บทที่ 315 มังกรเขียวธาตุไม้สำเร็จขั้นยิ่งใหญ่! ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์!

บทที่ 315 มังกรเขียวธาตุไม้สำเร็จขั้นยิ่งใหญ่! ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์!

รอมาครึ่งเดือนกว่า

ในที่สุดลู่ซิงฮั่นก็ส่งกระแสจิตมาบอกว่า อีกสามวันให้ไปรวมตัวกันที่ยอดเขาลำดับที่สาม ดินแดนเร้นลับใกล้จะเปิดแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่ซิงฮั่น เสิ่นเยี่ยนก็มีสีหน้ายินดี

พลังในตัวของเขาสมบูรณ์แล้ว สามารถทะลวงขั้นได้ทุกเมื่อ

หากไม่ใช่เพราะต้องการโชคลาภจากยอดเขาลำดับที่สาม เขาคงสร้างแกนทองคำ กลายเป็นนักพรตขั้นแกนทองคำไปแล้ว

หวังว่าการเดินทางครั้งนี้จะสามารถหาสระเทวะวารีเจออย่างราบรื่น

มิเช่นนั้น เสิ่นเยี่ยนก็คงต้องเลือกทะลวงขั้น

วันรุ่งขึ้น ยามเช้าตรู่

เสิ่นเยี่ยนกำลังหลอมรวมพลังที่พุ่งออกมาจากผลวิเศษแห่งมรรคผล ทั่วทั้งร่างมีเสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ

นี่คือสัญญาณว่าร่างกายเนื้อของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้นอีก

บนตัวเขามีเงาของมังกรเขียวปรากฏขึ้น ตอนนี้คงเรียกมันว่าเงาไม่ได้แล้ว

เกล็ดมังกรบนนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน ดวงตาสีทองแดงคู่หนึ่งราวกับมีชีวิต

ยอดเขากระบี่วิถีที่เคยแห้งแล้ง ตอนนี้กลับมีต้นไม้ใบหญ้าเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

พลังชีวิตที่ไม่มีสิ้นสุดไหลออกมาจากตัวเสิ่นเยี่ยน ทว่าเจตจำนงกระบี่ที่พุ่งพล่านอยู่เต็มฟ้าก็ทำลายพวกมันในพริบตา

การทำลายล้างและการเกิดใหม่สลับสับเปลี่ยนกันไป

ภายใต้พลังชีวิตอันมหาศาล ก็มักจะมีต้นไม้ใบหญ้าบางส่วนที่ไม่ถูกทำลาย พวกมันเริ่มเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง

เมื่อถูกชำระล้างด้วยเจตจำนงกระบี่ แม้แต่ต้นหญ้าก็เริ่มแข็งแกร่งและแหลมคมขึ้น

ต้นหญ้าสีเขียวบนพื้นดูราวกับกระบี่แหลมคม เปล่งประกายแสงกระบี่ที่หนาวเหน็บ

เสิ่นเยี่ยนยังคงหลับตาแน่น ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เจตจำนงกระบี่บนยอดเขากระบี่วิถีไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีกแล้ว

เนิ่นนาน

มังกรเขียวส่งเสียงร้องคำราม ยอดเขากระบี่วิถีก็สั่นสะเทือน

เงาร่างของมังกรเขียวที่อยู่ข้างหลังเขา ก็ถูกดึงกลับเข้าสู่ร่างกาย หลอมรวมเข้ากับเส้นลมปราณ เพื่อทำให้ร่างกายเนื้อแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อร่างกายเนื้อแข็งแกร่งขึ้น ความสูงของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย

อาซิ่วไม่รู้ว่าโผล่มาที่หน้าผาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นได้ชัดว่าถูกเสียงดังจากบนยอดเขารบกวน

นางยืนดูเสิ่นเยี่ยนทะลวงขั้นอย่างเงียบๆ

ดวงตาของนางเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เงาร่างของมังกรเขียว นางย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว เสิ่นเยี่ยนในเวลานี้เห็นได้ชัดว่ากำลังทะลวงขั้นร่างกายเนื้อ

