บทที่ 39 การยิงปืน และการสอดแนมคาสิโน

บทที่ 39 การยิงปืน และการสอดแนมคาสิโน

ปัง!

ปัง!

ปัง!

...

ภายในสนามยิงปืน ลุงเหอยืนจังก้า มือทั้ง 2 ข้างจับปืนกล็อก 17 ไว้แน่น ตั้งใจเล็งแล้วค่อยๆ ลั่นไกทีละนัดอย่างเป็นจังหวะ

แม้ท่าทางจะยังดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับวันแรกที่แค่เหนี่ยวไกมือก็สั่นเป็นเจ้าเข้า ตอนนี้ถือว่าพัฒนาขึ้นมากแล้ว

ปัง! แกร๊ก!

เมื่อกระสุนนัดสุดท้ายในแมกกาซีนถูกยิงออกไป สไลด์ปืนก็ค้างเปิด

ลุงเหอปลดแมกกาซีนออก กดปุ่มปลดสไลด์ แล้วดึงสไลด์ซ้ำอีก 2 ครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีกระสุนค้างอยู่ในรังเพลิง ก่อนจะวางปืนและแมกกาซีนลงในกล่องบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ห่างออกไปไม่ไกลนัก จางเสวียนนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์ โยนองุ่นแช่เย็นเข้าปากพลางปรายตามองออกไปนอกประตูสนามยิงปืน

ข้างนอกนั่น จื้อเว่ยกำลังง่วนอยู่กับการบังคับรีโมตคอนโทรลในมือ

เหนือหัวของเขามีโดรนขนาดเล็กบินโฉบไปมาเหนือหลังคาสนามยิงปืนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร่อนลงมาลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าจื้อเว่ยอย่างนิ่มนวล

"ก็ใช้ได้อยู่นะ ภาพวิดีโอแบบเรียลไทม์ไม่มีดีเลย์เลย เสียอย่างเดียวคือทรงตัวกลางอากาศไม่ค่อยนิ่ง ภาพมันก็เลยสั่นๆ ไปหน่อย"

จื้อเว่ยคว้าโดรนลงมาพลิกดูซ้ายดูขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีส่วนไหนเสียหาย ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

จากนั้นก็หันไปบ่นกับหม่าชวนถิงที่กำลังฝึกเล็งเป้าแบบเคลื่อนที่อยู่ไม่ไกล "นี่เฒ่าหม่า ทำไมคุณไม่ซื้อของใหม่เอี่ยมมาเลยล่ะ? ทำไมต้องเอาของมือสองมาด้วย?"

หม่าชวนถิงวางปืนกลมือ MP7 ที่ยังไม่ได้ใส่แมกกาซีนลง แล้วหันมาตอบอย่างหงุดหงิด

"มีของมือสองให้ใช้ก็บุญแล้วเว้ย นายรู้ไหมว่าโดรนเนี่ย ถ้าจะซื้อแบบถูกกฎหมายมันต้องใช้เอกสารยุ่งยากแค่ไหน? อีกอย่าง ฉันก็ไม่อยากให้ไอ้ของพรรค์นี้มาเป็นตัวต้นเหตุให้ความลับแตกหรอกนะ ยังไงมันก็แค่ของใช้แล้วทิ้ง อย่าไปเรื่องมากนักเลยน่า"

ชาวต่างชาติที่จะซื้อโดรนในสยามได้นั้น ต้องใช้เอกสารหลายอย่างมาก

และที่สำคัญที่สุดก็คือ ใบอนุญาตทำการบิน

ของพรรค์นี้ ไม่ใช่แค่เสียเงินเยอะ แต่ต้องรอนานมากด้วย

บางคนรอตั้งครึ่งปียังไม่ได้ใบอนุญาตเลยก็มี

ถึงจะรู้ว่าเหตุผลของหม่าชวนถิงก็ฟังขึ้น แต่จื้อเว่ยก็อดบ่นอุบอิบไม่ได้อยู่ดี

ลุงเหอเดินมาหาจางเสวียน ยิ้มเจื่อนๆ พลางบอก "วันนี้เป้านิ่งระยะ 25 เมตร เฉลี่ยยิงเข้า 5 นัดจาก 12 นัด ยังต้องฝึกอีกเยอะเลยครับ"

"แค่ยิงเป็นก็พอแล้วครับ"

จางเสวียนไม่ได้คาดหวังให้ฝีมือยิงปืนของลุงเหอกับจื้อเว่ยมีผลต่อภารกิจอยู่แล้ว

เพราะยังไงซะ เขากับเค่อ และเฒ่าหม่า ก็คือคนที่ต้องเป็นคนลงมืออยู่ดี

ถ้าถึงขั้นที่คนขับรถกับคนบังคับโดรนต้องคว้าปืนมาร่วมสู้ด้วยล่ะก็ ภารกิจนั้นก็คงล้มเหลวไปแล้วกว่าครึ่ง

ที่เขาสอนให้ 2 คนนี้ยิงปืนตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็เพื่อเป็นการฝึกสมาธิและความกล้า ให้พวกเขาสามารถควบคุมสติตัวเองได้เวลาที่ต้องเจอกับสถานการณ์ฉุกเฉิน จะได้ไม่ตกใจเสียงปืนจนสติแตกทำอะไรไม่ถูก

พูดจบ จางเสวียนก็ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะยิงปืน

แกร๊กๆ...

