บทที่ 670 ยันต์ของจีนแท้จริงแล้วคืออักขระงั้นหรือ? ซูฮั่นจารึกอุปกรณ์สำเร็จ

เวลาเที่ยงตรง

มี่มี่บินมาจากแดนไกล

"เจ้านาย ได้เวลากลับบ้านไปทานมื้อเที่ยงแล้วค่ะ..."

"ตกลง กำลังไป!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูฮั่นก็หยุดการบ่มเพาะ

หลังจากกลับมาที่หุบเขา

เขาก็เล่าให้ทุกคนฟังเกี่ยวกับความเชื่อมโยงระหว่างวิถีแห่งธาตุและวิชาการต่อสู้

ที่โต๊ะอาหาร

ต้าหนิวผีซู้ดบะหมี่เข้าปากคำโตแล้วถามขึ้นว่า "ท่านเทพมังกร วิชาการต่อสู้และเคล็ดวิชาทางจิตใจทั้งหมดสามารถสอดประสานกับพลังธาตุได้งั้นหรือครับ?"

ซูฮั่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบว่า "มันก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่นะ! เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวช่วงบ่ายเทพองค์นี้จะรวบรวมเคล็ดวิชาการบ่มเพาะกำลังภายในมาให้ แล้วพวกนายก็เอาไปฝึนฝนตามนั้นก็แล้วกัน..."

"รับทราบครับ ท่านเทพมังกร"

ต้าหนิวผีพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

หลังมื้อเที่ยง

ซูฮั่นเข้าไปในห้องหนังสือและแจ้งความต้องการของเขาให้ทางเจ้าหน้าที่ทราบ

หลังจากรอประมาณสิบนาที

ช่องทางการติดต่อของระบบการเอาชีวิตรอดแห่งโชคชะตาของชาติก็เปิดขึ้น

เจ้าหน้าที่ได้รวบรวมเคล็ดวิชาการบ่มเพาะทั้งหมดที่มีอยู่ในประเทศมามอบให้

ซูฮั่นกวาดสายตามองคร่าวๆ และพบว่าเคล็ดวิชาเหล่านี้ครอบคลุมมากทีเดียว

ในจำนวนนั้น มีเคล็ดวิชาจากสำนักเต๋าเพียงอย่างเดียวถึงเจ็ดเคล็ดวิชา

วิชายันต์ วิชาสายฟ้า วิชาแสงทอง

แม้คนยุคใหม่จะไม่สามารถบ่มเพาะพวกมันได้ แต่วิชาเหล่านี้ล้วนเป็นมรดกตกทอดจากยุคโบราณ

เคล็ดวิชาบางอย่างสงวนไว้ให้เพียงเจ้าสำนักรุ่นต่อรุ่นบ่มเพาะเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เพื่อประโยชน์ของซูฮั่น ทางการได้นำพวกมันออกมาจนหมดสิ้น

นอกจากนี้ ยังมีคัมภีร์ล้ำค่าจากสำนักอื่นๆ อีกมากมาย

ตัวอย่างเช่น เคล็ดวิชาจันทรากระจ่างของนักบวชหญิงแห่งสำนักจันทรากระจ่าง

ตัวอย่างเช่น เคล็ดวิชาควบคุมอัคคีของสำนักคุณธรรมอัคคี

ตัวอย่างเช่น เคล็ดวิชาค่ายกลฉีเหมิน

สรุปแล้ว เคล็ดวิชาทั้งหมดนี้มีรวมกันประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเคล็ดวิชา!

หลังจากบันทึกเคล็ดวิชาทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว

ซูฮั่นก็เกิดความสนใจในวิชายันต์ขึ้นมาอย่างมหาศาล

กระดาษสีเหลืองเพียงแผ่นเดียวก็สามารถเรียกสายฟ้าและร่ายคาถาอันน่าอัศจรรย์ได้

หากนำมาปรับใช้ในดินแดนเถื่อน นี่มันก็คืออักขระธาตุไม่ใช่หรือไง?

