บทที่ 196 ฝึกบิน
บทที่ 196 ฝึกบิน
อามีช่า: “…”
แค่ช่วงเที่ยง ก็สวมใส่อุปกรณ์กางเกงขาสั้นบินกันเรียบร้อยแล้ว ดูท่าอีกไม่นานวิชาการบินนี้คงจะสอนจบ
เธอเองก็ดีใจ บรรลุเป้าหมายเร็วขึ้น ก็ปิดคอร์สได้เร็วขึ้น ปลายปีการศึกษาก็จะได้ปิดเทอมเร็วขึ้น เธอเองก็จะมีเวลาพักผ่อนมากขึ้นด้วย
“งั้นก็ฝึกกันต่อ! ลำดับต่อไป ฉันจะสร้างสิ่งกีดขวางบางอย่างไว้กลางอากาศ พวกเธอต้องลองบินหลบหลีกและอ้อมผ่านพวกมันไปให้ได้! บินไต่ระดับขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่แค่ช่วงความสูงระดับต่ำหรือกลางก็พอ ส่วนความเร็วก็กะเกณฑ์กันเอาเองเลย!”
อามีช่ารู้สึกว่าแม่มดน้อยรุ่นนี้มีความกระตือรือร้นในการเรียนสูงมาก จึงตัดสินใจเพิ่มระดับความยากให้พวกเธอ โดยงัดเอาบททดสอบของช่วงไม่กี่วันสุดท้ายออกมาใช้เสียเลย
จู่ ๆ เหนือสนามหญ้าก็ปรากฏลูกบอลน้ำหลากสีสันขึ้นมามากมาย
เหล่าแม่มดน้อยต่างเตรียมพร้อมที่จะรับคำท้าทายอย่างกระตือรือร้น
ในตอนแรก ตำแหน่งของลูกบอลน้ำยังคงอยู่นิ่งกับที่ แถมยังกระจายตัวกันอยู่ ขอแค่เหล่าแม่มดน้อยลดความเร็วลงและระมัดระวังอีกสักหน่อย ก็ยังสามารถบินผ่านไปได้
ค่อย ๆ กลายเป็นว่า ช่องว่างระหว่างลูกบอลน้ำเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ บางลูกถึงขั้นเริ่มขยับเขยื้อนอย่างช้า ๆ ด้วยซ้ำ
เหล่าแม่มดน้อยจากที่เคยรับมือได้อย่างสบาย ๆ ก็เริ่มกลายเป็นรับมือกันแทบไม่ทัน
โม่หลานที่บินนำเป็นคนแรก ได้เผชิญหน้ากับลูกบอลน้ำสีแดงที่กำลังเคลื่อนที่ตรงช่วงโค้งลูกบอลน้ำอันคับแคบเป็นคนแรก เธอหลบไม่พ้น ไหล่จึงชนเข้าอย่างจัง
เดิมทีนึกว่า แค่ไหล่ชนนิดหน่อย คงไม่ส่งผลกระทบต่อการบินผ่านไปของเธอหรอก
ผลปรากฏว่า พอพอลูกบอลน้ำสีแดงลูกนั้นโดนตัวเธอปุ๊บ มันก็ระเบิดดังโพละออกมาทันที
ไม่เพียงแต่จะทำให้ไหล่ของเธอเปียกโชกและย้อมเสื้อผ้าของเธอจนกลายเป็นสีแดงเท่านั้น แต่มันยังกระเด็นมาโดนบนใบหน้าของเธออีกนิดหน่อยด้วย
โม่หลานที่ตั้งตัวไม่ทัน เผลอเกร็งมือออกแรง หัวไม้กวาดจึงเบนไปทางขวา แล้วพุ่งเข้าชนลูกบอลน้ำทั้งสองข้างเข้าอย่างจัง
ทั้งสีน้ำเงิน สีเหลือง สีเขียว สีแดง ระเบิดใส่เธอจนหน้ามืดตาลาย สุดท้ายก็ร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างทุลักทุเล