และระดับพลังของเขาก็เห็นได้ชัดว่าเป็นขอบเขตพลังปราณพสุธา

อาซิ่วแอบคิดในใจ "อายุยังน้อยก็บรรลุถึงขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์แล้ว หนุ่มสาวสมัยนี้เก่งกาจกันจริงๆ"

ตอนนี้เสิ่นเยี่ยนอายุยังไม่ถึงสามสิบปี ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์สามารถเทียบได้กับนักพรตขั้นวิญญาณแรกกำเนิด

หากอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ได้รับมาแข็งแกร่งมาก การต่อสู้กับศัตรูที่อยู่เหนือกว่าก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ทว่าอาซิ่วก็เห็นเงาร่างของมังกรเขียวที่อยู่ข้างหลังเสิ่นเยี่ยน ก็เข้าใจว่าอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่เขาได้รับมาคงไม่ธรรมดาแน่

"ฝึกฝน 'คัมภีร์กายาห้าอสูรศักดิ์สิทธิ์เทวะ' ตอนนี้มังกรเขียวธาตุไม้ ก็สำเร็จขั้นยิ่งใหญ่แล้ว เกรงว่าอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ได้รับมาน่าจะเกี่ยวกับการควบคุมพลังชีวิต"

ในฐานะยอดฝีมือระดับเต้าจุน สายตาของอาซิ่วย่อมไม่ธรรมดา

เมื่อเห็นว่าพลังของเสิ่นเยี่ยนเริ่มคงที่ นางก็ถอนหายใจยาว แล้วหายตัวไปจากยอดเขากระบี่วิถี

เสิ่นเยี่ยนไม่รู้ว่าอาซิ่วมาและจากไป

ในขณะนี้

สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการทะลวงขั้น ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์นั้นทะลวงผ่านยากกว่าที่เขาคิดไว้มาก

จากขอบเขตพลังปราณพสุธาไปยังขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ถือได้ว่าเป็นด่านสำคัญของผู้ฝึกวิชากายาภายนอก

เมื่อทะลวงผ่านแล้ว ก็จะเกิดอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขึ้นที่ร่างกายเนื้อ

เสิ่นเยี่ยนสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายเนื้อ ต้นไม้ใบหญ้ารอบตัวล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

เพียงแค่โบกมือ ก็สามารถกำหนดความเป็นความตายของพวกมันได้

มังกรเขียวธาตุไม้ควบคุมพลังชีวิต ในเวลานี้ อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของร่างกายเนื้อของเขาก็เริ่มก่อตัวขึ้น

มังกรตัวเล็กสีเขียวตัวหนึ่งว่ายไปทั่วร่างกายของเขา แล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าผาก

กลายเป็นรอยสักรูปมังกรเขียว ประทับอยู่ที่กลางหน้าผาก

เสิ่นเยี่ยนลืมตาขึ้นทันที ในดวงตามีแสงสว่างวาบ

"ทำลายภาพลวงตา!"

"ควบคุมความเป็นตายและการเวียนว่ายตายเกิด!"

เขาไม่คิดเลยว่า เมื่อทะลวงเข้าสู่ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ เขาจะได้รับอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ถึงสองอย่าง

ทำลายภาพลวงตา ตามชื่อก็คือ สามารถมองทะลุการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง แยกแยะจริงเท็จ มองทะลุภาพลวงตาและภาพมายาได้

ควบคุมความเป็นตายและการเวียนว่ายตายเกิด ก็คือการพรากพลังชีวิต ชี้ตรงไปที่แก่นแท้ของอายุขัย

เพียงแต่เสิ่นเยี่ยนเพิ่งจะได้รับอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ยังไม่ถึงขั้นนั้น