เขาบรรจุกระสุนใส่แมกกาซีน 2 อัน อันละ 6 นัด จากนั้นก็เอาอันหนึ่งเสียบเข้ากับซองปืนแบบชักเร็วที่เอว ส่วนอีกอันเสียบเข้ากับตัวปืน

ดึงสไลด์

แกร๊ก!

กระสุนเข้ารังเพลิง!

จากนั้นก็เสียบปืนกล็อกลงในซองปืนที่เอว ปล่อยมือขวาให้ผ่อนคลายเล็กน้อย แตะไว้บนด้ามปืนเตรียมพร้อม

สายตาจับจ้องไปที่เป้าเหล็กรูปคน 6 เป้า ในระยะ 25 เมตรตรงหน้า!

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ฟู่..."

พริบตานั้น!

ชึบ!

ชักปืน!

เล็ง!

เหนี่ยวไก!

ปัง! ปัง! ปัง!...!!!

ยิงรัว 6 นัดซ้อน!

เมื่อกระสุนหมดแม็ก นิ้วโป้งขวาก็กดปุ่มปลดแมกกาซีน ปล่อยให้แมกกาซีนเปล่าร่วงลงพื้น ขณะเดียวกันมือซ้ายก็คว้าแมกกาซีนสำรองจากเอวซ้ายออกมา!

สอดแมกกาซีนใหม่เข้าตัวปืนอย่างลื่นไหลไร้รอยต่อ!

แกร๊ก!

กดปุ่มปลดสไลด์ กระสุนนัดใหม่เข้ารังเพลิง!

ปัง! ปัง! ปัง!...!!!

รัวอีก 6 นัดรวด!

จากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย!

12 นัด เข้าเป้าแสกหน้าทุกนัด!

ด้วยทักษะยิงปืนแม่นยำระดับ 4 ในตอนนี้ จางเสวียนก็ถือได้ว่าเป็นพลแม่นปืนระดับพระกาฬตัวจริงเสียงจริง!

ความแม่นยำระดับนี้ ต่อให้ไปเทียบกับพลซุ่มยิงบนหอระฆังในอินสแตนซ์ก่อน ก็คงสูสีไม่ทิ้งห่างกันเท่าไหร่นัก!

แถมทักษะความเชี่ยวชาญอาวุธปืนระดับ 3 ยังช่วยให้เขาดึงเอาประสิทธิภาพและข้อดีของปืนแต่ละชนิดออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่

ต่อให้ปืนที่ใช้จะมีความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง จางเสวียนก็สามารถจับทางและกะระยะความคลาดเคลื่อนนั้นได้ภายในไม่กี่นัด

"ไวมาก!"

จื้อเว่ยที่ยืนพิงประตูอยู่ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

"แถมยังแม่นสุดๆ ด้วย"

หม่าชวนถิงที่อยู่ใกล้ๆ ก็หยุดซ้อมแล้วปรบมือรัวๆ "พี่จาง เมื่อก่อนพี่เคยได้เหรียญทองโอลิมปิกหรือเปล่าเนี่ย ยิงปืนพกแบบไม่เล็งศูนย์ แถมยังยิงรัวเข้าเป้านิ่งได้แม่นและไวขนาดนี้ สมัยที่ฉันยังเป็นทหารอยู่ แทบจะไม่เคยเห็นใครทำได้แบบนี้เลยนะ"

"ถ้าฉันเคยได้เหรียญทองโอลิมปิก ฉันคงไม่มาอยู่ตรงนี้หรอกน่า"

จางเสวียนปลดแมกกาซีนแล้ววางปืนลง ใช้นิ้วดีดปลอกกระสุนสีทองแดงที่ยังร้อนฉ่าและมีควันลอยกรุ่นให้กระเด็นตกจากโต๊ะ เสียงปลอกกระสุนกระทบพื้นดังเคร้ง

"โทรหาหม่องเค่อหน่อยสิ ถามดูว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

"ได้ครับ"

...

