บทที่ 522 การติดเชื้อ

"อืม... จากประสบการณ์หลายปีของฉันตัดสินได้ว่า ศพที่หัวขาดออกจากร่างนี้น่าจะตายแล้วล่ะ"

ซ่งเจี๋ยสังเกตการณ์อย่างใจเย็น มองดูซากแมลงที่ร่างกายละลายไปจนหมดเหลือเพียงส่วนหัว แล้วจึงให้ข้อสันนิษฐานของตนออกมา

นั่นมันก็แหงอยู่แล้วไหม? ใครต้องให้แกมาบอกกันล่ะเนี่ย

เหล่าสาวกลัทธิบัวขาวต่างพูดไม่ออก ได้แต่สังเกตดูซากแมลงอยู่พักหนึ่ง แล้วพากันส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่มีใครคุ้นหน้าคุ้นตาใบหน้าบนซากแมลงนั่นเลย

"เดี๋ยวก่อน"

ชายชราคิ้วขาวขมวดคิ้วแน่น คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันขวับไปมองอี้เยี่ยชิง ที่อยู่ด้านหลัง "เจ้า... ใช่ เจ้านั่นแหละ มานี่สิ"

เวลานี้อี้เยี่ยชิง กำลังยืนอยู่กับพวกซ่งเจี๋ย เมื่อถูกชายชราชี้มือเรียก ก็เดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าประหลาดใจ "ผู้อาวุโส มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?"

ชายชราคิ้วขาวไม่ตอบคำ สายตาของเขามองสลับไปมาระหว่างอี้เยี่ยชิง กับซากแมลงอย่างเงียบๆ

ไม่นานนัก สาวกลัทธิบัวขาวคนอื่นๆ ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ... ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ กับใบหน้าของเด็กหนุ่มบนซากแมลง ดูคลับคล้ายคลับคลากันอยู่หลายส่วนเชียวล่ะ?

"หืม?"

อี้เยี่ยชิงปรายตามองซากแมลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองเซียวฟู่หม่าง "ท่านพี่ ท่านลองมาดูสิ ใบหน้านี้คลับคล้ายคลับคลาลูกชายของเราอยู่เหมือนกันนะ?"

ลูกชายงั้นรึ?

เหล่าสาวกลัทธิบัวขาว ต่างตื่นตะลึง ทว่าเซียวฟู่หม่าง กลับก้าวอาดๆ เข้าไปหา หลังจากพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าพลางเอ่ย "ก็คล้ายอยู่บ้างนะ ตอนนั้นที่เจ้ารับเลี้ยงเด็กคนนั้น ก็เพราะเขาหน้าตาละม้ายคล้ายกับเจ้านี่แหละ

ทว่าลูกชายของเราน่ะทั้งว่านอนสอนง่ายและรู้ความ ป่านนี้ก็คงยังอยู่ที่ค่ายโจร

นานๆ ทีถึงจะลงเขากับหัวหน้าสามและหัวหน้าสี่ไปปล้นฆ่าชาวบ้าน เพื่อขัดเกลาทักษะโจรภูเขา ปลอดภัยหายห่วง ไม่มีทางมาโผล่ที่นี่ได้หรอก

ที่ซากแมลงนี่หน้าตาเหมือนเขา ก็คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญนั่นแหละ

เพราะถึงยังไง รูปหน้าทรงเมล็ดแตงโมที่มีความยาวเป็นอัตราส่วนสามต่อสอง ส่วนบนกลมกลึง ปลายคางแหลม และมีกรอบหน้าช่วงกรามเรียบเนียนแบบนี้ ก็พบเห็นได้ทั่วไปอยู่แล้ว ต่อให้ประกอบกับคิ้วดั่งภูเขาลูกเล็ก ดวงตาดอกท้อ และสันจมูกโด่งรั้น ก็ยังมีคนหน้าตาแบบนี้อีกถมเถไป"

เซียวฟู่หม่างอธิบายอย่างจริงจังและหนักแน่น ระหว่างที่พูดก็ยกมือขึ้นมาทำท่าประกอบไปด้วย ราวกับหมอศัลยกรรมพลาสติกย่านกังนัมที่กำลังอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดว่าทำไมรูปหน้าทรงเมล็ดแตงโมหรือรูปหน้าทรงหัวใจถึงดูแล้วสบายตา

หลังจากการอธิบายชุดใหญ่ เหล่าสาวกลัทธิบัวขาวจึงค่อยๆ ละสายตาจากอี้เยี่ยชิง อย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"แค่กๆๆ"

กงหยางฮั่น ไอเบาๆ ส่ายหน้าท่ามกลางสายตาห่วงใยของชายชราคิ้วขาว "ข้าไม่เป็นไร

จริงสิ พวกอู่เต๋อเว่ย ส่งคนลงมาเท่าไหร่กัน?"

สาวกลัทธิบัวขาวคนเดิมที่ถูกส่งไปลาดตระเวนก่อนหน้านี้ตอบกลับ "ไม่แน่ชัดขอรับ แต่ตรงอุโมงค์ที่เราลงมาก็น่าจะยังมีทหารประจำการอยู่ ส่วนพวกอู่เต๋อเว่ยกับสำนักสืบราชการลับประจิม ได้ส่งคนลงมาในอุโมงค์มากกว่าเดิม เพื่อไล่ล่าไป๋หย่งเยี่ยน ที่ชิงตัววานรมงคลไปขอรับ"

"บ้าจริง"

กงหยางฮั่นสบถเสียงต่ำ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงตัวเองออกจากความรู้สึกอ่อนล้าเพราะสูญเสียพลังเวท "ตอนนี้ไม่ต้องสนแล้วว่าไป๋หย่งเยี่ยน จะทรยศลัทธิหรือไม่ ในเมื่อปากทางอุโมงค์มีกองกำลังของอู่เต๋อเว่ย ประจำการอยู่ ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไป หาทางออกให้เจอก่อนค่อยว่ากัน"

"ขอรับ"

ชายชราคิ้วขาวพยักหน้ารับ "นายน้อย ท่านพักฟื้นอยู่ที่นี่สักครู่เถิด ข้าจะพาพี่น้องสองสามคนไปสำรวจทางข้างหน้าดู ว่ามีอุโมงค์ชั้นที่สองกับชั้นที่สามตามที่อวี๋ชิ่งชิว บอกไว้หรือไม่"

"ตกลง"

กงหยางฮั่นพยักหน้า เขาใช้ไพ่ตายสำหรับรักษาชีวิตที่ผู้พิทักษ์กฎกวงมู่มอบให้ไปแล้ว ย่อมต้องรักตัวกลัวตายมากขึ้นเป็นธรรมดา

"ปุด ปุด..."

เสียงของเหลวเดือดปุดๆ ดังแว่วมาเบาๆ

ทุกคนหันขวับไปมอง ก็เห็นว่ากองเลือดสีเหลืองอมเขียวที่ซากแมลงนอนจมอยู่ กำลังเดือดพล่านและผุดฟองขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

กลุ่มเส้นใยราขนาดเล็กผุดขึ้นมาจากกองเลือด พวกมันเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และย้อมกองเลือดทั้งกองให้กลายเป็นสีขาวโพลนราวกับหิมะหนาทึบที่ปกคลุมร่างของซากแมลงเอาไว้ในชั่วพริบตา

ไม่เพียงเท่านั้น เส้นใยรายังคืบคลานไปตามขอบอุโมงค์ ซึมลึกเข้าไปในชั้นดิน

พวกมันขยายวงกว้างออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้อุโมงค์ช่วงนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เหล่าสาวกลัทธิบัวขาว ที่เบียดเสียดกันอยู่ในอุโมงค์ต่างร้องลั่นและถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก

ไม่ว่าศพแมลงนั่นจะเกิดอะไรขึ้น ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเข้าไปใกล้หรือสังเกตมัน ในโลกที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์สุดแสนจะแปลกประหลาดนี้ ยิ่งมีความอยากรู้อยากเห็นมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น ทั้งสาวกลัทธิบัวขาว และพวกอู่เต๋อเว่ย ต่างก็รู้ซึ้งถึงความจริงข้อนี้ดี

ทว่า สายลมระลอกหนึ่งกลับพัดมาจากส่วนลึกของอุโมงค์

เส้นใยราที่บางเบา อ่อนนุ่ม และขาวสะอาดราวกับปุยของดอกแดนดิไลออน หลุดลอกออกจากซากแมลงอย่างง่ายดาย ล่องลอยขึ้นราวกับมวลเมฆหมอก และลอยฟุ้งเข้าหาเหล่าสาวกลัทธิบัวขาว

ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เหล่าสาวกลัทธิบัวขาว รีบถอยหนีอย่างลนลาน

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีคนสองคนที่ถอยไม่ทันจนถูกดันไปอยู่ด้านหลัง ทำให้ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาสัมผัสเข้ากับเส้นใยราที่บางเบาเหล่านั้น

หลังมือขวาของชายคนหนึ่งถูกเส้นใยราสัมผัสเข้า เขาตกใจจนเผลอปล่อยมือจากด้ามกระบี่ราวกับถูกไฟช็อต

เขาแตะมือซ้ายลงไป ใช้แขนเสื้อถูหลังมือขวาอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะปัดเส้นใยราออกไป

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

เส้นใยราละลายกลายเป็นของเหลวทันทีที่สัมผัสกับผิวหนัง การถูของเขาไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยให้ปุยสีขาวหลุดออกไป แต่กลับยิ่งทำให้เส้นใยราแพร่กระจายบนผิวหนังอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

..........