บทที่ 221 วิดีโอการสอน

วิชาเวทมนตร์ก่อสร้างเนี่ยนะ? ง่าย?

โม่หลานสงสัยว่าคุณอามีช่ากำลังหลอกเธออยู่แน่ ๆ

ถ้ามันง่ายจริง ทำไมทุกปีหลังพิธีปฐมนิเทศ ถึงมีพวกรุ่นพี่ที่เพิ่งขึ้นปีสี่ไปปูที่นอนนอนกันที่ลานจัตุรัสเล็กนอกปราสาทตั้งเยอะแยะล่ะ?

แต่ไม่ว่ายังไงคุณอามีช่าก็ไม่ยอมออกบัตรผ่านสำหรับคัดลอกตำราเวทมนตร์ก่อสร้างให้เธอเลย

โม่หลานเลยต้องยอมแพ้ แล้วหันไปทุ่มเทให้กับเวทมนตร์ธาตุและเวทมนตร์มิติก่อน

ตามที่คุณอามีช่าบอก ต้องเริ่มอ่านจากภาคทฤษฎีก่อน

‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดทอง’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดเขียว’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดน้ำเงิน’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดแดง’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดส้ม’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดคราม’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดม่วง’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดหิมะ’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดขาว’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดดำ’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดเล่นแร่แปรธาตุ’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดปรุงยา’, ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดมิติ’

คัมภีร์เวทมนตร์ชุดนี้ แต่ละชุดมีหลายเล่ม ล้วนมีคำอธิบายอย่างละเอียดและเป็นระบบเกี่ยวกับวิธีศึกษาเวทมนตร์แต่ละสายอย่างลึกซึ้งเพื่อให้ได้รับฉายาแม่มดในด้านนั้น ๆ ถือเป็นหนังสือประเภทที่แม่มดน้อยทุกคนต้องอ่านหลังจากเลือกเส้นทางการเรียนของตัวเองแล้ว

ในห้องสมุดของปีสอง คัมภีร์แต่ละชุดจะมีเนื้อหาแค่ระดับฝึกหัดจนถึงระดับต้นเท่านั้น

ส่วนเนื้อหาระดับกลางและระดับสูงจะถูกเก็บไว้ในห้องสมุดของปีสาม

ดังนั้นคัมภีร์เวทมนตร์ชุดนี้ย่อมพลาดไม่ได้เด็ดขาด

นอกจากนี้ ยังมีหนังสือเกี่ยวกับการตีความและการประยุกต์ใช้เวทมนตร์อีกหลายเล่มที่สำคัญไม่แพ้กัน

พอลองนับดูแล้ว หนังสือพวกนี้กลับกินพื้นที่ไปถึงครึ่งหนึ่งของหนังสือทั้งหมดในห้องสมุดปีสองเลยทีเดียว

ถึงจะบอกว่าแค่ครึ่งเดียว แต่จำนวนกลับมากกว่าหนังสือในห้องสมุดปีหนึ่งทั้งหมดรวมกันเสียอีก

การจะอ่านหนังสือพวกนี้ให้จบภายในปีนี้ ถือเป็นภารกิจที่หนักหนาสาหัสเอาการ

แต่จะเอาแต่อ่านหนังสืออย่างเดียวก็ไม่ได้ ทฤษฎีว่าสำคัญแล้ว ภาคปฏิบัติก็สำคัญไม่แพ้กัน ต้องควบคู่ไปกับการฝึกเวทมนตร์ด้วย

แถมยังต้องแบ่งเวลาไปเข้าเรียนและใช้ชีวิตประจำวันอีก

หนังสือภาพก็ยังอ่านไม่จบ เรื่องนี้จะปล่อยปละละเลยไม่ได้เหมือนกัน พอขึ้นปีห้าก็จะไม่มีให้อ่านแล้ว แถมตอนเรียนจบก็คัดลอกเอากลับไปไม่ได้ด้วย

โม่หลานลองจัดตารางเวลาของตัวเองดู ก็พบว่ามันจัดไม่ลงตัวเลย สุดท้ายเธอเลยเลิกจัดตาราง แล้วกะว่าจะใช้ทุกช่วงเวลาที่ว่างมาเรียนรู้ให้หมดก็พอ

ส่วนเรื่องการฝึกเวทมนตร์ ก็ปรับให้เข้ากับความคืบหน้าในการเรียน โดยตั้งเป้าไว้ว่าจะใช้พลังเวทให้หมดไปครึ่งหนึ่งทุกวัน

พลังเวทของวันนี้ยังแทบไม่ได้ใช้เลยนี่นา!

โม่หลานขี่ไม้กวาดบินมุ่งหน้าไปยังลานฝึกเวทมนตร์

ลานฝึกในร่มหมายเลข 1 มีรุ่นพี่ปีสามใช้งานอยู่ โม่หลานจึงไปหาลานฝึกที่ไม่มีคน แล้วเริ่มฝึกเวทมนตร์ธาตุไม่กี่บทที่ได้เรียนมาจากวิชาพื้นฐานเวทมนตร์ทุกสาย

รอจนผลาญพลังเวทไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอถึงขี่ไม้กวาดกลับมา แล้วเริ่มอ่าน ‘คัมภีร์เวทมนตร์แม่มดทอง’ เล่มแรก

วันจันทร์สัปดาห์ที่สองของปีการศึกษาที่สอง พวกโม่หลานได้เข้าเรียนวิชาภาษาภาคบังคับคาบแรก นั่นก็คือวิชาภาษากลางวาเลน

พอมองดูคุณอามีช่าถือตำรา ‘พื้นฐานภาษากลางวาเลน’ ยืนสอนอยู่หน้าชั้นเรียน โม่หลานก็รู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย

เธอโคตรอยากจะปรับความเร็ววิดีโอเลย

น่าเสียดายที่นี่เป็นวิชาบังคับ เลยไม่มีวิดีโอการสอน

ทนนั่งเรียนมาได้สามชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ยินเสียงระฆังเลิกเรียน

โม่หลานจ้องคุณอามีช่าตาไม่กะพริบ รอแค่ให้อาจารย์ปล่อยเลิกเรียน เธอจะได้เข้าไปถามว่ามีวิดีโอการสอนวิชาภาษากลางวาเลนหรือเปล่า

ภาษากลางวาเลนก็เรียนคล้าย ๆ กับภาษาทูตสวรรค์และภาษาปีศาจที่เป็นวิชาเลือกนั่นแหละ เผลอ ๆ อาจจะง่ายกว่าด้วยซ้ำ เพราะมันไม่ใช่ภาษาเวทมนตร์ เป็นแค่ความรู้ธรรมดา ๆ ที่ใครก็เรียนได้

หลังจากได้สัมผัสกับประสิทธิภาพของวิดีโอการสอนแบบความเร็วสองเท่าแล้ว โม่หลานก็แทบจะทนฟังการบรรยายช้า ๆ แบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป

แต่กลายเป็นว่าพอคุณอามีช่าสอนจบ กลับยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้เลิกเรียน เธอหยิบการ์ดที่ดูคุ้นตาปึกหนึ่งออกมา แล้วแจกให้ทุกคนแทน

“นี่คืออุปกรณ์ช่วยเรียนที่สถาบันจัดเตรียมมาให้ใหม่ นั่นคือ {การ์ดเครื่องฉายภาพ} และ {การ์ดเทปบันทึกภาพ (ฉบับแม่มด)} ซึ่งข้างในได้บันทึกวิดีโอการสอนที่เกี่ยวข้องเอาไว้ เพื่อให้ทุกคนนำไปใช้ระหว่างเรียนที่สถาบัน

ตอนนี้ฉันจะขอเวลาสักสองสามนาที ยกตัวอย่างคาบเรียนวันนี้ เพื่ออธิบายวิธีใช้งานการ์ดสองใบนี้ให้ทุกคนฟังสักหน่อย!

ให้ทุกคนลองอ่านข้อมูลบนการ์ดดูก่อน จากนั้นก็ร่ายเวทจำแลงการ์ดออกมาเลย...”

โม่หลานนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที นี่สถาบันเริ่มผลักดันการ์ดเครื่องฉายภาพกับการ์ดเทปบันทึกภาพแล้วเหรอเนี่ย?

แม่มดน้อยที่เข้าเรียนวิชาเลือกเมื่อวันพฤหัสบดีกับวันศุกร์ย่อมรู้ดีว่าการ์ดพวกนี้ใช้งานยังไง

ผ่านวันหยุดสุดสัปดาห์มาแล้ว แม่มดน้อยคนอื่น ๆ เองก็คงได้ยินเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน

ตอนแรกพวกเธอนึกว่าจะมีแค่ในวิชาเลือกซะอีก ยังกะว่าสัปดาห์หน้าจะไปแอบนั่งเรียนด้วย เพื่อขอดูการ์ดสักหน่อยเลย!

คิดไม่ถึงเลยว่าจะเอามาแจกให้แบบนี้

พวกเธอทำตามคำแนะนำของคุณอามีช่า คัดลอก ‘วิดีโอการสอนวิชาภาษากลางวาเลน 1’ ลงไป เพื่อทดลองใช้ฟังก์ชันต่าง ๆ ของเครื่องฉายภาพและเทปบันทึกภาพ

“อาจารย์ใหญ่คะ พอมีเจ้านี่แล้ว พวกเราก็เรียนที่หอพักได้เลยใช่ไหมคะ? หนูรู้สึกว่าวิดีโอนี้มันแทบไม่ต่างจากที่อาจารย์ใหญ่เพิ่งสอนไปเมื่อกี้เลยนะคะ” เชอริลเอ่ยถาม

อามีช่าส่ายหน้า:

“วิชาบังคับมีเกณฑ์การเรียนที่ค่อนข้างสูง วิดีโอการสอนจึงมีไว้เพื่อให้พวกเธอใช้เตรียมตัวก่อนเรียนและทบทวนบทเรียนเป็นหลัก ส่วนเวลาเรียนปกติก็ยังคงเหมือนเดิม คือต้องมาเข้าเรียนที่ปราสาทให้ตรงเวลา

หากการสอบประจำเดือนหรือการสอบกลางภาคได้คะแนน 95 คะแนนขึ้นไป สามารถยื่นเรื่องขอใช้สิทธิ์ดูวิดีโอเพื่อเรียนด้วยตัวเองในเดือนถัดไปได้ โดยไม่ต้องมาเข้าเรียนตามเวลา

แต่ถึงจะดูวิดีโอเพื่อเรียนด้วยตัวเอง ก็ต้องมาสอบให้ตรงเวลาด้วย

หากใครสามารถสอบปลายภาคผ่านล่วงหน้าได้ คาบเรียนที่เหลือของวิชานั้นก็สามารถหยุดเรียนได้เลย

ส่วนวิชาเลือก ระดับความเข้มข้นในการเรียนจะขึ้นอยู่กับพวกเธอเอง โดยเน้นการเรียนรู้ด้วยตัวเองเป็นหลัก

สามารถกลับไปดูวิดีโอเพื่อศึกษาเองนอกเวลาเรียนก็ได้ หรือจะมาดูวิดีโอในห้องเรียนตามเวลาเรียนปกติก็ได้เหมือนกัน ซึ่งฉันจะมาคอยตอบข้อซักถามให้พวกเธอตามเวลาเรียนปกติ

จะเลือกเรียนด้วยวิธีไหน ก็แล้วแต่พวกเธอเลย

ที่พูดมาทั้งหมดนี้หมายถึงวิชาทฤษฎีเท่านั้น ส่วนวิชาปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นวิชาเลือกหรือวิชาบังคับ ล้วนต้องมาเข้าเรียนในชั้นเรียน

รายละเอียดกฎเกณฑ์ทั้งหมดได้ถูกบันทึกไว้ใน ‘แผนการศึกษาประจำปี’ แล้ว หลังเลิกเรียนทุกคนสามารถไปเปิดดูในคัมภีร์แม่มดได้เลย”

บรรดาแม่มดน้อยฟังแล้วก็ยังรู้สึกงุนงงนิดหน่อย แต่พอเปิดคัมภีร์แม่มดดู ก็พบว่า ‘แผนการศึกษาประจำปี’ มีการอัปเดตประกาศเรื่องการนำวิดีโอการสอนมาใช้ในระบบการเรียนการสอนของสถาบันแม่มดเข้ามาจริง ๆ

“ขอให้ทุกคนช่วยกันทะนุถนอมการ์ดสองใบนี้ด้วยนะ ตอนเรียนจบต้องเอามาคืนสถาบัน หากเกิดความเสียหาย จะต้องชดใช้ตามราคาเต็ม

ที่หอสมุดและห้องสมุดได้จัดเตรียมชั้นวางเทปบันทึกภาพไว้เป็นการเฉพาะแล้ว หลังเลิกเรียนทุกคนสามารถไปคัดลอกวิดีโอได้ตามต้องการ

เลิกเรียนได้!”

คุณอามีช่าเดินออกจากห้องเรียนไปแล้ว บรรดาแม่มดน้อยต่างก็จ้องมองเครื่องฉายภาพตรงหน้า และยังคงตั้งสติไม่ทันไปพักใหญ่

จนกระทั่งมีเงาร่างสีม่วงพุ่งพรวดออกจากห้องเรียนไป บรรดาแม่มดน้อยถึงได้ดึงสติกลับมา

วาชิด้าและซิลฟ์รีบเก็บของแล้ววิ่งตามออกไป พวกเธอเห็นคุณอามีช่าเดินลับตาไปตรงหัวมุมทางเดิน และเห็นโม่หลานกำลังยืนก้มหน้าดูการ์ดอยู่ที่หน้าประตู:

“โม่หลาน! เธอจะรีบวิ่งออกมาทำไมเนี่ย?”

“ฉันเอา {การ์ดเครื่องฉายภาพ} กับ {การ์ดเทปบันทึกภาพ} ไปคืนอาจารย์ใหญ่ แล้วซื้อใหม่มาสองใบเป็นของตัวเองแล้วล่ะ ยังไงก็ไม่ได้เสียดายพลังเวทแค่นี้อยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาคัดลอกวิดีโอตอนนี้รอบนึง แล้วพอจะเรียนจบก็ต้องมานั่งคัดลอกใหม่อีกรอบไง”

โม่หลานชูการ์ดในมือขึ้นแกว่งไปมา: “ไปคัดลอกวิดีโอที่ห้องสมุดกัน ไปไหม?”