคาทั้งเก้าแผ่นหมุนวน กฎเกณฑ์ถักทอ ราวกับโม่หินยักษ์เก้าก้อนที่บดขยี้เจตจำนงแห่งการสังหาร

“ไอ้หนู เจ้าประมาทยอดคนระดับบรรดาศักดิ์อ๋องเกินไปแล้ว วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ประจักษ์ถึงพลังที่แท้จริงของยอดคนระดับบรรดาศักดิ์อ๋อง”

แววตาของเซวี่ยหลัวเย็นเยียบ เขากวัดแกว่งกระบี่ยาวสีดำ ปราณกระบี่พุ่งทะยาน แปรเปลี่ยนเป็นภาพมรรคาหมุนวน เข้าต้านทานพลังแห่งค่ายกลสังหาร

ฉับ!...

ฉับ!...

เกาทัณฑ์สีเลือดปรากฏขึ้นในมือของซูเสวียนจวินอีกครั้ง เขาง้างเกาทัณฑ์ พลังแห่งค่ายกลสังหารหลอมรวมเป็นลูกศร

ประกายศรพุ่งทะยานออกไปสายแล้วสายเล่า ยาวหลายสิบลี้ ลากหางยาวเฟื้อย ราวกับดวงดาราที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า

ประกายศรแต่ละสายล้วนแผ่ซ่านกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว

ตูม!...

ประกายศรปะทะกับภาพมรรคา บังเกิดแสงสว่างอันเจิดจรัสบาดตา อักขระเต๋าแผ่ขยายดั่งตาข่ายออกไปทุกทิศทาง ทำเอายอดเขาพังทลายไปหลายลูก

ซูเสวียนจวินมีพลังแห่งค่ายกลสังหารคอยหนุนนำ พลังปราณไร้ขีดจำกัด เขาง้างเกาทัณฑ์ยิงศรอย่างต่อเนื่อง

เห็นเพียงประกายศรเต็มท้องฟ้า หนาแน่นดุจห่าฝน ถาโถมเข้าใส่เซวี่ยหลัวอย่างบ้าคลั่ง

ต่อให้เป็นถึงระดับบรรดาศักดิ์อ๋อง ยามนี้เซวี่ยหลัวก็ยังหน้าถอดสี รู้สึกหวาดหวั่น

ประกายศรจำนวนมหาศาลถาโถมเข้ามาเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหว ก็คงถูกเจาะทะลุและสังหารไปในพริบตา

เห็นได้ชัดว่า ซูเสวียนจวินกำลังทุ่มสุดตัวแล้ว

กรอบแกรบ!...

เซวี่ยหลัวกวัดแกว่งกระบี่อาคมสีดำ ปราณกระบี่อันเจิดจรัสพุ่งทะยานออกไป ปะทะกับประกายศร ฟาดฟันมันจนขาดสะบั้น

ร่างของเขาขยับเขยื้อน ใช้ออกด้วยมหาเคล็ดสังหาร ร่างกายเลือนลางดุจกลุ่มควัน ประกายแสงวูบวาบ พุ่งทะลวงเข้าไปในห่าฝนประกายศร หลบหลีกผ่านช่องว่างระหว่างประกายศร พุ่งตรงเข้าหาซูเสวียนจวิน

ซูเสวียนจวินยกมือขึ้นปัดป่าย แป้นค่ายกลเบื้องหน้าหมุนวน แสงลวดลายอันงดงามพรั่งพรูออกมา แผ่ขยายออกไป ก่อตัวเป็นม่านหมอกสีรุ้งอันงดงามตระการตา ปิดกั้นห้วงมิติ

ยามนี้ ซูเสวียนจวินราวกับยืนอยู่บนอีกฟากฝั่งของทะเลดาว มนตราใดๆ ล้วนมิอาจกร้ำกราย ต่อให้เซวี่ยหลัวใช้ออกด้วยมหาเคล็ดสังหาร พุ่งเข้าสังหารเขา แต่ก็ไม่อาจเข้าใกล้เขาได้เลย ราวกับมีสายธารแห่งกาลเวลาขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง

ค่ายกลสังหารระดับบรรดาศักดิ์โหวที่ซูฉานฉานสร้างขึ้น มีความพลิกแพลงซับซ้อนยิ่งกว่าค่ายกลสังหารระดับบรรดาศักดิ์โหวที่สร้างโดยปรมาจารย์หรือมหาปรมาจารย์ค่ายกลทั่วไปมากนัก กระบวนท่านี้เกี่ยวข้องกับวิชาแห่งมิติ

แม้คนทั้งสองจะอยู่ในฟ้าดินเดียวกัน ทว่ากลับอยู่คนละห้วงมิติ

สถานที่แห่งนี้ถูกอักขระค่ายกลตรึงไว้ เซวี่ยหลัวไม่อาจทำลายความว่างเปล่า ย่อมไม่อาจทำลายห้วงมิติที่แตกต่าง ทำร้ายซูเสวียนจวินได้ เขาจึงอยู่ในสถานะไร้พ่ายตั้งแต่แรกเริ่ม

ฉับ!...

ซูเสวียนจวินเร่งเร้าค่ายกลสังหาร ประกายอัสนีเส้นมหึมาฟาดฟันลงมาจากฟากฟ้า กลืนกินห้วงมิติที่เซวี่ยหลัวสถิตอยู่ บีบบังคับให้เขาต้องเผยตัวออกมา

เซวี่ยหลัวตวัดกระบี่ ปราณกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นภาพมรรคา นั่นคือภาพสะท้อนของกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินที่เขาเข้าถึง

ภาพมรรคาปะทะกับประกายอัสนีสีม่วง ทั้งสองฝ่ายปลดปล่อยลำแสงอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งชนกันอย่างบ้าคลั่ง ทำลายยอดเขาไปนับไม่ถ้วน

เซวี่ยหลัวจ้องมองซูเสวียนจวินเขม็ง รู้ดีว่าตนไม่อาจทำร้ายอีกฝ่ายได้ เขาจึงหันหลังกลับทันที พุ่งทะยานไปยังพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง

เขาต้องการไปรวมกลุ่มกับยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวอีกสามคน รวบรวมพลังของทุกคนเพื่อทำลายค่ายกลสังหาร

ฟุ่บ!...

ยามที่เซวี่ยหลัวทุ่มสุดตัว อานุภาพช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ปราณกระบี่หลายสายของเขาฟาดฟันเจตจำนงแห่งการสังหารที่ขวางหน้า ทะลวงเข้าสู่พื้นที่อีกแห่งหนึ่ง

ยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวที่อยู่ในพื้นที่นี้ คือชายร่างเตี้ยแคระที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกดำ

เมื่อเขาเห็นเซวี่ยหลัวพุ่งทะลวงเข้ามาในพื้นที่ของตน ก็ดีใจยิ่งนัก รีบเอ่ยขึ้นว่า “เซวี่ยหลัว พวกเราร่วมมือกัน ฟาดฟันค่ายกลสังหารนี้เสีย!”

“พลังของพวกเราสองคนยังไม่พอ ต้องรวมอีกสองคนมาด้วย จึงจะพอมีความหวัง” เซวี่ยหลัวกล่าว

ทั้งสองพุ่งทะยานไปยังพื้นที่แห่งที่สอง ที่นั่น หลี่จิงอู่ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งวิหารเต๋า กำลังต่อสู้กับยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับอย่างดุเดือด

เมื่อซูเสวียนจวินเห็นดังนั้น ก็รีบเคลื่อนย้ายท่านผู้อาวุโสสูงสุดออกมาทันที

“ศิษย์หลานซู หากปล่อยให้พวกเขารวมกลุ่มกันได้ จะไม่เป็นการเปิดโอกาสให้พวกเขาทำลายค่ายกลสังหารหรือ?” หลี่จิงอู่เอ่ยด้วยความกังวล

“ไม่เป็นไร!”