ทำได้เพียงเร่งการเจริญเติบโตของดอกไม้ใบหญ้า หากต้องการจะใช้ต่อสู้ ก็ต้องรอให้เขาฝึกอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์จนสำเร็จขั้นยิ่งใหญ่ก่อน

ทว่า ถึงกระนั้น มันก็ยังช่วยเพิ่มอายุขัยให้เขาถึงหมื่นปี

แม้ว่าเสิ่นเยี่ยนจะเป็นแค่นักพรตขั้นสร้างรากฐาน ทว่าอายุขัยของเขาก็เทียบเท่ากับนักพรตขั้นคืนสู่ความว่างเปล่าแล้ว

เสิ่นเยี่ยนมองไปรอบๆ ก็พบว่ายอดเขากระบี่วิถีได้เปลี่ยนไปแล้ว

กลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต และเขียวขจี

เขานำมือไปทาบที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วเดินพลังอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์

ต้นไม้ต้นนั้นก็เริ่มเหี่ยวเฉาและตายลงทันที แต่แล้วก็มีพลังชีวิตสายหนึ่งพุ่งกลับคืนมา

ไม่นานก็กลับสู่สภาพเดิม

เสิ่นเยี่ยนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ได้ผลดีเยี่ยม หากไปอยู่ที่ยอดเขาโอสถ คงจะเป็นคนปลูกสมุนไพรที่ฮอตน่าดู"

หากเขาไม่ได้ปลุกพลังกายาเทวะโกลาหลบรรพกาล ตอนนี้สภาพร่างกายของเสิ่นเยี่ยนก็คงจะกลายเป็นกายาศักดิ์สิทธิ์มังกรเขียวธาตุไม้ไปแล้ว

กายาเทวะโกลาหลบรรพกาลเป็นจุดเริ่มต้นของจักรวาล เป็นสถานที่กำเนิดแห่งมหาเต๋า

แม้จะเป็นเพียงกายาเทวะที่เกิดมาภายหลัง ทว่าก็มีพลังอันวิเศษสุด

ก่อนหน้านี้ที่ระดับพลังยังต่ำอยู่ ก็ไม่ค่อยเห็นประโยชน์เท่าไหร่ แต่ตอนนี้เสิ่นเยี่ยนรู้แล้วว่า สภาพร่างกายนี้สามารถครอบคลุมได้ทุกสรรพสิ่ง และทรงพลังมาก

หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาก็คงไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

เสิ่นเยี่ยนจัดการเก็บข้าวของ แล้วเตรียมตัวไปที่ยอดเขาลำดับที่สาม

ยอดเขาลำดับที่เก้าอยู่ห่างจากยอดเขาลำดับที่สามพอสมควร ตอนนี้เขาเป็นศิษย์สายใน สามารถขี่กระบี่บินในสำนักได้แล้ว ก็เลยไม่ต้องเสียเวลามากนัก

มาถึงตีนเขายอดเขาลำดับที่สาม

นี่เป็นครั้งที่สองที่เสิ่นเยี่ยนมาที่นี่ แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

หากไม่มีลู่ซิงฮั่นคอยช่วยเหลือ เขาคงยากที่จะได้เข้าประตูยอดเขาลำดับที่สาม

เรื่องที่เกิดจากการหลอมโอสถคราวก่อน ทำให้เขาต้องแตกหักกับยอดเขาโอสถอย่างสิ้นเชิง

ศิษย์ยอดเขาโอสถหลายคนก็โกรธแค้นเขามาก

เพิ่งจะก้าวขึ้นมายอดเขาโอสถ ก็มีศิษย์หลายคนมองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

และเริ่มซุบซิบนินทา

"เขากล้ามาที่ยอดเขาโอสถได้ยังไง?!"

"มาที่ยอดเขาโอสถก็ไม่เห็นแปลก ศิษย์ยอดเขาอื่นมาซื้อโอสถที่ยอดเขาโอสถก็เป็นเรื่องปกตินี่"

"เจ้าไม่เข้าใจ คนผู้นี้มีชื่อว่าเสิ่นเยี่ยน"

"เสิ่นเยี่ยน?! สูดดด!"

