บทที่ 25 ผู้กล้าหาญ

บทที่ 25 ผู้กล้าหาญ

ปกป้องตำรวจอย่างนั้นหรือ?

หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าหวังเฉียง ชายร่างผอมแห้งสูงเพียง 160 เซนติเมตร กำลังปกป้องเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ?

ทันทีที่สวี่เต๋อพูดจบ

“เดี๋ยวก่อน ทนายจำเลย”

เป็นเรื่องที่พบได้ยาก

บนบัลลังก์ศาล จางปิ่งซินเอ่ยขัดจังหวะสวี่เต๋อขึ้นมากลางคัน

ตามหลักการแล้ว คู่ความทั้งสองฝ่ายไม่ควรถูกขัดจังหวะระหว่างการแถลง แต่เขากลับเลือกที่จะทำเช่นนั้น

จางปิ่งซินเพียงรู้สึกว่าตนเองอาจจะแก่ตัวลงจนหูตาเริ่มไม่ค่อยดี

เขามองสวี่เต๋ออย่างงุนงง คล้ายต้องการความแน่ใจ น้ำเสียงเจือความลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า:

“ที่คุณหมายถึงคือ... ในขณะเกิดเหตุ พฤติกรรมที่จำเลยแสดงออกมา... คือการปกป้องผู้อื่นงั้นรึ? ไม่ใช่ปกป้องลูกสาว แต่เป็นตำรวจ?”

ที่นั่งจำเลย

สวี่เต๋อหยุดการแถลง เขามองไปทางจางปิ่งซินแล้วเอ่ยตอบโดยไม่มีความกังวลใจใดๆ :

“ทั้งใช่และไม่ใช่ ผมยังพูดไม่จบ แต่สรุปโดยรวมแล้วก็คือใช่ครับ”

“ฝ่ายผมมองว่า พฤติกรรมของจำเลยหวังเฉียงมีคุณสมบัติเข้าข่าย ‘การกระทำอันกล้าหาญเพื่อความยุติธรรม’ และไม่เข้าข่าย ‘ข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา’ ตามที่อีกฝ่ายระบุในคำฟ้องแม้แต่น้อย!”

จางปิ่งซินถามย้ำกลับไปว่า:

“ดังนั้น ฝ่ายคุณกำลังจะบอกว่า จำเลยกำลังกระทำความดีเพื่อความยุติธรรม โดยปกป้องตำรวจ 7 นาย ซึ่งหนึ่งในนั้นมีอาวุธปืนอยู่ด้วย?”

สวี่เต๋อตอบกลับอย่างเรียบเฉยอีกครั้ง:

“ถูกต้องครับท่านผู้พิพากษา”

จางปิ่งซิน: ?

วินาทีนั้น จางปิ่งซินถึงกับสตั้นไป

ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ผู้พิพากษาอีก 2 ท่านบนบัลลังก์อย่างหลิวเจี้ยนกั๋วและซุนต้งต่างก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

ทางฝั่งอัยการก็ไม่ต่างกัน เหล่าอัยการใช้สายตาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันครู่ใหญ่ ส่วนเฉินเหว่ยนั้นขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจว่าสวี่เต๋อกำลังเล่นตลกอะไรอยู่

ครู่หนึ่ง

จางปิ่งซินมองไปที่สวี่เต๋อ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทีดูจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะกล่าวว่า:

“ทนายจำเลย เชิญคุณดำเนินการต่อ”

“ครับ”

สวี่เต๋อพยักหน้า หยุดเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อจากประเด็นเดิม:

“ท่านผู้พิพากษาและคณะลูกขุนที่เคารพ”

“ตามข้อมูลที่ปรากฏ จำเลยหวังเฉียงได้เดินทางไปยังหมู่บ้านหลี่เจียเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ส่งผลให้หลี่เอ้อร์หนิวเสียชีวิต”

“แต่เหตุการณ์นี้ จะมองเพียงแค่หวังเฉียงกับหลี่เอ้อร์หนิวสองคนไม่ได้!”

“ฝ่ายอัยการครับ ขอถามหน่อยว่าในช่วงเวลาเกิดเหตุ นอกจากผู้ตายกับจำเลยแล้ว ยังมีใครอยู่ในที่เกิดเหตุอีกบ้าง!?”

ทันทีที่สิ้นเสียง

เสียงค้อนไม้ก็ดังขึ้นอย่างเฉียบขาด

“ปัง!”

จางปิ่งซินหยิบค้อนไม้สำหรับผู้พิพากษาขึ้นมาเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ

“ขณะนี้เข้าสู่ขั้นตอนการสอบสวน ฝ่ายอัยการ เชิญตอบคำถาม”

ฝั่งอัยการ

“นี่... ทนายคนนี้มันอะไรกัน?” อัยการหวังเวยขมวดคิ้ว หันไปมองหู กว่างข้างๆ อย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นเกมอะไร

การกระทำอันกล้าหาญเพื่อความยุติธรรม?