ซูเสวียนจวินโบกมือ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน แค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ในเมื่อพวกมันคิดว่าการหลอมรวมพลังของหลายคนจะทำลายค่ายกลสังหารได้ ก็ให้โอกาสพวกมันเถิด ข้าจะให้พวกมันได้รู้ซึ้งถึงความสิ้นหวัง”

ไม่นานนัก เซวี่ยหลัวและพรรคพวกทั้งสี่ก็รวมกลุ่มกันได้ ทั้งสี่ร่วมมือกัน โจมตีค่ายกลสังหาร หวังจะทำลายมันให้จงได้

เสียง ตูม!... ดังกึกก้อง ค่ายกลสังหารสาดแสงเจิดจรัส เจตจำนงแห่งการสังหารอันไร้ขอบเขต ขาวโพลนไปทั่วบริเวณ ราวกับภูเขาหิมะถล่มทลาย ทำลายการโจมตีของทั้งสี่คนจนแหลกสลาย

และเจตจำนงแห่งการสังหารอันไร้ขอบเขตนั้น ก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังรูปธรรม โจมตีเข้าใส่ทั้งสี่คน

เซวี่ยหลัวและพรรคพวกหน้าถอดสี พลังของทั้งสี่คนรวมกันยังไม่อาจทำลายค่ายกลสังหารได้

พวกเขารีบใช้ออกด้วยทักษะยุทธ์ ต้านรับพลังแห่งเจตจำนงแห่งการสังหาร

“เซวี่ยหลัว จงเขียนมหาเคล็ดสังหารที่เจ้าครอบครองออกมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ให้ตายอย่างศพสมบูรณ์”

ซูเสวียนจวินยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ มองตํ่าลงไปยังเซวี่ยหลัวและพรรคพวก น้ำเสียงราวกับดังกึกก้องมาจากชั้นฟ้าชั้นที่เก้า

“อยากได้มหาเคล็ดสังหาร ฝันไปเถอะ!” เซวี่ยหลัวแค่นเสียงเย็น

สายตาของซูเสวียนจวินกวาดมองยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับทั้งสามทีละคน พลางเอ่ย “พวกเจ้าจะมีที่มาเช่นไร ข้าไม่สน นำทักษะยุทธ์ที่พวกเจ้ามีออกมา ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า ให้ตายอย่างศพสมบูรณ์”

“หึหึ ไม่มีทาง!”

ทั้งสามแค่นเสียงเย็น

ซูเสวียนจวินส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ่ย “ในเมื่อพวกเจ้าไม่รู้จักความหวังดี ก็จงตายอย่างศพไม่สมบูรณ์เถิด!”

เขายื่นเกาทัณฑ์สีเลือดในมือส่งให้แก่หลี่จิงอู่ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งวิหารเต๋า ของวิเศษชิ้นนี้ เขาใช้งานมาหลายครั้งจนเกิดรอยร้าวแล้ว คงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้งก็คงแหลกสลาย

ให้ท่านผู้อาวุโสสูงสุดใช้มันต้านทานยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหว ย่อมเหมาะสมที่สุด

หลี่จิงอู่รับเกาทัณฑ์สีเลือดมา เขาผู้เป็นยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหว เมื่อถ่ายทอดพลังปราณเข้าไป เกาทัณฑ์สีเลือดก็สาดแสงสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว ควบแน่นเป็นประกายศรสีเลือด

“รับความตายซะ!”