"นี่เขามาหาเรื่องถึงยอดเขาโอสถเลยหรือ?"

"..."

ศิษย์สายในของยอดเขาโอสถหลายคน สงสัยมากที่เขากล้ามาที่นี่

ศิษย์ที่ชอบดูเรื่องสนุก ก็เดินตามเสิ่นเยี่ยนขึ้นเขาไปด้วย

เมื่อเห็นเสิ่นเยี่ยนมุ่งหน้าไปทางทางเข้าดินแดนเร้นลับ พวกเขาก็เข้าใจว่า ที่แท้เขาก็ไปดินแดนเร้นลับของยอดเขาโอสถนี่เอง

เรื่องนี้ไม่แปลก สิ่งที่ยอดเขาโอสถโด่งดังที่สุดนอกจากโอสถแล้ว ก็คือดินแดนเร้นลับ

ในดินแดนเร้นลับมีสัตว์ดุร้ายมากมาย สัตว์ดุร้ายเหล่านี้ ทั้งตัวล้วนเป็นวัตถุดิบในการหลอมโอสถและสร้างอาวุธ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสายเลือดหายากบางสายเลือด ที่สามารถนำมาใช้ในการทะลวงขั้นวิชาได้อีกด้วย

เสิ่นเยี่ยนมาถึงหน้าทางเข้าดินแดนเร้นลับ ที่นี่มีคนมารวมตัวกันมากมาย

เขามองเห็นคนรู้จักคนหนึ่ง นั่นก็คืออ๋าวอวิ้นที่เคยขึ้นไปบนยอดเขากระบี่วิถี

เสิ่นเยี่ยนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังของนาง ก็รู้ว่าตอนนี้นางได้บรรลุถึงขั้นแกนทองคำช่วงปลายแล้ว

อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น "พรสวรรค์ของเผ่ามังกรช่างน่ากลัวจริงๆ เพียงไม่กี่ปี ก็บรรลุถึงขั้นแกนทองคำช่วงปลายแล้ว"

อ๋าวอวิ้นก็เห็นเสิ่นเยี่ยนเช่นกัน นางรู้สึกสงสัยในตัวศิษย์น้องขั้นสร้างรากฐานคนนี้มาก

นางรู้ว่าเสิ่นเยี่ยนมีพรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ที่ไม่ธรรมดา พลังฝีมือก็คงจะไม่ด้อยไปกว่ากัน

และเมื่อเขาปรากฏตัว อ๋าวอวิ้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย

บอกไม่ถูก อธิบายไม่ได้ ทว่าทำให้นางอยากจะเข้าใกล้

อ๋าวอวิ้นรู้สึกสงสัยมาก ทว่าก็ไม่สามารถถามออกไปตรงๆ ได้

เพราะเรื่องการบำเพ็ญเพียรของแต่ละคน ถือเป็นความลับส่วนตัว

นี่เป็นเพราะเสิ่นเยี่ยนเพิ่งทะลวงผ่าน 'คัมภีร์กายาห้าอสูรศักดิ์สิทธิ์เทวะ'

หยดเลือดบริสุทธิ์ของมังกรเขียวธาตุไม้ที่ผลวิเศษแห่งมรรคผลจำลองขึ้นมา ไม่ต่างอะไรกับของจริงเลย

เสิ่นเยี่ยนเพิ่งทะลวงขั้น จึงมีกลิ่นอายหลุดลอดออกมาบ้าง

หากเป็นคนทั่วไป ย่อมไม่สามารถรับรู้ได้ ทว่าอ๋าวอวิ้นคือเผ่ามังกร

โดยธรรมชาติแล้ว ก็สามารถรับรู้ถึงสายเลือดของมังกรเขียวได้

ในเวลานี้

มีนักพรตชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเสิ่นเยี่ยน…