บทที่ 211 ทัณฑ์อัศนีเขย่าขวัญ

บทที่ 211 ทัณฑ์อัศนีเขย่าขวัญ

"ขอถามหน่อย เจ้าเป็นปัญญาอ่อนหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินเหวยเจิ้งเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ออกมา ราชันหนูเหินเวหาก็คลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์

ก่อนตายยังบังอาจมาวาจาถากถางดูแคลนเขา สมควรตายอย่างไร้ที่กลบฝัง!

ราชันหนูเหินเวหาโกรธจัดกระทืบเท้า แผดเสียงคำรามพลางขยับปีกกระพือ แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ปีศาจฟาดฟันลงมา

"เคร้ง!"

ปีกนั้นถึงกับฟาดฟันประกายกระบี่อันเจิดจรัสสายหนึ่งออกมา ราวกับกระบี่สวรรค์ร่วงหล่น ประกายกระบี่ไร้เทียมทาน จิตสังหารไร้ขอบเขต

เหวยเจิ้งมีสีหน้าแปลกประหลาด อย่างไรเสียราชาปีศาจก็คือราชาปีศาจวันยังค่ำ

ต่อให้เป็นราชาปีศาจที่ปัญญาอ่อนเพียงใดก็ยังเป็นราชาปีศาจ พละกำลังน่าสะพรึงกลัว ยามตวัดฟันลงมาหนึ่งกระบี่ ราวกับมีอานุภาพทำลายล้างฟ้าดิน

เมื่อเห็นเหวยเจิ้งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน บนใบหน้าของราชันหนูเหินเวหาก็เผยแววตาเยาะเย้ยออกมาอีกครั้ง

สมเป็นปุถุชนขยะจริงๆ ราชาปีศาจผู้นี้เพียงแค่ลงมือเล่นๆ เท่านั้น ถึงกับหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อน คนประเภทนี้ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย

ความคิดนี้วูบผ่านไปในใจของมัน บนใบหน้าพลุ่งพล่านไปด้วยจิตสังหารอันแหลมคม

ในเวลานั้นเอง ทันใดนั้นเหวยเจิ้งก็ขยับตัว เขาเพียงแค่โบกมือเบาๆ แล้วกล่าวอย่างราบเรียบว่า "ฟ้าร้อง สายฟ้าแลบ"

"ฟ้าร้องสายฟ้าแลบอะไรกัน?" มุมปากของราชันหนูเหินเวหาแยกออก แทบจะกลั้นหัวเราะร่าเอาไว้ไม่ไหว

ปุถุชนขยะ ความตายมาเยือนถึงศีรษะแล้วยังจะมาทำเป็นเสแสร้งแกล้งทำอีก?

เพียงแค่โบกมือเช่นนี้ ก็สามารถสั่งฟ้าร้องสายฟ้าแลบได้แล้วหรือ? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นยอดฝีมือระดับตำนานจริงๆ หรืออย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับตำนาน ก็ไม่มีทางทำได้เยือกเย็นราบเรียบถึงเพียงนี้หรอกมั้ง?

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้หัวเราะร่าออกมา ทั่วทั้งท้องฟ้าพลันบังเกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องปานแก้วหูจะแตก

ตามมาด้วยสายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาอย่างรุนแรง สาดแสงส่องสว่างไปทั่วทั้งผืนฟ้าจนสว่างไสว

ราชันหนูเหินเวหายังไม่ทันจับต้นชนปลายถูกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ก็ถูกสายฟ้าอันเจิดจ้าสายหนึ่งฟาดเข้าใส่ร่างกาย จนทั่วทั้งร่างชาหนึบ

ชั่วพริบตา ฟ้าดินขาวโพลนไปหมด อสรพิษสายฟ้าเริงระบำ ม้วนตลบราวกับมังกรและงูทะยานออกจากผืนดิน

มันส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างอนาถ ร่างลอยกระเด็นออกไป ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังโครมใหญ่ที่บริเวณไม่ไกลนัก ทั่วทั้งร่างมีควันสีเขียวลอยโขมง กลิ่นหอมของเนื้อโชยเตะจมูกขึ้นมาในทันที

สายฟ้าสายนี้ผ่าลงมาอย่างประหลาด อานุภาพน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ต่อให้เป็นราชาปีศาจก็ยังยากจะต้านทาน ทั่วร่างเจ็บปวดรวดร้าว แทบจะถูกสายฟ้าฟาดจนกระดูกหักสะบั้น

"นี่... นี่มันทัณฑ์อัศนี!"

ราชันหนูเหินเวหาใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้อานุภาพของสายฟ้าจะยังไม่ฟาดมันจนถึงแก่ความตาย แต่ภายในนั้นกลับแฝงไปด้วยพลังแห่งมรรคา นี่คือทัณฑ์อัศนีที่แท้จริง

สิ่งที่ทำให้มันรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยที่สุดก็คือ เหวยเจิ้งยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่เคยขยับเขยื้อนเลยแม้แต่ก้าวเดียว

"หรือว่าสายฟ้าเมื่อครู่นี้ จะถูกปลดปล่อยออกมาจากปุถุชนผู้นี้จริงๆ?"