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของเขา

ซูฮั่นหยิบกระดาษขาวออกมาหนึ่งแผ่น และบดชาดจนเป็นผง

จากนั้น เขาใช้พู่กันแตะชาดเล็กน้อย และใช้ธาตุลมจางๆ เพื่อเตรียมเขียนยันต์ก้าวพริบตาเทวะ

ฟึ่บ

ฟึ่บ

พู่กันตวัดไปบนแผ่นกระดาษ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเขียนยันต์เสร็จ กระดาษทั้งแผ่นก็ฉีกขาดกระจุย

ซูฮั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบเศษกระดาษขาวขึ้นมาตรวจสอบ

ไม่นานเขาก็พบต้นตอของปัญหา

กระดาษขาวไม่สามารถทนรับพลังของธาตุลมได้

แต่พลังธาตุเพียงน้อยนิดเมื่อครู่นี้ก็ถือว่าอ่อนกำลังมากแล้วนะ

หรือว่าจะต้องลดระดับพลังลงไปอีก?

ซูฮั่นหยิบกระดาษขาวแผ่นที่สองออกมาและทำการทดลองต่อ

ผลปรากฏว่า ทันทีที่ตวัดพู่กันเป็นครั้งที่สี่

กระดาษขาวก็ฉีกขาดกระจุยไปอีกแผ่น

ครั้งนี้เขาได้บีบอัดพลังลงไปถึงสิบเท่าแล้วนะ

"ดูเหมือนว่ากระดาษขาวจะไม่สามารถทนรับพลังธาตุบริสุทธิ์ได้แฮะ..."

"แล้วถ้าฉันเปลี่ยนจากการเขียนยันต์มาเป็นวิธีจารึกอักขระล่ะ ฉันจะสร้างอุปกรณ์ธาตุขึ้นมาได้ไหม?"

แม้การเขียนยันต์จะล้มเหลว

แต่ซูฮั่นก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องแย่

กระดาษขาวไม่สามารถทนรับพลังธาตุได้

แต่วัสดุพิเศษน่าจะไม่มีปัญหา

หากยันต์สามารถแสดงผลลัพธ์บนอุปกรณ์ได้

ในอนาคต เขาก็จะมีอุปกรณ์ธาตุใช้มากมายนับไม่ถ้วน!

นี่มันดีกว่าการมัวแต่มานั่งเขียนยันต์ตั้งเยอะ!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซูฮั่นก็รีบหยิบเกราะเกล็ดมังกรออกมา

เมื่อพูดถึงการรองรับพลังธาตุ

เขาคิดว่าไม่มีอะไรคู่ควรแก่การทดลองไปกว่าเกล็ดมังกรอีกแล้ว

เขาวางสนับแข้งลงบนโต๊ะ

หลับตาลง

ซูฮั่นเริ่มรวบรวมสมาธิเพื่อควบแน่นพลังธาตุลม

จากนั้น เขาก็เปลี่ยนจิตสำนึกของตนให้กลายเป็นมีดแกะสลัก

การจารึกอักขระเริ่มต้นขึ้น

ทว่าครั้งนี้เขาจะจารึกลวดลายของยันต์ก้าวพริบตาเทวะลงไป

แต่ในขณะที่ซูฮั่นกำลังจารึกลวดลาย

เขากลับค้นพบเรื่องน่าตื่นตะลึง

สิ่งที่เรียกว่ายันต์เหล่านี้ หลังจากถูกขยายขนาดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แท้จริงแล้วพวกมันก็คืออักขระธาตุนั่นเอง

เพียงแต่ลวดลายของยันต์นั้นดูซับซ้อนกว่าเมื่อเทียบกับอักขระบริสุทธิ์!

แต่หน้าที่การทำงานนั้นเหมือนกันทุกประการ

"พระเจ้า บรรพบุรุษของจีนค้นพบวิธีควบคุมพลังธาตุได้อย่างไรกัน..."

"พวกเขาคือกลุ่มคนอัจฉริยะชัดๆ..."

ซูฮั่นมีสีหน้าตกตะลึง

แต่การจารึกอักขระก็ไม่ได้หยุดชะงักลงแม้แต่วินาทีเดียว

ควบคู่ไปกับความชำนาญทักษะที่เพิ่มสูงขึ้น

ซูฮั่นก็ยิ่งเชี่ยวชาญเทคนิคการจารึกอักขระมากยิ่งขึ้น

เขายังได้ตัดทอนองค์ประกอบที่ไม่จำเป็นบางส่วนออกจากยันต์ก้าวพริบตาเทวะอีกด้วย

สิบห้านาทีต่อมา

การจารึกยันต์ก้าวพริบตาเทวะที่ได้รับการดัดแปลงก็เสร็จสมบูรณ์

ซูฮั่นลืมตาขึ้น

เขามองเห็นแสงสีเขียวจางๆ ปรากฏขึ้นบนสนับแข้งเกล็ดมังกร

"สำเร็จแล้ว!"

"ยันต์... ก็คือการจารึกอักขระแบบหยาบๆ จริงๆ ด้วย!"

"พวกมันสามารถนำมาเสริมพลังให้กับอุปกรณ์ได้ด้วย!"

ซูฮั่นสวมสนับแข้ง

จากนั้น เขาก็ออกไปทดลองใช้งานข้างนอก

เมื่อกระตุ้นการทำงานของยันต์ก้าวพริบตาเทวะ

สายลมก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขา

"ไป..."

ซูฮั่นพุ่งตัวทะยานไปตามถนนอย่างเต็มกำลัง

ร่างของเขากลายเป็นเพียงภาพติดตาในพริบตา

ครู่ต่อมา

ซูฮั่นก็มาหยุดอยู่ริมถนน

จากการประเมิน

ยันต์ก้าวพริบตาเทวะสามารถเพิ่มความเร็วของเขาได้ประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์

และระยะเวลาในการแสดงผลอยู่ที่ประมาณสิบห้านาที

หากสามารถเพิ่มอักขระสำหรับดูดซับธาตุลมลงไปในสนับแข้งได้

ระยะเวลาการแสดงผลก็จะสามารถเพิ่มขึ้นได้เกินกว่าสามสิบนาที

"เชี่ยเอ๊ย นี่มันโกงเกินไปแล้ว"

ซูฮั่นมีสีหน้าตกตะลึง

การเสริมพลังที่คงอยู่ได้นานถึงครึ่งชั่วโมง

หากนำไปใช้ในการทำสงคราม มันจะต้องยอดเยี่ยมมากอย่างแน่นอน

ที่สำคัญ นี่เป็นเพียงยันต์ประเภทสนับสนุนเท่านั้น

แล้วถ้ามันเป็นประเภทโจมตีล่ะ?

จากนั้น ซูฮั่นก็เรียกฮัวหยวนมาพบ

"ขอยืมธนูของเธอหน่อยสิ!"

"ได้ค่ะ ท่านเทพมังกร!"

ด้วยประสบการณ์จากการทดลองเมื่อครู่นี้

คราวนี้ซูฮั่นจึงยิ่งมีความมั่นใจมากขึ้น

อาวุธเขี้ยวมังกรนั้นแฝงไว้ด้วยพลังธาตุลมอยู่แต่เดิมแล้ว

ดังนั้น การจารึกจึงเป็นไปอย่างราบรื่น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซูฮั่นก็คืนธนูเขี้ยวมังกรให้ฮัวหยวน และพูดกับเธอพร้อมรอยยิ้ม "ฉันปรับแต่งธนูคันนี้ไปนิดหน่อย เธอเห็นอักขระบนตัวธนูไหม?"

ฮัวหยวนก้มมองธนูในมือ แล้วก็พบว่ามีลวดลายอันงดงามเพิ่มขึ้นมาอีกสามลายจริงๆ ด้วย

เธอถามด้วยความสงสัย "นี่คืออะไรคะ? ท่านเทพมังกร..."

ซูฮั่นยิ้มและเริ่มอธิบาย

"นี่คือของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ! แต่ละสัญลักษณ์จะเป็นตัวแทนของความสามารถแต่ละอย่าง..."

"สัญลักษณ์แรกคือ: ศรเจาะเกราะ มันสามารถรวบรวมสายลมอันเกรี้ยวกราดเพื่อก่อตัวเป็นลูกศรอันทรงพลัง! พลังทำลายล้างของมันสูงมาก แต่หลังจากใช้งานแล้ว เธอจะไม่สามารถใช้พลังลมได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง..."

"สัญลักษณ์ที่สองคือ: ศรหมอกพรางตา มันสามารถยิงหมอกหนาทึบปกคลุมพื้นที่รัศมียี่สิบเมตร ซึ่งจะทำให้ศัตรูสูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะ แน่นอนว่าเธอเองก็จะมองไม่เห็นศัตรูเช่นกัน..."

"สัญลักษณ์ที่สามคือ: การเสริมพลังเพลิง มันสามารถมอบพลังแห่งไฟให้กับธนูและลูกศรได้ชั่วระยะเวลาสามสิบวินาที..."

"ความสามารถทั้งสามอย่างนี้มีระยะเวลาคูลดาวน์ค่อนข้างนานหลังจากใช้งาน..."

ฮัวหยวนถึงกับอึ้งไปเลย

อาวุธของเธอกลายเป็นของวิเศษทรงพลังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"สวรรค์ ท่านเทพมังกร นี่... นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

"หึหึ... อย่าเพิ่งดีใจไป ไปลองใช้ดูก่อนสิ! ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ไปเรียกคนอื่นๆ มาพบฉัน วันนี้ฉันจะอัปเกรดอาวุธขององครักษ์ส่วนตัวทุกคนเลย!"

"ค่ะ"

ทั้งสองคนเดินออกมาที่ลานฝึกซ้อมด้านนอก

ฮัวหยวนเล็งไปที่เป้าหมายซึ่งอยู่ห่างออกไป และกระตุ้นการทำงานของอักขระตัวแรก

ฟุ่บ

สายลมรอบตัวถูกรวบรวมเข้ามาที่ลูกศรอย่างรวดเร็วราวกับถูกพายุหมุนดูดกลืน

เพียงชั่วพริบตา ลูกศรที่ถูกห่อหุ้มด้วยพายุหมุนอันน่าสะพรึงกลัวก็ถือกำเนิดขึ้น

ฟุ่บ

ลูกศรพุ่งทะยานออกไป

เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นกลางอากาศ

เป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยห้าสิบเมตรถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ แทบจะในทันที

ไม่ใช่การยิงทะลุ

ไม่ใช่การทุบทำลาย

แต่เป็นการฉีกกระชากจนแหลกละเอียด!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฮัวหยวนก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก

พลังทำลายล้างของอาวุธชิ้นนี้ถูกยกระดับขึ้นไปมากกว่าสิบเท่า

ท่านเทพมังกรแข็งแกร่งเกินไปแล้วจริงๆ!

และในห้องถ่ายทอดสด

ผู้ชมก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

"เชี่ยเอ๊ย... เคล็ดวิชาที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ไม่ได้มีไว้แค่โชว์จริงๆ ด้วย! โคตรแข็งแกร่ง..."

"ฉันจำได้ว่านี่คือยันต์ขี่วายุฝ่าเกลียวคลื่น พลังมันร้ายกาจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย..."

"สิ่งที่แข็งแกร่งไม่ใช่ยันต์หรอก แต่เป็นเทพซูต่างหาก... เขาเข้าใจเรื่องอักขระอย่างถ่องแท้แล้ว และตอนนี้เขาก็สามารถเสริมพลังให้อาวุธได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ..."

"จู่ๆ ฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ถ้าเราเอาอักขระไปเสริมพลังให้ที่สูบลม เราก็ไม่ต้องพึ่งพาพลังน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"พี่ชายข้างบน หัวช้าไปหรือเปล่า? พลังธาตุพอใช้หมดแล้วก็ต้องเติมนะ! ต่อให้นายจารึกอักขระธาตุลงบนที่สูบลม แล้วนายจะเอาพลังงานมาจากไหนล่ะ..."

"แล้วถ้าเราใช้วัสดุอะไรสักอย่างไปดูดซับลมบนยอดเขาล่ะ..."

"นั่นมันต้องใช้วัสดุธาตุลมนะเว้ย แล้วตอนนี้เราก็ยังไม่มีอะไรเลย จะพูดไปทำไม..."