อย่าว่าแต่ผู้สื่อข่าวและชาวบ้านที่นั่งฟังอยู่จะงงเลย แม้แต่คนจากสำนักงานอัยการระดับกลางอย่างพวกเขายังแทบตั้งตัวไม่ติด

ใช้ชีวิตมา 40 กว่าปี

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่าคนที่หน้าดำหน้าแดง เป็นฝ่ายลงมือก่อน แล้วตามด้วยการฆ่าคน จะถูกนับเป็นการกระทำอันกล้าหาญเพื่อความยุติธรรมได้

ทนายคนนี้รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา

“ดูไปก่อน”

อัยการหู กว่างขมวดคิ้วตอบกลับสั้นๆ จากนั้นเขาก็มองไปที่สวี่เต๋อแล้วกล่าวตอบด้วยเสียงอันดัง:

“โดยรวมแบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม”

“เจ้าหน้าที่ตำรวจ, เหยื่อคดีค้ามนุษย์, จำเลย, ผู้ตาย, ครอบครัวผู้ตาย และชาวบ้านในหมู่บ้านหลี่เจีย”

เมื่อได้ยินดังนั้น

สวี่เต๋อที่นั่งอยู่ฝั่งจำเลยก็พยักหน้าแล้วกล่าวต่อ:

“ถูกต้องครับ ทั้งหมด 6 กลุ่ม ขอพักเรื่องนี้ไว้ก่อน”

“งั้นขอถามอีกครั้งว่า ในสถานการณ์เช่นไร ถึงจะเข้าข่าย ‘ข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา’ ตามที่ระบุในคำฟ้อง?”

เรื่องแบบนี้สำหรับคนทั่วไปอาจจะอธิบายให้ชัดเจนได้ยาก

แต่คนที่อยู่ในห้องนี้ไม่มีใครธรรมดาเลยสักคน

หู กว่างเอ่ยตอบ:

“ตามที่ระบุไว้ชัดเจนในมาตรา 14 ของประมวลกฎหมายอาญา ความว่า: ผู้ใดรู้สำนึกว่าการกระทำของตนจะก่อให้เกิดผลอันเป็นภัยต่อสังคม และมีความประสงค์หรือปล่อยให้ผลนั้นเกิดขึ้น จนเป็นเหตุให้เกิดความผิด ผู้นั้นกระทำความผิดโดยเจตนา!”

“รวมถึงเจตนาโดยตรง เจตนาโดยอ้อม และการปล่อยปละละเลย”

พูดถึงตรงนี้

หู กว่างก็ยกเอกสารในมือขึ้นชี้ไปยังตัวอักษรบนนั้น

“สำหรับคดีนี้ จำเลยหวังเฉียงทราบดีอยู่แล้วว่าการกระทำเชิงรุกของตนจะนำไปสู่ความขัดแย้งจนเกิดเหตุบาดเจ็บล้มตาย แต่ก็ยังไม่ยอมหยุด”

“จนเป็นเหตุให้หลี่เอ้อร์หนิวเสียชีวิต”

“ดังนั้น จำเลยหวังเฉียงจึงเข้าข่ายมาตรา 14 ข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาโดยเล็งเห็นผล!”

การฆ่าคนตายโดยเจตนาก็มีการแบ่งประเภท ไม่ใช่แค่ว่าคุณเกลียดใครสักคนแล้วถือมีดไปฆ่าเขาถึงจะนับว่าเป็นการฆ่าโดยเจตนา

เช่น: ‘ฉันรู้ว่าเรื่องนี้อาจมีคนตาย แต่ฉันไม่สน ตายก็ตายไป ฉันไม่ได้อยากให้ตายแต่ก็ไม่ได้ห้าม และถ้าผลมันเกิดขึ้นฉันก็ยอมรับ’ แบบนี้ก็นับว่าเป็นการฆ่าโดยเจตนาเช่นกัน

พฤติกรรมของหวังเฉียงนั้นเข้าข่ายทั้งเจตนาโดยตรงและโดยอ้อม แต่เมื่อพิจารณาจากคำให้การและหลักฐานประกอบ หู กว่าง เห็นว่าจำเลยเข้าข่ายกรณีหลังมากกว่า

“ทางฝั่งจำเลย มีความเห็นอื่นจะแถลงเพิ่มเติมหรือไม่?”

หู กว่าง ประสานมือวางไว้บนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

เมื่อได้ยินดังนั้น

สวี่เต๋อที่เห็นจังหวะเหมาะจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านอัยการ สิ่งที่ทางฝั่งคุณกล่าวมาทั้งหมดนั้น...”

“ไม่ตรงกับความเป็นจริงแม้แต่น้อย!”

ไม่ตรงกับความเป็นจริงงั้นหรือ?

