บทที่ 27 เกราะเหล็กไม่สมบูรณ์ สอบถามยาที่ร้านยา

บทที่ 27 เกราะเหล็กไม่สมบูรณ์ สอบถามยาที่ร้านยา

ซูเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะคาดเดาว่า

จอมยุทธ์ผู้ฝึกฝนล้วนให้ความสำคัญกับปราณโลหิตอย่างยิ่ง

โดยทั่วไปแล้ว ยิ่งอายุน้อยพลังเลือดลมปรานก็ยิ่งเข้มแข็ง ยิ่งเหมาะแก่การฝึกยุทธ์

นี่จึงเป็นเหตุผลที่สำนักยุทธ์มากมายชอบรับศิษย์ที่อายุน้อย เพราะมีปราณโลหิตสมบูรณ์ การฝึกยุทธ์ก็จะง่ายดายกว่ามาก

ตอนที่ซูเฉินเข้าร่วมสำนักยุทธ์ตระกูลหง หงหมิงเคยวิจารณ์ว่าซูเฉินอายุมากเกินไป พลาดช่วงที่ปราณโลหิตรุ่งเรืองที่สุดไปแล้ว ต่อไปคงยากที่จะมีความก้าวหน้า

แม้จะรับซูเฉินเข้าสำนักเพราะเห็นแก่เงิน แต่ที่จริงแล้ว หงหมิงไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักกับซูเฉิน

"ยาเพิ่มปราณโลหิตสิบส่วน? นั่นหมายความว่าเราต้องหายาที่เพิ่มปราณโลหิตให้หน้าต่างระบบสิบส่วน? ไม่ใช่ เมื่อหน้าต่างระบบบรรยายถึง 'ยาเพิ่มปราณโลหิต' แสดงว่าในโลกนี้น่าจะมียาชนิดนี้อยู่จริง"

ซูเฉินไม่เชื่อว่าหน้าต่างระบบจะพูดลอย ๆ เขาครุ่นคิดว่าจะหายาเพิ่มปราณโลหิตได้อย่างไร

"ไปถามที่ร้านยาก็น่าจะได้!"

ไม่นานซูเฉินก็คิดออก เรื่องยาต้องไปถามที่ร้านยา พวกเขาย่อมเชี่ยวชาญกว่าซูเฉิน

"ตอนนี้ ลองทดสอบพลังของเกราะเหล็กก่อนดีกว่า"

ซูเฉินเดินไปที่ลานบ้าน ก้มลงเก็บก้อนหินที่พอดีมือขึ้นมา

เมื่อเขาค่อย ๆ ออกแรง ฝ่ามือก็เริ่มส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เส้นกล้ามเนื้อบนแขนปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แสดงความงามอันดิบเถื่อน

ครู่หนึ่งผ่านไป ซูเฉินคลายมือออก เผยให้เห็นก้อนหินที่ถูกบีบจนผิดรูปร่างราวกับดินน้ำมัน

เขาวางก้อนหินลงบนพื้น ฟาดฝ่ามือลงไปหนึ่งที ได้ยินเสียงดังปัง ก้อนหินแตกออกเป็นชิ้น ๆ ในทันที

ยังไม่จบ เขาหยิบก้อนหินขนาดใกล้เคียงกันอีกก้อน วางลงบนพื้น แล้วต่อยหมัดใส่

เสียงดังกร๊อบ ก้อนหินแตกออกราวกับแตงโมลูกอ่อนที่ถูกต่อยด้วยหมัดเดียว

เมื่อดูที่มือของซูเฉิน นอกจากฝุ่นเล็กน้อยก็ไม่มีบาดแผลใด ๆ

"ฝ่ามือเช่นนี้ แม้แต่เกราะดำของจ้าวกัวก็ต้านไม่อยู่"

คิดเช่นนั้นแล้ว ซูเฉินใช้พลังห้าส่วน พร้อมกับเคลื่อนวิชากระดองเต่าขณะที่ชกเข้าที่หน้าอกตัวเอง

ปัง! เสียงดังราวกับโลหะกระทบกันดังก้องในลานเงียบ สั่นสะเทือนจนซูเฉินหายใจถี่

เขาไอเบา ๆ สองสามที ลูบบริเวณที่ถูกโจมตี อดขำขื่นไม่ได้ "ต่อไปอย่าเอาตัวเองมาเป็นหนูทดลองดีกว่า"

