บทที่ 43 - ซุนหล่านเชียนหน้าแตกไม่หยุด

บทที่ 43 - ซุนหล่านเชียนหน้าแตกไม่หยุด

ลู่ฉิงอวี้มองซุนหล่านเชียนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้น

"ซุนหล่านเชียน รีบไสหัวไปซะ!"

"แค่แกดูถูกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลิงหลง แถมยังเหยียดหยามคนในนี้ ฉันก็ไม่มีทางร่วมมือกับพวกแกแล้ว!"

"ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

ซุนหล่านเชียนได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด

"ลู่ฉิงอวี้ แกจะมาจองหองอะไรนักหนา"

"โดนซูซินเซวียนด่า ฉันยอมรับได้!"

"โดนคุณหนูหลิงด่า ฉันก็ยอมรับได้เหมือนกัน!"

"ที่พวกเธอด่าฉัน มันก็เป็นความผิดของฉันจริงๆ!"

"แต่แกมีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"

เขายอมรับให้พวกเธอด่าได้ แต่รับไม่ได้ที่ลู่ฉิงอวี้จะมาด่าเขา

ในสายตาเขา โลกใบนี้วัดกันที่ความแข็งแกร่ง

แม้ตอนนี้ซูซินเซวียนจะยังไม่เก่งกาจ แต่พรสวรรค์และอาชีพของเธอก็การันตีแล้วว่าความสำเร็จในอนาคตต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ส่วนหลิงเยี่ยซวงก็เก่งกาจ พรสวรรค์และอาชีพก็ไม่เลว แถมยังมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่

แต่ลู่ฉิงอวี้กลับเป็นแค่คนที่มีดีแค่พรสวรรค์ อาชีพห่วยแตกสุดๆ

แถมภูมิหลังอะไรนั่นก็ไม่มีประโยชน์เลย

คนแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรมาไล่เขาให้ไสหัวไป

หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

หมอนี่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เขาไสหัวไป

สีหน้าของซูซินเซวียนเปลี่ยนไปทันที ส่วนหลิงเยี่ยซวงมองซุนหล่านเชียนด้วยความสนใจ

เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายเดินหมากผิดตาที่สำคัญที่สุดไปแล้ว

ตอนแรก เรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลิงหลงก็ถือว่าล้มเหลวไปแล้ว

แต่จุดเปลี่ยนเดียวคือต้องหาทางทำให้ลู่ฉิงอวี้ยอมรับให้ได้

ทว่าตอนนี้ อย่าว่าแต่ทำให้ลู่ฉิงอวี้ยอมรับเลย ดันไปทำให้เขาขุ่นเคืองเข้าซะแล้ว

ดังนั้น ซุนหล่านเชียนในตอนนี้จึงเดินเข้าสู่ทางตันอย่างสมบูรณ์

เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าลู่ฉิงอวี้มีความสำคัญในใจของซูซินเซวียนมากแค่ไหน!

และก็เป็นอย่างที่คิด วินาทีต่อมาซูซินเซวียนก็ตวาดลั่นทันที

"พี่ฉิงอวี้ของฉันพูดแล้ว แกจะมาสอดทำไม"

"ไล่ให้ไสหัวไปก็รีบไสหัวไปสิ!"

"ยังกล้ามาเถียงอีก คิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรฮะ"

น้ำเสียงของเธอแย่มาก ส่วนสีหน้าของซุนหล่านเชียนก็ดูไม่ได้เลย

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะออกโรงปกป้องลู่ฉิงอวี้ขนาดนี้ นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

หลิงเยี่ยซวงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเยาะเย้ยขึ้นมา

"ซุนหล่านเชียน ถ้าฉันเป็นแก ตอนนี้คงรีบคุกเข่าขอโทษไปแล้ว!"

"เพราะพฤติกรรมของแกมันช่างน่าขายหน้าสิ้นดี!"

ซุนหล่านเชียนได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็ยิ่งทะมึนลง ก่อนจะตวาดกลับ

"คุกเข่าขอโทษมันเนี่ยนะ"

"หมอนี่มันเป็นตัวอะไร"

"ช่างตีเหล็กพรสวรรค์ระดับ S มันก็แค่ขยะชิ้นนึง!"

"ไร้ค่าสิ้นดี!"

เขามองไม่เห็นหัวลู่ฉิงอวี้เลยแม้แต่น้อย แถมยังแสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยาม ทำตัวหยิ่งยโสไม่เปลี่ยน

หลิงเยี่ยซวงยิ้มบางๆ ไม่คิดเลยว่าลูกน้องของเจ้าเมืองหลิงหลงจะมีสภาพแบบนี้

ไอ้โง่เอ๊ย!

ไอ้สวะที่เกินเยียวยา!

แต่มันก็เข้าทางเธอพอดี!

คนอื่นอาจจะมองไม่เห็นค่าอาชีพช่างตีเหล็กของลู่ฉิงอวี้ แต่เธอมองเห็น

นี่มันเจ๋งมาก นี่มันร้ายกาจสุดๆ

เกราะอกพสุธาระดับตำนานเลเวล 5 แถมยังมีสกิลพสุธาพิทักษ์อีกต่างหาก

ช่างตีเหล็กที่เก่งกาจระดับนี้ เธอต้องดึงตัวมาให้ได้!

ซูซินเซวียนทำท่าจะด่าต่อ แต่ลู่ฉิงอวี้ก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้

เขาส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ถึงฉันจะเป็นช่างตีเหล็ก แต่ฉันก็มีพรสวรรค์ระดับ S"

"ส่วนแก เป็นแค่คนที่มีพรสวรรค์ระดับ C จะมาเทียบอะไรกับฉันได้"

"ในอนาคต แกจะต้องถูกค่าสเตตัสของฉันบดขยี้อย่างเลือดเย็น!"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่กลับแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทรงพลังราวกับราชาที่มองเหยียดลงมา!

สีหน้าของซุนหล่านเชียนเปลี่ยนไปทันที เขาเผลอก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

หลิงเยี่ยซวงเองก็มองลู่ฉิงอวี้ด้วยความประหลาดใจ เขาช่างมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน

ความมั่นใจแบบนั้นมันไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำ!

แต่มันเป็นความมั่นใจและความภาคภูมิใจที่มีต่ออนาคตของตัวเองมาตั้งแต่เกิด

มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ในเมื่อเขาไม่ใช่ช่างตีเหล็กธรรมดาๆ สักหน่อย

เขาคือช่างตีเหล็กระดับ S ที่มีระบบช่างตีเหล็กระดับเทพเชียวนะ!

"แต่เลเวลของแกมันอัปยากนะ!"

"แถมแกก็ต้องขาดแคลนสกิลอย่างแน่นอน!"

ซุนหล่านเชียนรีบตั้งสติ แล้วพูดถึงจุดอ่อนสำคัญของอาชีพช่างตีเหล็กออกมา

สกิลของช่างตีเหล็กไม่ใช่สกิลต่อสู้ ล้วนเป็นสกิลสนับสนุนทั้งนั้น

และสกิลติดตัวพวกนี้ก็ไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังรบเลย ถ้าช่วยเพิ่มพลังรบได้ก็คงดีหรอก

แต่ปัญหาคือมันไม่ใช่!

สกิลของช่างตีเหล็กล้วนเป็นสกิลติดตัว แถมยังเน้นไปที่การยกระดับการตีเหล็กทั้งนั้น

มันก็เลยทำให้ช่างตีเหล็กขาดแคลนสกิลกดใช้

ไม่มีความสามารถในการต่อสู้ มีแต่ค่าสเตตัสล้วนๆ

สำหรับปัญหานี้ ลู่ฉิงอวี้กลับตอบกลับอย่างเรียบง่าย

"ขอแค่อุปกรณ์ของฉันดีพอก็พอแล้ว!"

"อุปกรณ์ทั้งห้าชิ้นมีทั้งสกิลติดตัวและสกิลกดใช้ก็พอแล้วนี่!"