นี่ไม่ใช่คำพูดล้อเล่น แต่นี่ถือเป็นการดูหมิ่นซึ่งหน้าสำหรับอัยการเลยทีเดียว

ใบหน้าของคนอย่างหู กว่าง เริ่มปรากฏแววโทสะ

แต่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดแทรก

สวี่เต๋อหันไปมองผู้คนในห้องพิจารณาคดีแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานว่า

“ตามที่ฝ่ายอัยการกล่าวอ้าง หวังเฉียงจำเลยในคดีนี้ เกิดอารมณ์ฉุนเฉียวจากความขัดแย้งเรื่องการค้ามนุษย์ จนกลายเป็นความโกรธแค้น และลงมือทำร้ายจนเป็นเหตุให้เสียชีวิต”

“ทว่า...”

“จากเบาะแสที่มี คนที่ลงมือก่อนอย่างชัดเจนคือผู้ตายที่ชื่อหลี่เอ้อร์หนิวต่างหาก!”

สิ้นคำพูดนั้น

คนทั้งห้องต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้ามึนงง และเกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้งในที่นั่งผู้ฟัง

“แบบนี้ก็ได้เหรอ ถึงฉันจะเห็นใจจำเลย แต่จากข้อมูลที่ตำรวจให้มา ผู้ตายแค่ขึ้นไปบนรถแล้วดึงครอบครัวจำเลยลงมาไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ได้มีพฤติกรรมรุนแรง แล้วก็ไม่ได้พูดจายั่วยุด้วย...”

“นี่... ฉันเริ่มไม่เข้าใจทนายคนนี้แล้วสิ”

“...”

คนด้านล่างบางคนเกาหัวพลางจ้องสวี่เต๋ออยู่นานสองนาน แต่ก็ยังคิดไม่ตกถึงสิ่งที่เขาพูด

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย

แม้แต่หู กว่าง และหวังเว่ยที่เผชิญหน้ากันอยู่โดยตรงยังขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นตลกอะไร

‘จากตรรกะความคิด ทนายคนนี้ไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้อะไรเลย ถ้าอย่างนั้น...’

‘เขาพูดเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไร? เป้าหมายคืออะไรกันแน่!?’

หู กว่าง จ้องเขม็งไปที่สวี่เต๋อ ราวกับต้องการมองให้ทะลุเข้าไปในความคิดของอีกฝ่าย

จางปิ่งซินผู้พิพากษาหัวหน้าคณะผู้พิพากษาเองก็อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเลว่า

“ทนายจำเลย ช่วยอธิบายสิ่งที่เพิ่งกล่าวมาให้ชัดเจนด้วย”

สวี่เต๋อพยักหน้า ในที่สุดใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาจางๆ

จากนั้น

ทั่วทั้งห้องพิจารณาคดีที่ 1 ที่มีผู้คนกว่า 400 ชีวิต ต่างได้ยินถ้อยคำชุดหนึ่งดังขึ้น

“ขอถามทางฝั่งนั้นหน่อยว่า ก่อนจะเกิดเหตุการณ์เสียชีวิตขึ้น บุคคลที่เหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ ซึ่งก็คือคน 6 กลุ่มที่ผมเคยสอบถามไปก่อนหน้านี้”

“ตำรวจ, เหยื่อจากคดีค้ามนุษย์, ครอบครัวผู้ตาย, ชาวบ้านหมู่บ้านหลี่เจีย...”

“คน 4 กลุ่มนี้อยู่ในความสัมพันธ์แบบไหน?”

สวี่เต๋อไม่รอให้ใครตอบ เขาก็พูดออกมาทันที

“นั่นคือการเผชิญหน้า!”

“มันคือพฤติกรรมผิดกฎหมายที่คนกว่า 40 คนถืออาวุธ บุกเข้าล้อมตำรวจ 7 นายและเหยื่อจากคดีค้ามนุษย์เอาไว้ โดยรวมถึงครอบครัวจำเลย 2 คนที่อยู่ในห้องนี้ด้วย ซึ่งถือเป็นการคุกคามสวัสดิภาพและความปลอดภัยอย่างรุนแรง!”

“และจำเลยของเรา”

“ก็คือคนที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น เพื่อปกป้องเจ้าหน้าที่ตำรวจ จำเลยของเราจึงเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาเผชิญหน้าและต่อสู้กับผู้กระทำความผิดเหล่านั้น!!!”

ห้องพิจารณาคดีที่ 1 ซึ่งเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในเมืองลวี่เซิน ตกอยู่ในความเงียบงัน

ผู้คนกว่า 400 ชีวิตอ้าปากค้าง มองทนายความที่กำลังกล่าวถ้อยคำอันเร่าร้อนบนบัลลังก์

“สรุปตามนี้ โดยอ้างอิงจาก ‘ระเบียบว่าด้วยการให้รางวัลและการคุ้มครองผู้กล้าหาญพลเมืองดีแห่งเมืองลวี่เซิน’ มาตรา 2...”

สวี่เต๋อกล่าวว่า

“จำเลยของเราในความเป็นจริงแล้วคือผู้กล้าหาญที่ทำความดี!”

อัยการหู กว่าง: ?

ผู้พิพากษาจางปิ่งซิน: ?

ผู้ฟังในห้องพิจารณาคดี: ?

สิ้นเสียงนั้น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสนิท