บทที่ 31 วิชารวบรวมปราณ

บทที่ 31 วิชารวบรวมปราณ

หลายวันหลังจากนั้น ความถี่ในการปรากฏตัวของสัตว์อสูรลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด ร่องรอยที่พบตามเส้นทางลาดตระเวนน้อยลงกว่าเดิมเกินครึ่ง นานๆ ทีจานหยั่งรู้วิญญาณถึงจะจับคลื่นพลังวิญญาณอ่อนๆ ได้สักทีหนึ่ง แถมยังอยู่ไกลลิบและแวบหายไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดพัก

ทว่าผู้ฝึกตนของตระกูลหวังกลับเข้าออกค่ายพักหลักกันถี่ขึ้นเรื่อยๆ บางคืนยังมีเสียงฝีเท้าดังสับสนวุ่นวาย แต่พวกเขากำลังทำอะไร หรือสืบเจออะไรนั้น ไม่มีใครปริปากบอกสมาชิกสายนอกอย่างพวกเขาสักคำ

ห้าวันต่อมา ก็ถึงรอบผลัดเปลี่ยนเวร

หน่วยของหลี่หยวนถูกสับเปลี่ยนให้กลับไปพักผ่อนที่ตลาดเป็นเวลาสามวัน

เหอโส่วอยู่จัดการเรื่องส่งมอบหน้าที่ที่ค่ายพักหลัก ส่วนหลี่หยวนก็พาสวีเม่า หลิวผิง และเฉินชีเดินกลับตลาดตามเส้นทางถนนดิน

เดินมาราวๆ ครึ่งชั่วยาม กำแพงตลาดก็ปรากฏแก่สายตา

กำแพงดินสีน้ำตาลเทาดูเก่าคร่ำคร่าภายใต้แสงแดดยามบ่าย ยามสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูตะวันออกพอเห็นชุดผู้ตรวจการกับป้ายประจำตัวของทั้งสี่คน ก็พยักหน้าอนุญาตให้ผ่านได้

เมื่อเข้าไปในตลาด ผู้คนบนถนนบางตาลงกว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนเสียอีก

แผงลอยสองข้างทางบนถนนสายตะวันออกว่างเปล่าไปหลายแผง แต่ร้านที่ควรมีก็ยังมีอยู่ ทั้งร้านขายยันต์ ร้านขายสมุนไพร ร้านขายของชำ พ่อค้าแม่ค้ายังคงปักหลักขายของอยู่ที่เดิม คนซื้อหายไป คนขายก็หายไปด้วย กำไรโดยรวมจึงไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนนัก

ทั้งสี่คนแยกย้ายกันที่ปากถนนสายตะวันออก ต่างคนต่างไปทำธุระของตัวเอง

หลี่หยวนเดินตรงไปยังหน่วยจัดการ

เสมียนคนเดิมยังคงนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ชั้นหนึ่ง ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง

หลี่หยวนยื่นป้ายประจำตัวให้ "มาลงบันทึกการลาดตระเวน แล้วก็รับเงินอุดหนุน"

เสมียนรับป้ายประจำตัวไป เปิดสมุดรายชื่อหาช่องของหลี่หยวน ตรวจสอบจำนวนวันและบันทึกภารกิจ ก่อนจะตวัดพู่กันเขียนลงไปสองสามบรรทัด

"ครึ่งเดือน เงินอุดหนุนหกก้อนหินวิญญาณ"

เสมียนหยิบถุงผ้าใบเล็กกับใบเสร็จประทับตราออกมาจากใต้เคาน์เตอร์แล้วยื่นให้

หลี่หยวนรับของมา เก็บหินวิญญาณเข้าแขนเสื้อ แล้วพับใบเสร็จเหน็บไว้ที่เอว

เมื่อเดินออกจากหน่วยจัดการ หลี่หยวนก็เดินไปตามถนนสายตะวันตกมุ่งหน้าไปยังตรอกเหนือ เพิงผ้าใบซอมซ่อสุดตรอกนั้นยังคงอยู่ที่เดิม