หลังจากรวมฝ่ามือทรายเหล็กกับหมัดลวดเหล็กกล้าเข้าด้วยกัน แม้จะเป็นเกราะเหล็กที่ไม่สมบูรณ์ แต่พลังก็มากกว่าวิชาทั้งสองแยกกันใช้มากนัก

เพียงพอที่จะสั่นคลอนวิชากระดองเต่าขั้นสำเร็จขั้นสูงได้แล้ว

"เงินที่เพิ่งได้มา พริบตาเดียวก็จะหมดแล้ว ตอนนี้เงินในมือก็ไม่พอจะอัพเกรดวิชากระดองเต่า"

หลังทดสอบเสร็จ ซูเฉินกลับเข้าห้อง มองเงินเก็บของตน รู้สึกจนปัญญา

เมื่อวินาทีก่อนยังมีเงินกว่าร้อยตำลึง อีกวินาทีก็จะกลายเป็นคนจนอีกครั้ง

ความคิดที่จะเติมเงินอัพเกรดวิชากระดองเต่าต้องเลื่อนออกไปก่อน

ดีที่การอัพเกรดวิชากระดองเต่าครั้งหน้าใช้เงินไม่มาก แค่สิบตำลึง เชื่อว่าไม่นานซูเฉินก็จะหาเงินครบ

มองดูท้องฟ้านอกหน้าต่าง เริ่มมืดลงแล้ว ตอนนี้ร้านยาก็คงจะปิดแล้ว

"งั้นรอพรุ่งนี้ค่อยไปถามหายาที่ร้านยาแล้วกัน"

คืนนี้ซูเฉินไม่คิดจะออกไปกินข้าวนอกบ้าน เบื่ออาหารนอก อยากพักท้องบ้าง

แค่ก ๆ ที่จริงคือไม่มีเงิน ต้องประหยัดหน่อย

ดีที่มีเสบียงเก็บไว้ในบ้าน ลงมือทำเองก็อิ่มท้องได้

หลังกินเสร็จ ซูเฉินฝึกเกราะเหล็กสักพัก

หลังรวมฝ่ามือทรายเหล็กกับหมัดลวดเหล็กกล้า ซูเฉินก็ไม่รู้ว่าท่าทางของตนเองเป็นอย่างไร

เอนเอียงไปทางหมัด? แต่ก็มีเงาของฝ่ามือ สุดท้ายก็ทำตามหน้าต่างระบบไป

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน สำหรับซูเฉินแล้วไม่สำคัญ ขอแค่ใช้ได้ผลก็พอ ฝึกเสร็จแล้ว ซูเฉินใช้เวลาอ่านหนังสือใต้แสงตะเกียงสักพัก แล้วจึงเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเฉินมาถึงร้านยาชื่อ "จี้ซื่อถัง"

"ยาเพิ่มปราณโลหิต?"

ลูกมือที่จ่ายยาได้ยินคำขอของซูเฉินแล้ว ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ร้านเราไม่มียาชนิดนี้ ลูกค้าลองไปถามที่อื่นดูไหม?"

จากนั้นซูเฉินก็ไปถามอีกหลายร้านยา แต่ผลลัพธ์คือทุกที่บอกว่าไม่มียาชนิดนี้

ทำให้ซูเฉินรู้สึกจนใจ อดคาดเดาไม่ได้ว่า "หรือจะเป็นชื่อที่หน้าต่างระบบเพ้อเจ้อขึ้นมา? ลองถามอีกที ถ้ายังไม่มี ก็ต้องคิดหาวิธีอื่น"

ซูเฉินหาร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ถามลูกมือในร้านว่า "ขอถามหน่อย ที่นี่มียาเพิ่มปราณโลหิตไหม?"

"ยาเพิ่มปราณโลหิต? ไม่มี แต่ที่นี่มียาบำรุงเลือด ลูกค้าจะเอาสักสองสามชุดไหม?" ลูกมือครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"งั้นรู้ไหมว่าที่ไหนมียาเพิ่มปราณโลหิต?" ซูเฉินไม่ยอมแพ้ถามอีกครั้ง

"ข้าจะช่วยถามหมอให้" ลูกมือพูดแล้วหมุนตัวเข้าไปในร้าน

ไม่นาน ชายชราผมขาวโพลนเดินออกมา มองซูเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดว่า "ลูกค้า ที่นี่มีแต่ยาบำรุงเลือด ยาเพิ่มปราณโลหิตเป็นความลับของสำนักยุทธ์ ที่นี่จะมีได้อย่างไร ลูกค้ามาถามผิดที่แล้ว"

"ความลับของสำนักยุทธ์?" ซูเฉินได้ยินแล้วตาเป็นประกาย

ชายชราพยักหน้า "ถูกต้อง"

พูดจบ เห็นซูเฉินไม่มีท่าทีจะซื้อยา จึงหมุนตัวเข้าร้านไป

ซูเฉินไม่ได้สนใจ ความคิดจดจ่ออยู่ที่ยาเพิ่มปราณโลหิต หาตั้งนานในที่สุดก็ได้ข่าวบ้าง

แต่สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นประหลาดอย่างรวดเร็ว "นั่นไม่ใช่หมายความว่า สำนักยุทธ์ตระกูลหงอาจจะมียาเพิ่มปราณโลหิตหรือ?"

คิดเช่นนั้นแล้ว ซูเฉินก็หมุนตัวเดินไปทางสำนักยุทธ์ตระกูลหง

ในใจรู้สึกว่าการคาดเดาของตนน่าจะถูกต้อง ด้วยสถานะและกำลังความสามารถของสำนักยุทธ์ตระกูลหง การมียาเพิ่มปราณโลหิตถือเป็นเรื่องปกติ

อีกทั้งเขานึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นหลี่โม่เคยบอกเขาว่า ศิษย์ในสำนักต้องดื่มยา

แต่ตอนนั้นไม่ได้สนใจ ก็เลยไม่ได้ถามว่าเป็นยาเพิ่มปราณโลหิตหรือไม่

หนึ่งก้านธูปผ่านไป ซูเฉินมาถึงสำนักยุทธ์

"ศิษย์พี่ซูเฉิน!"

ศิษย์ที่กำลังฝึกอยู่เห็นซูเฉินก็ตกตะลึง วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือ?

ศิษย์พี่ซูเฉินมาที่สำนักด้วย! ซูเฉินพยักหน้าให้คนที่ทักทาย เดินเข้าลานใน เห็นหงหมิงในทันที

หงหมิงยังคงฝึกหมัดอย่างเชื่องช้า ซูเฉินเห็นดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หงหมิงถอนหายใจยาว มองไปทางซูเฉิน ถามว่า "เสี่ยวเฉิน มีธุระอะไรหรือ?"

ซูเฉินบอกความสงสัยของตน

"ยาเพิ่มปราณโลหิต?"

รู้ว่าซูเฉินต้องการถามเรื่องนี้ หงหมิงก็อดขำขื่นไม่ได้

"เจ้าเด็กนี่ บอกให้มาสำนักทุกวันก็ไม่มา ตอนนี้รู้จักวิ่งมาขอยาเพิ่มปราณโลหิตจากข้าแล้วสิ?"

ได้ยินคำพูดนี้ ซูเฉินที่เมื่อครู่ยังสงสัยสีหน้าของหงหมิง ก็พลันรู้สึกดีใจอย่างล้นพ้น

"อาจารย์ หมายความว่าสำนักมียาเพิ่มปราณโลหิตหรือ?"

"พูดเหลวไหล ถ้าเจ้าไม่หายหน้าไปทุกวัน อาจารย์ก็ให้ยาเพิ่มปราณโลหิตเจ้าไปนานแล้ว แต่ตอนนี้รู้ตัวก็ยังไม่สาย" หงหมิงจ้องซูเฉินอย่างโกรธ ๆ จนซูเฉินรู้สึกกระดากอาย

"แต่ว่า..."

ขณะที่ซูเฉินกำลังจะขอยาจากหงหมิง หงหมิงกลับเปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ว่า อยากให้อาจารย์ให้ยาเพิ่มปราณโลหิต ก็ต้องดูว่าการฝึกฝนของเจ้าช่วงนี้จะทำให้อาจารย์พอใจหรือไม่!"

ซูเฉินได้ยินดังนั้น สีหน้าจริงจังขึ้นมา ยกมือคำนับ "ขอให้อาจารย์ชี้แนะด้วย!"