วาชิด้าที่บินตามหลังเธอมาติด ๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก เธอพยายามจะเบรกไม้กวาด ซึ่งก็เบรกได้อยู่หรอก แต่ซิลฟ์ที่อยู่ข้างหลังเบรกไม่อยู่ จึงพุ่งชนเข้าเต็มแรง ทั้งสองคนร่วงหล่นลงมาพร้อมกัน ระหว่างนั้นก็ยังชนลูกบอลน้ำแตกไปอีกหลายลูก
บรรดาแม่มดน้อยที่อยู่ด้านหลังรอดพ้นจากเคราะห์กรรมไปได้ชั่วคราว แต่ก็ทนต่อไปได้ไม่นานนัก
ลูกบอลน้ำที่เคลื่อนที่ได้มันหลบยากเกินไป แถมตอนแรกความเร็วในการเคลื่อนที่ก็ยังช้าและทิศทางก็ตายตัว แต่ต่อมาไม่เพียงแต่ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเท่านั้น ทิศทางการเคลื่อนที่ยังเป็นการสุ่มอีกด้วย ไม่สามารถคาดเดาได้เลย ทำได้เพียงเบี่ยงหลบแบบฉุกเฉิน
แม่มดน้อยที่เพิ่งเรียนเวทบินมาได้แค่วันเดียว จะไปมีความสามารถในการหลบหลีกฉุกเฉินอะไรกันล่ะ การร่วงตกลงพื้นจึงเป็นผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวของพวกเธอ
โม่หลานที่ร่วงลงพื้นเป็นคนแรกปาดน้ำบนใบหน้าออก ก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเอง: “ทำไมรู้สึกว่ามันหวาน ๆ ล่ะ?”
“ข้างในลูกบอลน้ำคือน้ำผลไม้ที่ใส่สีผสมอาหารน่ะ!” เสียงของคุณอามีช่าดังแว่วมา
“!!!” โม่หลานหันไปมองคุณอามีช่า: “อาจารย์ใหญ่คะ หนูยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย เริ่มหิวแล้ว ขอลูกบอลน้ำมาดื่มสักลูกได้ไหมคะ!”
อามีช่ากระดิกนิ้วเบา ๆ ลูกบอลน้ำสีเขียวขุ่นลูกหนึ่งก็ลอยมาหา
โม่หลานรีบชักไม้กายสิทธิ์ออกมา ใช้เวทลอยตัวรับมันไว้ แล้วส่งเข้าปากดูดไปหนึ่งคำ จากนั้นใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปด้วยความทรมานทันที
รสชาตินี้ ต่อให้เธอจะไม่ได้ลิ้มลองมานานแล้ว แต่ก็ยังคงจำได้ฝังใจ: “นี่มันน้ำผลขนมปังสกัดเข้มข้นแบบไม่ใส่น้ำผึ้งไม่ใช่เหรอคะ? อาจารย์ใหญ่ คุณแกล้งหนูนี่!”
“ก็ไม่ได้กินมื้อเที่ยงไม่ใช่เหรอ? ในน้ำผลไม้นี้มีเศษเนื้อผลไม้ผสมอยู่ช่วยให้อิ่มท้องได้นะ! ดื่มเจ้านี่ได้ผลดีกว่าดื่มอย่างอื่นอีก!” อามีช่าเอ่ยด้วยความ ‘หวังดี’: “อย่ากินทิ้งกินขว้างล่ะ ดื่มให้หมด ไม่อย่างนั้นมันจะระเบิดใส่ตัวเธอนะ!”
โม่หลาน: “...”
ดื่มอึก ๆ จนหมดเกลี้ยง
เธออิ่มไหม? ดูเหมือนว่าจะอิ่มจริง ๆ แฮะ
แต่มันเปรี้ยวจี๊ดเลย!
ไม่ได้สิ จะให้เธออิ่มอยู่คนเดียวได้ยังไง ในเมื่อเพื่อน ๆ ยังหิวกันอยู่เลย
ทุกคนยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงกันเลยนะ!
พอเห็นเพื่อน ๆ ทยอยร่วงลงมาบนพื้น เธอก็เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี: “อาจารย์ใหญ่คะ ที่ทุกคนร่วงลงมาแบบนี้ ต้องเป็นเพราะไม่ได้กินข้าวเที่ยงจนเรี่ยวแรงไม่พอแน่ ๆ หนูเห็นว่ายังมีลูกบอลน้ำสีเขียวอยู่อีกเพียบเลย ให้ทุกคนดื่มกันคนละลูกเถอะค่ะ!”
อามีช่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเริ่มฉายแววอันตรายขึ้นมา: “ได้สิ!”
ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน +27!
โม่หลานรู้สึกว่าตัวเองได้รับการเยียวยาจิตใจในพริบตา
เธอใช้เวททำความสะอาดขจัดคราบน้ำผลไม้ย้อมสีหลากสีสันบนตัวและบนไม้กวาดออกจนหมด แล้วใช้เวทอบแห้งทำให้แห้งสนิท
เหล่าแม่มดน้อย: “ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นน้ำผลขนมปัง ฉันคงไม่ดื่มหรอก!”
“ขอเตือนด้วยความหวังดีนะ เจ้านี่โม่หลานจงใจขอให้ฉันเอาให้พวกเธอเองเลยนะ!” อามีช่ากล่าว
เหล่าแม่มดน้อย: “โม่หลาน!”
โม่หลานตัวจริง: “!!! อาจารย์ใหญ่ ไม่รักษาจรรยาบรรณเลยเหรอคะ?”
อามีช่าแสดงออกทางสีหน้าว่า ขนาดศีลธรรมเธอยังไม่มีเลย นับประสาอะไรกับจรรยาบรรณล่ะ
โม่หลานรีบพุ่งตัวขึ้นขี่ไม้กวาด แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที
เหล่าแม่มดน้อยพากันบินตามหลังไปติด ๆ: “โม่หลาน! เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
โม่หลานถูกพวกแม่มดน้อยไล่ล่า ทำได้เพียงรีบเร่งความเร็วให้มากที่สุด ความระมัดระวังและความลังเลลดน้อยลง กลับมีความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวเพิ่มมากขึ้นแทน
จำนวนครั้งที่ชนเข้ากับลูกบอลน้ำ ชนกับแม่มดน้อยคนอื่น และร่วงตกลงมาอย่างทุลักทุเลก็มีมากขึ้นด้วยเช่นกัน
แต่ท่ามกลางการร่วงหล่นครั้งแล้วครั้งเล่า การควบคุมไม้กวาดบินก็ยิ่งคล่องแคล่วชำนาญมากขึ้น
ต้องใช้แรงมากแค่ไหน เอียงองศาเท่าไหร่ ถึงจะสามารถหลบหลีกสิ่งกีดขวางได้ ในสถานการณ์ฉุกเฉิน จะต้องควบคุมทิศทางของไม้กวาดอย่างใจเย็นได้อย่างไร เธอค่อย ๆ เรียนรู้และเข้าใจมันได้มากขึ้นเรื่อย ๆ
อามีช่าลูบคาง สีหน้าฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด: “ก่อนหน้านี้มันนิ่งเกินไป ตอนนี้แหละกำลังดีเลย! สมแล้วที่บอกว่ายิ่งกดดัน ก็ยิ่งกระตุ้นให้แม่มดก้าวหน้าขึ้นน่ะ!”
ที่เธอทำไปทั้งหมดนี่ ก็เพื่อความคืบหน้าของการสอนทั้งนั้นแหละ!
แน่นอนว่าไม่ใช่ความคืบหน้าของการสอนแบบที่ผ่าน ๆ มาหรอกนะ แต่เป็นความคืบหน้าของการสอนที่สงวนไว้สำหรับแม่มดน้อยจอมขยันรุ่นนี้โดยเฉพาะต่างหาก
เมื่อเห็นเหล่าแม่มดน้อยไล่ล่าจับคู่กันไปมา ต่อให้จะมีลูกบอลน้ำคอยก่อกวน พวกเธอก็ยังบินได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ร่วงหล่นน้อยลงมากแล้ว อามีช่าจึงเพิ่มระดับความยากขึ้นไปอีก:
“ใช้มือข้างหนึ่งจับด้ามไม้กวาด ส่วนอีกข้างถือไม้กายสิทธิ์ไว้ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ลูกบอลน้ำหลากสีทั้งหมดจะไม่เคลื่อนที่อีกแล้ว แต่พวกเธอสามารถใช้ไม้กายสิทธิ์เสกให้มันลอยเคลื่อนที่ หรือแม้กระทั่งยิงใส่แม่มดน้อยคนอื่นได้นะ!”
การบินด้วยไม้กวาดไม่เคยมีแค่การบินเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการใช้เวทมนตร์ขณะบินด้วย
โม่หลานถึงกับฮึกเหิมขึ้นมาทันที!
ถูกเพื่อน ๆ รุมล้อมไล่ล่าสกัดกั้นมาตลอด โอกาสโต้กลับของเธอมาถึงแล้ว!
เหล่าแม่มดน้อยเองก็เตรียมพร้อมที่จะลองทำดูเหมือนกัน บินไล่ตามโม่หลานไม่เคยทันเลยสักที แต่ถ้าโดนคนเยอะ ๆ รุมปาลูกบอลน้ำใส่ ต่อให้โม่หลานจะเก่งแค่ไหน ยังไงก็ต้องโดนสักลูกสองลูกแหละน่า
พวกเธอเริ่มลองใช้มือข้างหนึ่งจับด้ามไม้กวาดเพื่อควบคุมทิศทาง ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิบไม้กายสิทธิ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอว
จากการไล่กวดกันไปมาเพื่อหลบลูกบอลน้ำ ก็กลายเป็นการแข่งขันปาลูกบอลน้ำใส่กันไปเสียแล้ว
ในระหว่างนี้ ก็มีคนร่วงหล่นลงมานับครั้งไม่ถ้วน และถูกลูกบอลน้ำระเบิดใส่นับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน
เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาดังขึ้น ลูกบอลน้ำหลากสีสันบนท้องฟ้าก็อันตรธานหายไป ตอนที่คุณอามีช่าบอกเลิกเรียน พวกโม่หลานต่างก็ยังรู้สึกติดลมกันอยู่เลย
“จบหลักสูตรวิชาการบิน! คืนนี้ตารางเรียนของพวกเธอจะได้รับการอัปเดต อย่าลืมตรวจสอบให้ดีล่ะ”
คุณอามีช่าเดินจากไปแล้ว
เหล่าแม่มดน้อยพูดขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ: “นี่จบหลักสูตรแล้วเหรอ? ไม่ใช่ว่าต้องเรียนหนึ่งสัปดาห์หรอกเหรอ?”
“เร็วเข้า ๆ! จัดการดูแลภาพลักษณ์ของตัวเองหน่อย พวกเรายังต้องไปบินเล่นบนเขาของสถาบันอีกนะ!” โม่หลานร่ายเวททำความสะอาดใส่ตัวเองไปพลาง ตะโกนบอกทุกคนไปพลาง:
“บินทะยานขึ้นไปยังลานหยกที่อยู่บนจุดสูงสุดของปราสาท มันต้องสนุกสุดเหวี่ยงแน่ ๆ เลย! ไม่แน่อาจจะได้เจอพวกน้องปีหนึ่งเลิกเรียนด้วยนะ!”
การบินขึ้นไปลานหยกจะสนุกสุดเหวี่ยงไหมพวกแม่มดน้อยไม่แน่ใจนักหรอก แต่การที่พวกเธอได้บินอยู่บนท้องฟ้า ในขณะที่พวกรุ่นน้องต้องเดินเท้าอยู่บนพื้นดินเนี่ย มันต้องเป็นอะไรที่สะใจสุด ๆ แน่นอน!