หลี่จิงอู่คำรามลั่น เล็งประกายศรสีเลือดไปยังยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับผู้หนึ่ง

ซูเสวียนจวินเร่งเร้าค่ายกลสังหาร โจมตีเซวี่ยหลัวและพรรคพวก

เซวี่ยหลัวและพรรคพวกหน้าถอดสี ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อต้านทาน

เซวี่ยหลัวกวัดแกว่งกระบี่ยาวสีดำ ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่ก็เกิดภาพมรรคาขึ้น ต้านทานพลังแห่งค่ายกลสังหารอันน่าครั่นคร้าม

ส่วนยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับทั้งสาม ก็งัดไพ่ตายออกมาเช่นกัน

ตูม!...

ยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับคนแรก นำยันต์แผ่นหนึ่งออกมา เป็นยันต์ที่จารึกโดยยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์อ๋องด้วยตนเอง สาดแสงเจิดจรัส แปรเปลี่ยนเป็นระฆังทองคำใบใหญ่ ครอบคลุมตนเองเอาไว้

ประกายอัสนีที่เกิดจากเจตจำนงแห่งการสังหารฟาดฟันลงบนระฆังทองคำ ทำได้เพียงทำให้ตัวระฆังสั่นสะเทือน ไม่อาจทำลายมันได้

“ยันต์แสงทองคุ้มภัย ซ้ำยังเป็นยันต์ที่ยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์อ๋องยอมสละเลือดแก่นแท้ในการจารึก” สายตาของซูเสวียนจวินทอประกาย

ยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับคนที่สองนำของวิเศษชิ้นหนึ่งออกมา เป็นลูกแก้วสีเงิน

ลูกแก้วสีเงินส่องแสงกลางอากาศ ควบแน่นเป็นเทพยดาชุดเกราะเงิน ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับตนเอง

ชั่วพริบตา กลิ่นอายของผู้นี้ก็พุ่งทะยานขึ้น แม้จะยังไม่ถึงขั้นบรรดาศักดิ์อ๋อง แต่ก็ห่างไกลไม่มากนัก

“หืม ของวิเศษชิ้นนี้แม้จะไม่อาจยกระดับพลังตบะของคนผู้หนึ่งให้สูงขึ้นได้ถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ได้ชั่วคราว ทว่ากลับสามารถยกระดับพลังตบะของตนเองให้ถึงจุดสูงสุดของขอบเขตปัจจุบันได้ นับเป็นของวิเศษชั้นเลิศทีเดียว”

ซูเสวียนจวินตาเป็นประกาย ลงมือกับผู้นี้เบาลงเล็กน้อย ไม่อยากทำให้ของวิเศษชิ้นนั้นเสียหาย

ยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับคนที่สาม นำแผนภาพมารออกมาแผ่นหนึ่ง

ในแผนภาพมาร ปรากฏทวยเทพมารเก้าเนตรยืนตระหง่าน รอบกายทวยเทพมารเก้าเนตร มีภูเขามารเก้าลูกตั้งตระหง่านยิ่งใหญ่

แผนภาพมารเปล่งแสง ภูเขามารแต่ละลูกพุ่งทะยานออกมาจากแผนภาพมาร แปรเปลี่ยนเป็นภูเขาขนาดยักษ์ของจริง พุ่งชนค่ายกลสังหาร

“หืม แผนภาพทวยเทพมารเก้าเนตร เป็นศาสตราของนิกายมารสวรรค์”

เมื่อซูเสวียนจวินเห็นแผนภาพมารแผ่นนี้ จิตใจก็พลันหวั่นไหว แม้เขาจะคาดเดาที่มาของยอดคนขั้นบรรดาศักดิ์โหวลึกลับทั้งสามนี้ไว้บ้างแล้ว ทว่าก็ไม่คิดว่านิกายมารสวรรค์จะลงมือกับเขา

“อ้อ จริงสิ ข้าสังหารหนานกงเวิ่นหมัว ผู้ฝึกตนวิถีมารขั้นผลึกทองคำแปดวัฏจักร ในดินแดนลับปรากฏการณ์สวรรค์ นิกายมารสวรรค์ย่อมมีความแค้นกับข้า”

ซูเสวียนจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตระหนักถึงสาเหตุ