บทที่ 23 - พลังแห่งเบื้องหลังตระกูลใหญ่

บทที่ 23 - พลังแห่งเบื้องหลังตระกูลใหญ่

และแล้วก็มีคนเริ่มแสดงอาการหวั่นไหวกับข้อเสนอขึ้นมาจริงๆ

ต้องยอมรับเลยว่าถึงซูซินเซวียนจะเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยและมีคนชื่นชอบเธอมากมายก็เถอะ

แต่เมื่อต้องเอามาเปรียบเทียบกับอนาคตและความก้าวหน้าของตัวเองแล้ว เธอก็แทบจะไม่มีความหมายอะไรเลย

ถึงแม้ทั้งคู่จะมีพรสวรรค์ระดับ S และอาชีพก็ไม่ได้ทิ้งห่างกันมากนัก

แต่จุดต่างสำคัญคือคนหนึ่งมีเบื้องหลังตระกูลใหญ่คอยหนุน ส่วนอีกคนไม่มีอะไรเลย

ช่องว่างของอำนาจและอิทธิพลมันห่างกันราวฟ้ากับเหว ใครที่มีสมองหน่อยก็ย่อมรู้ดีว่าควรเลือกอยู่ฝั่งไหน

ไม่นานนักก็มีคนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งคน

ทุกคนต่างรู้ดีว่าหมอนี่เป็นใคร เพราะเขาเองก็เป็นที่รู้จักไม่แพ้กัน

เขาคือ หม่าอี๋หยาง ตัวตึงอีกคนในรุ่นที่มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์

เขาครอบครองพรสวรรค์ระดับ A ซึ่งถือว่าเป็นรองแค่ระดับ S เท่านั้น และมีอาชีพเป็นนักดาบเหมันต์

อาชีพนักดาบเหมือนกับซูซินเซวียน ต่างกันแค่ของเขาเป็นสายน้ำแข็งส่วนเธอเป็นสายไฟ

คนที่มีพรสวรรค์ระดับ A ในมหาวิทยาลัยหลิงหลงนั้นมีอยู่นับหัวได้เลย

ดังนั้นนักศึกษาที่มีพรสวรรค์ระดับ A ทุกคนจึงเป็นที่จดจำและเป็นที่จับตามองของคนรอบข้างเสมอ

ทั้งรูปร่างหน้าตา ระดับพรสวรรค์ และอาชีพ ทุกคนจำหมอนี่ได้แม่นยำ

เมื่อเห็นหม่าอี๋หยางก้าวออกมา เซี่ยงหมิงเจ๋อก็หัวเราะชอบใจทันที

"หม่าอี๋หยาง ดี ดีมาก"

"ขอคนที่มีพรสวรรค์ระดับ A ออกมาอีกสักสองสามคน เราจะจัดการยึดเกราะอกหลิงหลงมาให้ได้"

"ฉันไม่โกหกพวกนายหรอก รางวัลที่ตกลงกันไว้ฉันจะจัดการให้ครบถ้วนแน่นอน"

"โควตามีจำกัดนะ ใครมาก่อนได้ก่อน หมดแล้วหมดเลยนะเว้ย"

พอเขาพูดปลุกปั่นแบบนั้น หลายคนก็เริ่มคันไม้คันมืออยากจะลองดูบ้าง

การที่หม่าอี๋หยางก้าวออกมาเป็นคนแรก ยิ่งเป็นการกระตุ้นให้คนอื่นๆ กล้าตามออกมามากขึ้น

"ฉันเอาด้วย"

"ถึงฉันจะเพิ่งเลเวล 2 แต่ฉันก็มีพรสวรรค์ระดับ B นะเว้ย"

"ขนาดระดับ B ยังกล้าแจม งั้นระดับ A อย่างฉันก็ไม่พลาดเหมือนกัน"

"งั้นฉันขอเข้าไปแจมด้วยคนแล้วกัน"

"ช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อาศัยพวกมากลากไปก็พอแล้ว"

เซี่ยงหมิงเจ๋อยิ้มหน้าบาน ตอนนี้มีคนเดินออกมารวมตัวกันถึงสามคนแล้ว

ถึงแม้จะมีแค่สามคน แต่นั่นก็รวมระดับ A ถึงสองคนและระดับ B อีกหนึ่งคนเลยนะ

"ดาวโรงเรียนซู ฝั่งเรามีตั้งห้าคนนะ"

"ฉันเลเวล 3 ส่วนจวงเหอฮุ่ยเลเวล 2"

"และคนที่เหลือก็ตีซะว่าเลเวล 2 กันหมด"

"เธอคิดว่าตัวเองจะรับมือไหวเหรอ"

"ยอมแพ้แล้วส่งของมาซะดีๆ เถอะ"

เขายื่นมือไปทางซูซินเซวียนเพื่อบีบบังคับให้เธอยอมจำนน

เขาต้องการให้เธอยอมแพ้และส่งมอบเกราะอกหลิงหลงมาให้แต่โดยดี

ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่อยากลงไม้ลงมือหรอก แค่อยากใช้วิธีกดดันให้เธอยอมส่งเกราะอกหลิงหลงมาให้เท่านั้นเอง

เพราะถ้าเกิดปะทะกันแล้วซูซินเซวียนได้รับบาดเจ็บขึ้นมา คนที่จะปวดใจก็คือเขานี่แหละ

ซูซินเซวียนกวาดสายตามองเซี่ยงหมิงเจ๋ออย่างเย็นชา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปจ้องมองคนทั้งสามที่เพิ่งก้าวออกมา

"พวกโง่เขลา"

"ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกนายคิดจริงๆ เหรอว่าจะลอยนวลไปได้ง่ายๆ"

"เซี่ยงหมิงเจ๋ออาจจะรอดตัวไปได้ แต่พวกนายสามคนคงไม่โชคดีแบบนั้นหรอก"

"ถึงเวลานั้นหมอนั่นก็คงปัดความรับผิดชอบจนพ้นตัว"

"และพวกนายนั่นแหละที่จะกลายเป็นแพะรับบาปแทน"

"ที่บอกว่าจะให้ผลประโยชน์น่ะ มันก็แค่คำพูดหลอกใช้ให้พวกนายเป็นสุนัขรับใช้ก็เท่านั้นแหละ"

เธอสับแหลกอย่างไม่ไว้หน้า

ในเมื่อทั้งสามคนเลือกเส้นทางนี้แล้ว คำว่าสุนัขรับใช้ก็ดูจะเหมาะสมกับพวกเขาที่สุดแล้วล่ะ

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซูซินเซวียนจะกล้าด่ากราดแบบเจ็บแสบขนาดนี้

เพราะภาพลักษณ์ของเธอตอนอยู่มัธยมปลายไม่เคยแสดงความก้าวร้าวหรือใช้คำพูดหยาบคายแบบนี้มาก่อนเลย

ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่หม่าอี๋หยางจะก้าวออกมาอีกหนึ่งก้าวแล้วยิ้มตอบ

"ดาวโรงเรียนซู นกทำรังยังรู้จักเลือกไม้ คนเราก็ต้องรู้จักหาทางหนีทีไล่สิ"

"ถึงฉันจะมีพรสวรรค์ระดับ A แต่ฐานะทางบ้านฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไร"

"ฉันมีแต่ต้องพึ่งพากำลังของตัวเองเท่านั้น"

"แต่การพึ่งพาแค่ตัวเอง เธอคิดว่ามันจะไปได้ไกลสักแค่ไหนเชียว"

"เผลอๆ อนาคตของฉันที่ไม่มีใครคอยสนับสนุน อาจจะสู้พวกระดับ C ที่มีเส้นสายไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"นี่คือโอกาสทอง และฉันไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดตรงไหน"

"ส่วนเรื่องคำว่าสุนัขรับใช้น่ะเหรอ..."

"ยอมเป็นสุนัขรับใช้ให้คนใหญ่คนโตในตอนนี้ ดีกว่าต้องมาโดนคนอื่นเหยียบย่ำในวันหน้าเพราะไม่มีอำนาจอะไรเลย"

หม่าอี๋หยางยอมรับตำแหน่งสุนัขรับใช้หน้าตาเฉย

แถมยังไม่มีท่าทีละอายใจกับการกระทำของตัวเองเลยสักนิด

คำพูดของเขาทำเอาอีกสองคนที่เหลือถึงกับหันมามองด้วยความตกตะลึง

พวกเขาไม่นึกเลยว่าหม่าอี๋หยางจะใจเด็ดและกล้ายอมรับออกมาตรงๆ ขนาดนี้

นี่มันกะจะทุ่มสุดตัวโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเลยนี่หว่า

เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยงหมิงเจ๋อก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างสะใจ

เขาเดินเข้าไปตบไหล่หม่าอี๋หยางด้วยความพึงพอใจและพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ไอ้น้อง แกนี่มันอนาคตไกลจริงๆ"

"จากนี้ไปแกมาเป็นลูกน้องฉัน รับรองว่าฉันจะอัดฉีดทรัพยากรให้แกไม่อั้นเลย"

เขาพอใจมาก เป้าหมายอย่างหนึ่งของเขาบรรลุผลแล้ว

นั่นคือการดึงตัวพวกที่มีพรสวรรค์ระดับสูงมาเป็นพวก

การได้คนที่มีพรสวรรค์ระดับ A สองคนและระดับ B หนึ่งคนมาร่วมวงในครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก

โดยเฉพาะท่าทีสวามิภักดิ์อย่างออกหน้าออกตาของนักดายระดับ A คนนี้

"ขอบคุณครับลูกพี่เซี่ยง ผมจะไม่ทำให้ลูกพี่ผิดหวังแน่นอน"

หม่าอี๋หยางทำท่าทางดีใจจนเนื้อเต้น

คำว่าลูกพี่เซี่ยงที่หลุดออกจากปากเขาเป็นการยืนยันความจงรักภักดีอย่างชัดเจน

ชายอีกสองคนที่เหลือต่างมองด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

นี่คือว่าที่ผู้นำตระกูลเซี่ยงในอนาคตเชียวนะ

การได้เป็นลูกน้องของเขาไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไรเลย

ตรงกันข้าม มันคือบันไดทางลัดที่จะทำให้อนาคตก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดต่างหาก

ซูซินเซวียนยิ้มหยัน ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเหน็บแนม

"เซี่ยงหมิงเจ๋อ ถ้านายอยากได้เกราะอกหลิงหลงนักก็เข้ามาแย่งเอาเองสิ"

"แต่ถ้าคิดจะให้ฉันยอมแพ้แล้วส่งมันให้แต่โดยดีล่ะก็ ฝันไปเถอะ"

"พวกนายอยากลองดีก็เข้ามาได้เลย"

เธอจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ ท่าทางพร้อมรบเหมือนขุนพลที่พร้อมจะประจัญบานกับศัตรูนับหมื่น

โดยเฉพาะภาพที่เธอกระชับดาบเพลิงแผดเผาไว้ในมือนั้นดูเท่และองอาจสง่างามสุดๆ

ท่าทีที่ไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใดของเธอทำให้หลายคนที่มุงดูอยู่รู้สึกทึ่งและประทับใจไปตามๆ กัน

เซี่ยงหมิงเจ๋อมองซูซินเซวียนด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยมือถึงขนาดนี้

คนอื่นๆ เองก็มีสีหน้าแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเหมือนกัน

ซูซินเซวียนยืนอยู่ตัวคนเดียวนะ ยังไงก็ต้องโดนหมาหมู่รุมสกรัมจนแพ้ไปอยู่ดี

ดึงดันสู้ต่อไปก็มองไม่เห็นประโยชน์อะไรเลยสักนิด

จวงเหอฮุ่ยเบียดตัวเข้าหาเซี่ยงหมิงเจ๋อแล้วกระซิบเสียงอ่อนหวาน

"พี่เซี่ยงคะ..."

"สงสัยดาวโรงเรียนซูคงคิดว่าพี่ไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเธอจริงๆ มั้งคะ"

"เธอก็เลยทำตัวหยิ่งผยอง ไม่เห็นหัวใครแบบนี้ไงคะ"

คำพูดของเธอไปกระตุกต่อมโมโหของเซี่ยงหมิงเจ๋อเข้าอย่างจัง เขาแค่นหัวเราะเยาะ

"ซูซินเซวียน เธอคิดว่าการที่ฉันชอบเธอจะทำให้เธอทำตัวกร่างใส่ฉันได้งั้นเหรอ"

"เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอ"

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งถึงผลของการที่กล้ามาลองดีกับฉัน"

"ฉันจะทำให้เธอตาสว่างว่าเบื้องหลังและอำนาจต่างหากคือของจริง"

"พรสวรรค์เหรอ อาชีพเหรอ ของพวกนั้นมันก็แค่เปลือกนอก"

"ของจริงคือคนที่มีอำนาจหนุนหลังเว้ย"

จวงเหอฮุ่ยแอบส่งสายตาเย้ยหยัน นี่แหละคือสถานการณ์ที่เธอต้องการ

ยิ่งสองคนนี้บาดหมางกันรุนแรงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ให้แตกหักจนกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไปเลยยิ่งประเสริฐ

ซูซินเซวียนฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

"ฉันล่ะยอมใจในความคิดและความฉลาดของนายจริงๆ"

"พล่ามไร้สาระไปก็ไลฟ์บอย เข้ามาเลยดีกว่า อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกนายจะแน่สักแค่ไหน"

[จบแล้ว]