คาสิโนบนชั้น 4 โรงแรมรอยัลรามา

เค่อในชุดสูทสุดเนี้ยบ ทรงผมจัดทรงมาอย่างดี ดูเผินๆ เหมือนนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ

เวลานี้ เขากำลังหมุนชิปสีเขียวกลมๆ เล่นอยู่ในมือ พร้อมกับนั่งอยู่ที่โต๊ะพนันตัวหนึ่ง

พนักงานแจกไพ่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ค่อยๆ เปิดไพ่ใบสุดท้ายของตัวเองขึ้นมา

"ผู้เล่น คู่ K เจ้ามือ ตอง A เจ้ามือชนะค่ะ"

เมื่อเห็นชิปกองสุดท้ายตรงหน้าถูกกวาดไป เค่อก็ทำหน้าเรียบเฉย ดีดชิปในมือทิ้งลงบนโต๊ะ "เสีย 7 ตารวด... คาสิโนพวกคุณมีตุกติกหรือเปล่าเนี่ย?"

ดีลเลอร์สาวสวยส่งยิ้มการค้าให้ "คุณลูกค้าคะ คาสิโนของเราได้มาตรฐานค่ะ ไม่มีการใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนั้นแน่นอนค่ะ"

"งั้นแปลว่าดวงฉันกุดเองงั้นสิ? คนบ้าอะไรจะดวงซวยเสียติดกัน 7 ตาขนาดนี้?"

ดีลเลอร์สาวยังคงยิ้มหวาน "หากต้องการแลกชิป เชิญที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าได้เลยค่ะ ขอบพระคุณที่ใช้บริการนะคะ"

เค่อแค่นเสียงเย็น ลุกขึ้นยืนแล้วเดินสะบัดก้นจากไป

ทิ้งชิปมูลค่าน้อยนิดบนโต๊ะไว้อย่างไม่ไยดี

ท่าทางเหมือนผีพนันที่เพิ่งหมดตัว แต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินมากนัก

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาจะมาขลุกอยู่ที่คาสิโนแห่งนี้วันละ 1-2 ชั่วโมง โดยมีจางเสวียนให้งบวันละ 5,000 ดอลลาร์ ให้เล่นจนกว่าจะหมด

ก็เพื่อตบตาคนอื่น แล้วฉวยโอกาสสอดแนมสถานการณ์ภายในคาสิโนให้ปรุโปร่ง

และในคาสิโนแห่งนี้ ก็มี 'ผีพนัน' แบบเค่อไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ในแต่ละวัน

เพราะงั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติอะไร

จนถึงวันนี้

เค่อสืบรู้ข้อมูลสำคัญหลายอย่างแล้ว ทั้งจำนวนและตำแหน่งกล้องวงจรปิดทั้งในและนอกโรงแรม จุดประจำการหลักของหน่วยรักษาความปลอดภัย ตำแหน่งคลังเก็บอาวุธ และช่วงเวลาที่มีลูกค้าใช้บริการน้อยที่สุด

ครืดๆ...

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเตือน เค่อเหลือบมองหน้าจอแล้วกดรับสาย "ลุงเหอ"

เสียงจางเสวียนดังมาจากปลายสาย "เป็นไงบ้าง?"

"อ้าว ลูกพี่เองเหรอครับ ลูกพี่เดาถูกเผงเลย วันนี้ที่คาสิโนมีอะไรแปลกๆ จริงด้วย ปกติแล้วทั้งข้างในข้างนอกคาสิโนจะมีรปภ.อย่างน้อยๆ 30 กว่าคน แต่วันนี้กลับเหลือแค่ 10 กว่าคนเอง แถมตอนที่ผมมา ผมยังเห็นรถบรรทุกคันเล็ก 3 คันจอดอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดิน มีรปภ.ยืนคุ้มกันอยู่ตั้ง 20 กว่าคนแน่ะ"

พูดพลาง เค่อก็ก้มดูนาฬิกา "วันนี้วันอังคารที่ 30 พอดี เป็นเวลาทำการของธนาคารด้วย"

เค่อไม่ได้อธิบายต่อ แต่พวกจางเสวียนที่อยู่ปลายสายก็เข้าใจตรงกันว่า วันนี้น่าจะเป็นวันขนย้ายเงินของคาสิโน

แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะขนย้ายเงินแบบสุ่มวัน หรือกำหนดวันเวลาที่แน่นอนไว้

ถ้ามีกำหนดแน่นอน แล้วจะเป็นทุกวันอังคาร ทุกวันที่ 30 หรือทุกสิ้นเดือนกันแน่

จางเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "ถ้าอย่างนั้น สงสัยเราคงต้องเฝ้าดูต่อไปอีกอาทิตย์นึงแล้วล่ะ?"

"น่าจะอย่างนั้นแหละครับ... เดี๋ยวก่อน เหมือนผมจะเจออะไรเข้าให้แล้ว"

เค่อเพิ่งพูดจบ ก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่โถงทางเดินโซนห้องวีไอพี

กลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำกำลังเดินคุ้มกันคน 2 คนออกมาจากห้องวีไอพีห้องหนึ่ง