คำพูดของลู่ฉิงอวี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับตกตะลึง

ข้อนี้มันก็จริง

สิ่งเดียวที่ช่างตีเหล็กสามารถพึ่งพาได้ ก็คืออุปกรณ์

และด้วยสกิลติดตัวที่มี อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นมาก็มักจะดีที่สุดเมื่อเทียบในระดับเดียวกัน

ซุนหล่านเชียนสงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะพูดสวนขึ้น

"แต่ใครๆ ก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"คนอื่นก็มีอุปกรณ์สุดยอดห้าชิ้นได้เหมือนกัน แถมมีทั้งสกิลติดตัวและสกิลกดใช้ด้วย!"

"แล้วแกก็ยังขาดสกิลติดตัวของอาชีพไปตั้งห้าสกิลอยู่ดี!"

ใช่แล้ว อุปกรณ์น่ะใครๆ ก็หามาใส่ได้

แค่ลู่ฉิงอวี้ที่เป็นช่างตีเหล็ก มีโอกาสหาอุปกรณ์ดีๆ มาได้ง่ายกว่าเท่านั้นเอง

แต่นี่ไม่ใช่ขีดจำกัดพิเศษของเขาคนเดียว ทุกคนก็สามารถทำได้เหมือนกัน

หลิงเยี่ยซวงเองก็คิดแบบเดียวกัน นี่คือปัญหาที่ช่างตีเหล็กต้องเผชิญมาโดยตลอด

แต่ซูซินเซวียนกลับไม่คิดแบบนั้น เธอเชื่อมั่นในตัวลู่ฉิงอวี้อย่างหมดใจ

นั่นก็เพราะดาบเพลิงแผดเผาไงล่ะ!

เธอรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของดาบเพลิงแผดเผา

แถมยังเป็นถึงระดับประกายรุ้งที่โคตรจะโกงอีกต่างหาก

แถมยังคำนวณเป็นเปอร์เซ็นต์ด้วยนะ ตั้ง 70% เชียวนะ!

นี่ต้องเป็นผลมาจากสกิลติดตัวของลู่ฉิงอวี้แน่ๆ

แล้วถ้าในอนาคต อุปกรณ์ทั้งห้าชิ้นของเขาเป็นระดับประกายรุ้งทั้งหมดล่ะ

แถมยังมีทั้งสกิลติดตัวและสกิลกดใช้ ค่าสเตตัสของเขาก็จะบดขยี้คนอื่นได้อย่างราบคาบแน่นอน

แต่เรื่องนี้ เธอเอาไปบอกคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด!

"เรื่องนั้นแกไม่ต้องมาเสือก!"

"นั่นมันเรื่องของฉัน!"

"ตอนนี้ โอกาสที่แกจะดึงตัวซินเซวียนไปร่วมด้วยน่ะเท่ากับศูนย์!"

"แกรีบไสหัวกลับไปรายงานเจ้านายแกได้แล้ว แล้วก็อย่าโผล่หน้ามาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลิงหลงอีก!"

"สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลิงหลงไม่ต้องการการลงทุน ไม่ต้องการเงินทุนอะไรทั้งนั้น!"

"พวกเราจะเลือกไปร่วมมือกับตระกูลหลิง!"

การร่วมมือกับตระกูลหลิงมันเป็นของตายอยู่แล้ว งั้นก็พูดออกไปตรงๆ เลยก็แล้วกัน

หลิงเยี่ยซวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การที่เขาพูดออกมาแบบนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าการร่วมมือกับตระกูลหลิงได้รับการยืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

"พวกแก..." ซุนหล่านเชียนถึงกับช็อก

สิ่งที่เขากังวลมันเกิดขึ้นจนได้

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าตระกูลหลิงจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้

"ใช่ รีบไสหัวไปซะ!"

หลิงเยี่ยซวงโบกมือไล่ เธออารมณ์ดีสุดๆ ที่สามารถคว้าตัวลู่ฉิงอวี้และซูซินเซวียนมาได้

ซุนหล่านเชียนเจ็บใจแทบบ้า ภารกิจของเขาล้มเหลวไม่เป็นท่า!

"ซูซินเซวียน เธอเอาไปคิดดูให้ดีๆ นะ!"

"เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ!"

ซูซินเซวียนมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เขาก็ยอมล่าถอยไปเอง

[จบแล้ว]