ตาเฒ่าจางนั่งอยู่ใต้เพิง บนแผงมีแค่ยันต์ทำความสะอาดไม่กี่แผ่นกับยันต์ลูกไฟอีกสองแผ่น จำนวนน้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก

หลี่หยวนเดินไปหยุดอยู่หน้าแผง

ตาเฒ่าจางเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นหลี่หยวน ใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้ม

"สหายหลี่ ไม่เจอกันเสียนานเลยนะ"

"ออกไปลาดตระเวนนอกตลาดมาพักใหญ่น่ะ" หลี่หยวนนั่งยองๆ หน้าแผง กวาดตามองยันต์บนโต๊ะแวบหนึ่ง " การค้าขายเป็นยังไงบ้าง?"

ตาเฒ่าจางส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ก็เรื่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนแหละ แต่เดี๋ยวนี้ค่าใช้จ่ายมันแพงขึ้น"

ตาเฒ่าจางหยิบยันต์ลูกไฟขึ้นมาพลิกดู แล้วก็วางลง

"แต่ถ้าเทียบกับคนอื่น ข้าก็ถือว่ายังดีอยู่แหละนะ"

หลี่หยวนพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตาเฒ่าจางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา "สหายหลี่ สถานการณ์ข้างนอกมันเป็นยังไงกันแน่ สัตว์อสูรมันเยอะขึ้นจริงๆ งั้นรึ"

"เยอะกว่าเมื่อก่อน แต่พักนี้ก็เบาบางลงไปบ้างแล้ว" หลี่หยวนตอบตามความเป็นจริง "ส่วนรายละเอียดลึกๆ ยังอยู่ในช่วงสืบสวน"

ตาเฒ่าจางครางรับในลำคอ ก้มหน้าก้มตาจัดเรียงยันต์บนแผง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เอ่ยปากอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม

"หลานชายข้าที่เจ้าเคยเห็นน่ะ อายุก็สิบกว่าปีแล้ว รากวิญญาณก็ไม่เลว เรียนเขียนยันต์กับข้าอยู่ที่นี่แหละ"

หลี่หยวนพอจะจำได้รางๆ เคยเห็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูง แววตาเป็นประกายวนเวียนอยู่ข้างๆ แผงของตาเฒ่าจางอยู่บ้าง

"ช่วงนี้ไอ้เด็กนั่นมันรบเร้าจะออกไปท่องโลกกว้างลูกเดียว บ่นว่าอยู่แต่ในตลาดมันไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร อยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก" ตาเฒ่าจางถูมือไปมา "ข้าห้ามไปหลายหน ปากมันก็รับคำนะ แต่ใจมันคงไม่ยอมหรอก"

ตาเฒ่าจางเงยหน้ามองหลี่หยวน ท่าทางลังเลเล็กน้อย

"สหายหลี่ เจ้าคิดว่า...ถ้าจะย้ายไปอยู่ตลาดอื่นจะเป็นยังไงบ้าง อย่างเช่นตลาดของตระกูลหลี่น่ะ ได้ข่าวว่าจะขยายพื้นที่แล้วก็อนุญาตให้ไปตั้งแผงขายของได้ด้วย"

"การเดินทางไม่ค่อยปลอดภัยนัก" หลี่หยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"จากที่นี่ไปตลาดตระกูลหลี่ระยะทางเกือบร้อยลี้ ระหว่างทางส่วนใหญ่ก็เป็นป่าเขาลำเนาไพร ช่วงนี้สัตว์อสูรก็ออกอาละวาดเป็นวงกว้าง ระหว่างทางอาจจะเจอเรื่องไม่คาดฝันได้ตลอดเวลา"

หัวคิ้วของตาเฒ่าจางขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

"ไปถึงที่นั่นก็ใช่ว่าจะดีกว่าที่นี่หรอกนะ" หลี่หยวนเสริม "ตลาดตระกูลหลี่อยู่ห่างจากเทือกเขาหยวนเหิงก็จริง แต่ผู้ฝึกตนอิสระแห่กันไปเยอะ การแข่งขันก็ต้องสูงตาม ค่าเช่าแผงคงไม่ถูกแน่"

ตาเฒ่าจางพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้าจัดเรียงยันต์ต่อไป

หลี่หยวนลุกขึ้นยืน บอกลาตาเฒ่าจาง แล้วหันหลังเดินออกจากตรอกเหนือ

...

