บทที่ 228 ตอนพิเศษ ซูจื่อซิง 17

เมื่อซูจื่อซิงถูกเอ็นพีซีซูหงพาไปที่สวนหลังบ้านและเห็นพื้นที่รกร้างผืนกว้างใหญ่ เธอยังไม่ทันจะได้ถอนหายใจ ก็ได้ยินซูหงถามด้วยความไม่แน่ใจ

"น้องสาว เธอ... ขับรถแม็คโครเป็นจริงๆ ใช่ไหม"

"แน่นอนสิคะ รถแม็คโครคันแค่นี้ จิ๊บจ๊อยมาก" ซูจื่อซิงตอบอย่างไม่ถ่อมตัว

ในเมื่อมีรถแม็คโคร พื้นที่แค่สองหมู่จะไปสักเท่าไหร่กันเชียว

เธอสามารถขุดพรวนได้เสร็จภายในไม่กี่นาที

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่สถานสงเคราะห์ เธอเคยขับรถแม็คโครขึ้นไปบนเขา และพรวนดินรวดเดียวสิบกว่าหมู่โดยไม่หยุดพัก

พูดจบ ซูจื่อซิงก็ก้าวขายาวๆ เดินตรงไปยังรถแม็คโครคันใหญ่พอสมควรอย่างไม่ลังเล

เมื่อไปถึงตัวรถ เธอไม่ได้รีบขึ้นไป แต่เดินวนดูรอบๆ เพื่อตรวจสอบสภาพรถก่อน

จากนั้นก็ก้าวขายาวๆ ปีนขึ้นไปบนรถอย่างคล่องแคล่ว นั่งลงบนเบาะคนขับ และสตาร์ตเครื่องยนต์

พื้นที่รกร้างสองหมู่ถูกซูจื่อซิงที่ขับรถแม็คโครขนาดใหญ่รุ่น 300 พรวนดินจนเสร็จสิ้นภายในสามสิบนาที

เพื่อความรวดเร็ว ซูจื่อซิงใช้วิธีพรวนดินสลับไปมาเป็นรูปตัวเอสและรูปกากบาท

การทำงานต่อเนื่องแบบนี้โดยไม่ต้องหยุดเพื่อเปลี่ยนตำแหน่ง แต่ยังสามารถพรวนดินในพื้นที่รกร้างได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน หากไม่มีประสบการณ์สักสามถึงห้าปีก็คงทำไม่ได้แน่

แต่ซูจื่อซิงกลับทำได้

ความชำนาญของเธอทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย

บ้าไปแล้ว!

ทำไมซูจื่อซิงที่ถนัดการเต้นและเต้นเก่งมาก ถึงได้ขับรถแม็คโครพรวนดินเป็นด้วย

เธอไปหัดขับรถแม็คโครตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

หลังจากทำภารกิจสำเร็จ ซูจื่อซิงก็รับของรางวัลที่เอ็นพีซีซูหงส่งให้มา ปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังจุดรวมพลพร้อมกับของที่ได้มาทั้งหมดด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว ซูจื่อซิงก็โบกเรียกรถกลางทาง และสัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวคนขับเป็นการตอบแทน

คนขับรถเป็นหญิงสาวร่าเริงและประทับใจในตัวซูจื่อซิงที่มีเสน่ห์ดึงดูดมากอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินว่าจะเลี้ยงข้าวด้วย เธอก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

แถมยังรับตากล้องสามคนที่คอยตามถ่ายซูจื่อซิงขึ้นรถมาด้วย

ในขณะเดียวกัน ณ บริเวณหน้าห้องครัวของโซนที่พัก

โอวหยางม่านมองนาฬิกาข้อมือแล้วบ่นพึมพำอย่างร้อนรน

"นี่ก็สิบเอ็ดโมงสิบห้าแล้ว ทำไมกัปตันยังไม่กลับมาอีก"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า"

"คงไม่หรอกมั้ง ฉันว่ากัปตันของเราไม่น่าจะพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นนะ"

"รออีกหน่อยเถอะ เธอต้องกลับมาทันแน่" อวี๋เถียนพูด

"เหอะ! พวกเธอรู้จักเธอมานานแค่ไหนกันเชียวถึงกล้าบอกว่าเธอเชื่อถือได้"

"ถ้าเชื่อใจได้จริงๆ ก็ขอให้เอาเครื่องปรุงกลับมาด้วยก็แล้วกัน" ฟ่านซางแค่นเสียง

"จะว่าไป ทีมงานก็ทำเกินไปหน่อยนะ ห้องครัวออกจะใหญ่โต นอกเหนือจากอุปกรณ์ทำอาหารแล้ว ไม่มีเครื่องปรุงอะไรให้เลย"

"พวกเขาบอกชัดเจนว่าเราแค่ต้องหาวัตถุดิบให้ได้เท่านั้นนี่นา" โอวหยางม่านบ่นกระปอดกระแปดเสียงเบา

"นั่นสิ ภารกิจทั้งสามอย่างของฉันไม่มีอันไหนได้เครื่องปรุงเลย" อวี๋เถียนกล่าว

"เหมือนว่าภารกิจทั้งสี่อย่างของฉันก็จะไม่มีเครื่องปรุงเหมือนกัน พี่ซางล่ะคะ" โอวหยางม่านถาม

"ไม่มี" ฟ่านซางตอบหลังจากลังเลไปวินาทีหนึ่ง

"แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ"

"ถ้าไม่มีเครื่องปรุง ต่อให้มีวัตถุดิบพวกนี้ เราก็ทำอาหารให้อร่อยไม่ได้หรอก"

"ไม่เป็นไรหรอก รออีกนิดเถอะ เผื่อว่ากัปตันจะมีเครื่องปรุงมา"

"พวกเราทุกคนยังไม่มีเลย แล้วเธอจะไปมีได้ยังไง"

"อีกอย่าง นี่ก็สิบเอ็ดโมงสิบแปดนาทีแล้ว กัปตันก็ยังไม่กลับมาเลย"

"พวกเธอคิดว่ากัปตันของเราจะไม่กลับมาแล้วหรือเปล่า"

ทันทีที่ฟ่านซางพูดจาเยาะเย้ยจบ วินาทีต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงคุ้นหูของผู้หญิงดังมาจากหน้าประตู

"แหม ไม่คิดเลยว่าสาวใช้ตัวน้อยของฉันจะห่วงใยฉันขนาดนี้นะเนี่ย"