ราชันหนูเหินเวหาสีหน้าดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง จ้องมองเหวยเจิ้งด้วยความสับสนระคนสงสัย ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดผวา

เป็นไปไม่ได้ นั่นมันทัณฑ์อัศนีเชียวนะ!

ยกเว้นเสียแต่ว่าเขาจะเป็นตัวตนแห่งมรรคาเอง มิเช่นนั้นไม่มีทางที่เพียงแค่ขยับมือยกเท้าก็สามารถขับเคลื่อนพลังแห่งมรรคา ให้ทัณฑ์อัศนีร่วงหล่นลงมาได้

"ข้าลืมบอกเจ้าไปอย่างหนึ่ง ตราบใดที่กล้ามาทำตัวเหนือชั้นในคฤหาสน์ของข้า ล้วนมีชีวิตอยู่ไม่ผ่านตอนที่สองหรอก"

เหวยเจิ้งจ้องมองราชันหนูเหินเวหาอย่างราบเรียบ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่!" ราชันหนูเหินเวหาบันดาลโทสะ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง จ้องมองลงมาจากที่สูงเพื่อคาดคั้นเหวยเจิ้ง

มันไม่เชื่อหรอกว่า ทัณฑ์อัศนีเมื่อครู่นี้จะถูกเหวยเจิ้งอัญเชิญมาจริงๆ

เพราะมันเป็นไปไม่ได้ อย่าว่าแต่เรื่องที่มันสัมผัสไม่ได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อยจากตัวเหวยเจิ้งเลย ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ใช้วิชาสายฟ้า ก็ไม่มีทางที่จะอัญเชิญทัณฑ์อัศนีที่แฝงไปด้วยพลังแห่งมรรคาฟ้าดินออกมาได้เด็ดขาด!

"ข้าก็เป็นเพียงแค่ชาวนาธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้นแหละ" เหวยเจิ้งจ้องมองราชันหนูเหินเวหาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

เจ้าหมอนี่ถูกรัศมีปัญญาอ่อนครอบงำอยู่ชัวร์ๆ บุกเข้ามาถึงคฤหาสน์ของข้าเพื่อแสดงบารมีแท้ๆ กลับไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าข้าเป็นเพียงแค่ชาวนาคนหนึ่ง?

แต่ก็ถือว่าเจ้าดวงซวย ใครใช้ให้คฤหาสน์แห่งนี้เป็นสิ่งจำแลงของระบบกันล่ะ

วันนี้ถ้าข้าไม่ฟาดเจ้าให้ตาย คอยดูเถอะ ข้าก็คงไม่ใช่ชาวนาแห่งโลกผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว!

"งั้นเจ้าก็ไปตายซะเถอะ!" ราชันหนูเหินเวหาแผดเสียงคำราม พุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้ง

ทัณฑ์อัศนีเมื่อครู่นี้ทำให้มันหวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้มันเพียงต้องการสังหารปุถุชนผู้นี้ จากนั้นก็เก็บเกี่ยววาสนาในคฤหาสน์แล้วรีบถอนตัวออกไปจากที่นี่

"หึหึ..." เหวยเจิ้งอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา ถึงกับยังกล้าพุ่งเข้ามาอีกหรือ?

รัศมีปัญญาอ่อนบนตัวของพวกตัวร้ายเหล่านี้ คงจะเป็นเวอร์ชันอัปเกรดเสริมพลังสินะ?

เสียง "ตู้ม" ดังสนั่น สายฟ้าอีกสายฟาดผ่าลงมา ผ่าจนราชันหนูเหินเวหาลอยกระเด็นออกไปอีกครั้ง ร้องไห้โหยหวนเรียกหาบิดามารดา

"ทัณฑ์อัศนีนี้ถูกปลดปล่อยออกมาจากเจ้าจริงๆ หรือ?" ราชันหนูเหินเวหาขี้ขลาดตาขาวไปโดยสิ้นเชิง กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวเต็มใบหน้า

เพียงแค่โบกมือตามใจชอบก็สามารถเรียกทัณฑ์อัศนีมาได้ เจ้าหมอนี่จะเป็นปุถุชนธรรมดาได้อย่างไรกัน

ดูคนผิดไปแล้วจริงๆ

กระทั่งยอดฝีมือระดับตำนานในระดับสูงสุดก็ยังไม่มีความสามารถถึงเพียงนี้

จากเรื่องนี้ย่อมรับรู้ได้ว่า หมอนี่ที่ดูภายนอกราวกับปุถุชน พละกำลังจะน่าสะพรึงกลัวไปถึงระดับใดแล้ว