บทที่ 166 เตียงน้ำเวทมนตร์

“ลองดูสิคะ! ถึงตอนนั้นอาจจะต้องรบกวนอาจารย์ใหญ่อนุญาติให้การ์ดอ่านความจำเกี่ยวกับความรู้เรื่องเตียงน้ำเวทมนตร์สักหน่อย” โม่หลานกล่าว “จริงสิคะ อาจารย์ใหญ่คะ ความรู้สืบทอดเรื่องเตียงน้ำเวทมนตร์นี่ขายไหมคะ? หนูอยากซื้อค่ะ!”

โม่หลานยังคงนึกถึงเตียงน้ำที่เคยได้นอนแค่ไม่กี่นาทีในตอนนั้นอย่างไม่ลืมเลือน

“ขายสิ! จ่ายพลังเวทถาวร 500 มานาต่อหนึ่งชุด เรียนรู้ได้แค่ตัวเองเท่านั้น ห้ามถ่ายทอดให้คนอื่นเด็ดขาด” อามีช่ากล่าว

“500 มานา? พลังเวทถาวรเหรอคะ?” โม่หลานสูดหายใจเข้าลึก “จู่ ๆ หนูก็รู้สึกว่าไม่ได้อยากซื้อขนาดนั้นแล้วล่ะค่ะ!”

แม่มดระดับฝึกหัดคนหนึ่ง อย่างมากก็มีพลังเวทมนตร์เทียบเท่ากับพลังเวทแค่ 99 มานาเองนะ!

ความรู้สืบทอดเรื่องเตียงน้ำเวทมนตร์ชุดนี้ ไม่เท่ากับว่าต้องสูบพลังจากแม่มดระดับฝึกหัดถึงห้าคนก็ยังไม่พอหรอกเหรอ?

นี่มันจะแพงเกินไปแล้ว!

คัมภีร์แม่มดอัปเกรดไปจนถึงระดับสูงสุด บรรจุหนังสือได้เป็นล้านเล่ม ก็ยังใช้พลังเวทถาวรแค่ 105 มานาเองนะ!

“ของฉันมันแพงก็มีเหตุผลที่แพงนะเข้าใจไหม!”

อามีช่ากล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจ:

“นี่เป็นเวทมนตร์ที่สามารถเติบโตไปพร้อมกับเธอได้เลยนะ ซื้อก่อนได้ใช้ก่อน! ยิ่งฝึกนาน เตียงน้ำเวทมนตร์ก็ยิ่งร้ายกาจ ไม่มีข้อจำกัดเรื่องระดับขั้นหรอกนะ ขึ้นอยู่กับระดับการฝึกฝนของเธอล้วน ๆ

เตียงน้ำเวทมนตร์ขายดีมากในหมู่ยอดฝีมือระดับสูงสุดขึ้นไปเชียวนะ มันช่วยรักษาชีวิตได้เลย! ปกติมีแต่คนมาร้องขอให้ฉันขายให้ทั้งนั้นแหละ!

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แม่มดและจอมมนตรา ฉันขายตั้ง 1000 มานานะ แค่นี้ก็ยังมีคนอีกตั้งเยอะที่หาซื้อไม่ได้เลย!

พูดตามตรง ฉันไม่ได้กะจะพึ่งพามันในการสร้างการ์ดเพื่อหากำไรเป็นพลังเวทถาวรหรอก แค่ขายความรู้สืบทอดโดยตรงก็ทำกำไรเป็นพลังเวทได้ไม่น้อยแล้ว

ฉันแค่คิดอยากจะลองดูว่า จะสามารถหาพลังเวทแบบใช้ครั้งเดียวเพิ่มจากคนที่ไม่มีปัญญาซื้อเวทมนตร์บทนี้ได้หรือเปล่าแค่นั้นเอง!”

นี่มันเวทมนตร์สำคัญที่ทำให้เธอสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวย และมีความแข็งแกร่งพุ่งพรวดเลยนะจะบอกให้!

ถ้าไม่ใช่เพราะเงื่อนไขการเรียนรู้มันสูงเกินไป ต้องมีพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุน้ำระดับสูงสุดขึ้นไปล่ะก็ เวทมนตร์บทนี้จะต้องติดอันดับหนึ่งในสิบเวทมนตร์ต่างโลกที่ขายดีที่สุดในยุคนี้อย่างแน่นอน

พอโม่หลานได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกเหมือนมันไม่ได้แพงขนาดนั้นแล้ว

เมื่ออามีช่าเห็นเธอลังเล จึงพูดสมทบต่อ:

“เธอดูสิ เมื่อวานฉันเพิ่งจะเพิ่มขีดจำกัดการจัดเก็บเหรียญอัญมณีอะไรนั่นของเธอไป แถมยังเพิ่มขีดจำกัดการจัดเก็บการ์ดอีก ก็ใช้พลังเวทถาวรไปตั้ง 200 มานาแล้ว อนาคตอาจจะต้องเพิ่มอีกก็ได้ ฉันว่าไอ้ 500 มานานี้ ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องทำกำไรคืนกลับไปได้อยู่ดี แถมอาจจะได้มากกว่าด้วยซ้ำ

เตียงน้ำเวทมนตร์นี่ ยิ่งฝึกเร็วยิ่งได้ใช้เร็วนะ มันต้องใช้เวลาบ่มเพาะสั่งสมไปเรื่อย ๆ รอให้วันหน้าเธอมีพลังเวทเยอะขึ้นแล้วค่อยมาซื้อเรียน เวลาที่ผ่านไปมันก็เอาคืนมาไม่ได้แล้วล่ะ

ถ้ามีเตียงน้ำเวทมนตร์ พวกเวทมนตร์รักษาบทอื่นเธอก็ประหยัดเวลาไม่ต้องไปเรียนแล้ว”

“ก็ได้ค่ะ! งั้นหนูซื้อชุดหนึ่ง” นี่เป็นครั้งแรกที่โม่หลานโดนขายของกลับจนสำเร็จ

ไม่ใช่ว่าคุณอามีช่าพูดจาหว่านล้อมเก่งหรอกนะ แต่เป็นเพราะประสบการณ์การนอนเตียงน้ำในตอนนั้นมันน่าประทับใจจนยากจะลืมเลือน โม่หลานอยากได้มันมาครอบครองจริง ๆ

แต่ถึงจะมีเตียงน้ำเวทมนตร์แล้ว เวทมนตร์รักษาเธอก็ยังต้องเรียนอยู่ดี

ก็แหม ‘ลิขสิทธิ์’ ของเตียงน้ำเวทมนตร์เป็นของคุณอามีช่านี่นา เธอเรียนรู้แล้วก็ไม่สามารถเอาไปถ่ายทอดให้ใครมั่วซั่วได้ ยิ่งเอาไปสร้างเป็นการ์ดตามใจชอบไม่ได้เข้าไปใหญ่

แต่เวทมนตร์รักษานั้นไม่เป็นไร

ทันทีที่เซ็นสัญญา พลังเวทที่อุตส่าห์ทะลุสามพันมาได้อย่างยากลำบาก ก็ถูกผลาญไปอีกห้าร้อย เหลือแค่สองพันหกร้อยกว่ามานาแล้ว

โม่หลานได้รับม้วนคัมภีร์ความรู้ของเตียงน้ำเวทมนตร์มาหนึ่งชุด

“บนม้วนคัมภีร์นี้มีการประทับเวทอ่านเร็วและเวทจดจำเร็วเอาไว้ พอเธออ่านปุ๊บ ก็จะสามารถจดจำความรู้สืบทอดของเตียงน้ำเวทมนตร์ฝังลงไปในสมองได้ทันที

แต่หลังจากอ่านจบอาจจะมีอาการปวดหัวนิดหน่อย ถ้าไม่ได้ใช้ม้วนคัมภีร์จดจำเร็วติดต่อกันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

แค่ม้วนคัมภีร์นี่อย่างเดียว ก็มีมูลค่าถึง 1 เหรียญทองคำแดงแล้วนะ!

เป็นไง คุ้มใช่ไหมล่ะ!” อามีช่ากล่าว

“คุ้มค่ะ...” โม่หลานตอบแบบปากไม่ตรงกับใจ พลางฉีกม้วนคัมภีร์ออกแล้วเริ่มอ่าน

เธอรู้สึกเพียงแค่ว่ามีความรู้กองโตวูบผ่านหน้าไป ก่อนจะถูกยัดทะลักเข้ามาในสมองของเธออย่างป่าเถื่อน

ทว่าหยดน้ำเดือดที่ตกลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ย่อมไม่สามารถสร้างคลื่นน้ำใด ๆ ได้หรอก

ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ในมือถูกทำลายลงหลังจากอ่านจบแล้ว โดยที่เธอไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ เลยสักนิด

เธอรีบค้นดูความรู้เวทมนตร์ที่เพิ่งปรากฏขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็: “ฝึกฝนจนกลายเป็นเบาะรองนั่งน้ำต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีเลยเหรอคะ? เตียงน้ำขนาดเล็กสำหรับนอนคนเดียวต้องใช้อย่างน้อยห้าปี? ยิ่งระดับสูงก็ยิ่งช้างั้นเหรอ?”

“อื้ม! เธอมีพลังเวทเยอะ ถ้าขยันฝึกฝนหน่อยก็อาจจะเร็วขึ้นก็ได้นะ” อามีช่ากล่าว “ฉันไม่ได้หลอกเธอใช่ไหมล่ะ! เรียนรู้ก่อนก็ได้ใช้ก่อน!”

โม่หลาน: “...”

เดิมทีเธอคิดว่าพอเรียนรู้แล้วก็จะได้นอนบนเตียงน้ำแสนสบายทันทีเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่า... น้ำแต่ละหยดในเตียงน้ำเวทมนตร์นี้ จะต้องใช้วิธีการและขั้นตอนเฉพาะในการควบแน่นออกมา ต้องค่อย ๆ บ่มเพาะเตียงน้ำขึ้นมาทีละนิดทีละหน่อย

นี่มันเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนและเวลาอย่างมากจริง ๆ ยุ่งยากเกินไปแล้ว!

ต่อให้เธอจะมีพลังเวทเยอะ ก็เจียดเวลามาฝึกฝนเจ้านี่ไม่ได้มากหรอกนะ เธอยังต้องไปเรียนเวทมนตร์บทอื่นอีก!

แต่ที่อามีช่าพูดก็ถูก เวทมนตร์บทนี้จัดอยู่ในประเภทเรียนรู้ก่อนได้เปรียบ ถึงแม้จะต้องใช้เวลาสั่งสมนานมาก แต่ผลลัพธ์ของมันก็คุ้มค่ากับความเหนื่อยยากเหล่านี้

ไม่ว่าจะถูกพิษ ได้รับบาดเจ็บ เหนื่อยล้า ง่วงนอน หรือพลังเวทหมดเกลี้ยง แค่ลงไปนอนบนเตียงน้ำก็สามารถจัดการได้หมด

มีเพียงสภาวะผิดปกติเฉพาะเจาะจงบางอย่างเท่านั้นที่ลบล้างไม่ได้ อย่างเช่นอาการวิงเวียนจากการเสียงของดอกกระดิ่งลมกรีดร้อง

ในคัมภีร์สืบทอดบอกไว้ว่า สิ่งที่เวทมนตร์รักษาทั่วไปรักษาได้ เตียงน้ำก็ย่อมรักษาได้เช่นกัน เพียงแต่ความเร็วอาจจะช้ากว่าสักหน่อย

ส่วนสิ่งที่เวทมนตร์รักษาทั่วไปรักษาไม่ได้ ในหลาย ๆ ครั้งเตียงน้ำก็สามารถรักษาได้

โม่หลานชอบสรรพคุณของเตียงน้ำเวทมนตร์นี้มาก มันเป็นเวทมนตร์สายสนับสนุนที่ใช้งานได้ดีเยี่ยมจริง ๆ

แต่ห้าร้อยมานานั่นก็ยังทำให้เธอเจ็บปวดใจอยู่ดี ได้แต่ลอบเตือนตัวเองในใจว่าเดี๋ยวอย่าปล่อยให้ความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำจนเผลอปากถามสุ่มสี่สุ่มห้าอีกล่ะ ขืนซื้อแบบนี้ต่อไปเธอรับไม่ไหวแน่!

อย่าปล่อยให้กำไรที่หามาได้เมื่อวาน ต้องไปตกอยู่ในกระเป๋าของคุณอามีช่าจนหมดสิ!

โม่หลานก้มหน้าก้มตาสร้างการ์ดต่อ

“เสร็จแล้วค่ะ {การ์ดเวทมนตร์ – เตียงน้ำเวทมนตร์ระดับฝึกหัด (กึ่งสำเร็จรูป)} อาจารย์ใหญ่คะ ท่านลองเอามันไปแปะไว้ที่หน้าผาก แล้วถ่ายเทพลังเวทเข้าไป ดูสิคะว่าจะสามารถเติมเต็มมันได้ไหม?”

นี่คือการ์ดเตียงน้ำที่เมื่อใช้งานแล้ว จะเสกเตียงน้ำสำหรับนอนคนเดียวที่มีความกว้างหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตร และยาวสองเมตรออกมา โดยจะคงอยู่ได้นานหนึ่งชั่วโมง

พันธสัญญาที่ห้ามไม่ให้แอบถ่ายทอดเตียงน้ำเวทมนตร์ในรูปแบบใด ๆ หรือนำไปใช้กับผู้อื่นเพื่อหากำไรเป็นการส่วนตัวนั้น ถึงขั้นจำกัดฟังก์ชันการสร้างการ์ดของคัมภีร์การ์ดเอาไว้ด้วย

เธอไม่สามารถใช้คัมภีร์การ์ดสร้างการ์ดเตียงน้ำเวทมนตร์ที่มีความรู้ครบถ้วนออกมาได้ ต้องให้คุณอามีช่าเป็นคนเติมเต็มความรู้ให้เท่านั้น

“ได้สิ!” อามีช่าทำตาม และก็สำเร็จจริง ๆ ด้วย “เมื่อกี้ ฉันรู้สึกเหมือนได้เรียนรู้เวทมนตร์เตียงน้ำใหม่อีกรอบเลย นี่คือเตียงน้ำแบบชั่วคราวเหรอ?”

“ใช่ค่ะ! ถูกกว่าแบบถาวรตั้งเยอะ การ์ดใบนี้มีต้นทุนเป็นพลังเวทแบบใช้ครั้งเดียวแค่ 20 มานาเองค่ะ” โม่หลานยังคงอาลัยอาวรณ์ 500 มานาของตัวเองอยู่

“แต่มันมีแค่ระดับฝึกหัดเองนี่นา! เธอเป็นจอมมนตราระดับสูงแล้วนะ อีกไม่นานก็คงทะลุไประดับสูงสุดแล้วล่ะมั้ง เรียนรู้เอาไว้เองน่าจะสะดวกกว่านะ พอถึงระดับสูงสุดแล้วก็ยังสามารถใช้ต่อไปได้ด้วย”

อามีช่ากล่าว “โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพวกอาการบาดเจ็บแปลกประหลาดจากต่างโลก ถึงเวลานั้นเธอจะรู้สึกโชคดีที่ได้เรียนเวทมนตร์บทนี้ไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ”

โม่หลานพยักหน้ารับ คงทำได้แค่ปลอบใจตัวเองแบบนี้แหละ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาดูเวทมนตร์ต่างโลกอันเป็นท่าไม้ตายสุดท้ายของฉันกันเถอะ——วิชาชักนำอัสนี!” อามีช่ากล่าว