หอคัมภีร์

บรรยากาศหน้าหอหินยังคงเหมือนเดิม ผู้ฝึกตนที่เฝ้าอยู่ชั้นล่างหลับตาพักผ่อน พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็ลืมตาขึ้น กวาดสายตามองป้ายประจำตัวของหลี่หยวนแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

หลังจากซักถามตามระเบียบเสร็จ หลี่หยวนก็เดินเข้าไปในหอคัมภีร์ แล้วขึ้นไปยังชั้นสอง

ชั้นวางคัมภีร์เวทมนตร์ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าฝั่งวิชาทางโลกมาก ตัวเล่มสภาพดีเยี่ยม ด้านหน้าแต่ละเล่มมีป้ายไม้เสียบอยู่ ระบุชื่อ ระดับ และแต้มผลงานที่ใช้แลกเปลี่ยน

หลี่หยวนเริ่มจากแถวแรก ฝ่ามือค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขอบชั้นวางอย่างช้าๆ

แถวแรก คัมภีร์เวทโจมตี

ฝ่ามือลูบผ่านไป หน้าต่างระบบไม่ตอบสนอง

เลื่อนไปเล่มที่สอง ก็ยังเงียบ

เล่มที่สาม...

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ได้】

【ระดับคุณสมบัติอุปกรณ์: สีเทา】

【หมายเหตุ: ไม่ใช่สิ่งของส่วนตัว ไม่สามารถสวมใส่ และไม่สามารถดูรายละเอียดได้】

สีเทา หลี่หยวนเหลือบมองป้ายไม้...วิชาทลายศิลา เวทโจมตี สิบสองแต้มผลงาน

ลูบต่อไป

เล่มที่สี่เงียบ เล่มที่ห้าเงียบ เล่มที่หก...

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ได้】

【ระดับคุณสมบัติอุปกรณ์: สีขาว】

【หมายเหตุ: ไม่ใช่สิ่งของส่วนตัว ไม่สามารถสวมใส่ และไม่สามารถดูรายละเอียดได้】

สีขาว ป้ายไม้ระบุว่า: วิชาเคียวสายลม เวทโจมตี แปดแต้มผลงาน

หัวคิ้วหลี่หยวนกระตุก วิชาเคียวสายลมใช้แค่แปดแต้มผลงาน ถูกกว่าวิชาทลายศิลาถึงหนึ่งในสาม แต่ระดับคุณสมบัติกลับสูงกว่าซะงั้น

ลูบต่อไป

เล่มที่เจ็ด คุณสมบัติสีเทา วิชาหมอกพิษ ยี่สิบแต้มผลงาน

วิชาหมอกพิษยี่สิบแต้มเป็นสีเทา แต่วิชาเคียวสายลมแปดแต้มกลับเป็นสีขาว

หลี่หยวนลองลูบอีกสองสามเล่ม รูปแบบเริ่มไม่ชัดเจนแล้ว

คัมภีร์เวทบางเล่มไม่มีการตอบสนองเลย บางเล่มเป็นเวทพื้นฐานกลับมีคุณสมบัติสีขาว บางเล่มระดับสูงกว่า ราคาแพงกว่า กลับมีแค่คุณสมบัติสีเทา

ระดับของคุณสมบัติไม่ได้ขึ้นอยู่กับระดับชั้นหรือราคาของตัวเวทมนตร์เลยแม้แต่น้อย

หลี่หยวนลูบจนจบแถวแรก มีปฏิกิริยาทั้งหมดห้าเล่ม เป็นสีเทาสามเล่ม สีขาวสองเล่ม

ย้ายไปแถวที่สอง คัมภีร์เวทสนับสนุน

แถวนี้มีจำนวนเล่มน้อยกว่าแถวแรกมาก มีอยู่แค่สิบกว่าเล่ม

ฝ่ามือทาบลงไป ลูบจากซ้ายไปขวา

เล่มแรกเงียบ เล่มที่สองสีเทา เล่มที่สามเงียบ...

เล่มที่สี่

วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส หน้าต่างระบบก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาทันที

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ได้】

【ระดับคุณสมบัติอุปกรณ์: สีเขียว】

【หมายเหตุ: ไม่ใช่สิ่งของส่วนตัว ไม่สามารถสวมใส่ และไม่สามารถดูรายละเอียดได้】

สีเขียว

ปลายนิ้วของหลี่หยวนหยุดชะงักอยู่ที่เล่มนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อย

สายตาเลื่อนไปมองที่ป้ายไม้...วิชารวบรวมปราณ เวทสนับสนุน ยี่สิบแปดแต้มผลงาน

วิชารวบรวมปราณเป็นเวทที่สามารถบีบอัดพลังวิญญาณได้ในระยะเวลาสั้นๆ คำอธิบายด้านข้างระบุว่ามันมีประโยชน์หลายอย่าง เช่น บีบอัดพลังวิญญาณเพื่อทะลวงด่าน บีบอัดพลังวิญญาณเพื่อเพิ่มอานุภาพของเวทมนตร์ แต่ก็แฝงความเสี่ยงอยู่บ้างเช่นกัน

ยี่สิบแปดแต้ม น้อยกว่ากายาเต่าทมิฬสองแต้ม แถมหลี่หยวนยังเทใจให้วิชารวบรวมปราณมากกว่าอีกด้วย

หลี่หยวนคำนวณแต้มผลงานในมือตัวเองเงียบๆ

แต้มผลงานจากการสังหารสัตว์อสูรในเขตนาวิญญาณคราวก่อน รวมกับเบี้ยหวัดรายเดือนและแต้มที่เหลืออยู่ ยังขาดอีกสี่แต้ม

หลี่หยวนชักมือกลับ ไม่ได้รีบร้อนจากไป เขาลองลูบคลำคัมภีร์เวทสนับสนุนเล่มที่เหลือจนครบ มีคุณสมบัติสีเทาหนึ่งเล่ม ที่เหลือไร้การตอบสนอง

ค้นจนทั่วชั้นสอง มีคุณสมบัติสีเขียวแค่เล่มเดียวเท่านั้น

เขาแวะไปดูโซนวิชาทางโลกอีกรอบ กายาเต่าทมิฬยังอยู่ แต่พอดูคำอธิบายแล้วหลี่หยวนก็พบว่ามันไม่เหมาะกับตัวเอง

หลี่หยวนเดินลงบันได พยักหน้าให้ผู้เฝ้าหอ ก่อนจะเดินออกจากหอคัมภีร์

ขาดอีกสี่แต้มก็จริง แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะหามาเติมได้ในทันที แหล่งที่มาของแต้มผลงานมีอยู่ไม่กี่ทาง...เบี้ยหวัดรายเดือน รางวัลจากภารกิจ และผลงานพิเศษ เบี้ยหวัดรายเดือนต้องรอเดือนหน้า ส่วนรางวัลจากภารกิจก็ต้องดูว่าจะมีภารกิจใหม่เข้ามาหรือเปล่า

แต้มผลงานไม่สามารถให้ยืมหรือซื้อขายกันได้ แต่ก็พอมีวิธีเลี่ยงกฎอยู่บ้าง หลี่หยวนสามารถไหว้วานให้คนอื่นช่วยซื้อให้ แล้วค่อยใช้แต้มของตัวเองซื้อของคืนให้อีกฝ่าย แต่วิธีนี้ยุ่งยากวุ่นวาย ซ้ำยังเสี่ยงโดนเชิดหากไม่สนิทกันจริง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่หยวนก็สลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านทิ้ง นั่งขัดสมาธิ และเริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งการฝึกฝน