บทที่ 18.ใช้ยันต์สังหารทันทีขั้นต้น

"อวี่เอ๋อร์ เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?" มองดูแววตาของบุตรชายตนเองที่แฝงด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนสิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินไม่รู้ตัวก็ยืนยันซ้ำอีกครั้ง!

"ใช่ ข้ามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์!" ลู่อวี่พยักหน้าอย่างจริงจัง

"เมื่อเป็นเช่นนั้นพ่อก็มีแต่ต้องเชื่อเจ้าแล้ว" ลู่เฉินตบบ่าของลู่อวี่เบาๆ: "ต้องระวังตัวให้ดีต้องมีชีวิตรอดให้ได้!"

"ขอรับวางใจเถิดคราวนี้แม้จะเป็นศึกเดิมพันชีวิตก็ต้องเป็นข้าที่อยู่รอดได้อย่างแน่นอน!" ลู่อวี่ยืนยันอย่างมั่นใจ

ศึกเดิมพันชีวิต! แพ้ชนะแล้วยังชี้ชะตาชีวิตด้วย!

บนเวทีประลองฝีมือลู่อวี่และลู่เหยียนยืนประจันหน้ากัน

"ลู่อวี่ วันเดียวกันของปีหน้าจะเป็นวันครบรอบการตายของเจ้า!" ลู่เหยียนเรียกหอกยาวอันคมกริบออกมาทันทีกลิ่นอายพลังขอบเขตหลอมปราณขั้นเจ็ดก็พวยพุ่งออกมาโดยตรง

"ขอโทษทีนะคำนี้ข้าควรจะส่งคืนให้เจ้าต่างหาก!" ลู่อวี่ยิ้มอย่างเรียบเฉย

"พวกเจ้าทั้งสองคนพร้อมแล้วหรือยัง?" ผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่ดูแลการแข่งขันก็รีบถามขึ้น

"แน่นอน!" ลู่เหยียนหัวเราะเย็นชาในแววตานั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารแล้ว

ราวกับว่าเขาได้เห็นภาพที่ลู่อวี่ตรงหน้าถูกหอกของตนแทงทะลุร่างกายแล้ว!

"พร้อมได้เลย!" ลู่อวี่พยักหน้าช้าๆ

"ดีมากงั้นพวกเจ้าสามารถเริ่มศึกเดิมพันชีวิตได้แล้ว" ผู้อาวุโสประกาศอย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้อาวุโสคนนี้ประกาศออกคำสั่ง

"ลู่อวี่ไปตายได้เลย" ลู่เหยียนก็รีบขับเคลื่อนพลังปราณในร่างกายทันทีหอกยาวในมือยังเปล่งแสงเยือกเย็นสีน้ำเงินออกมาด้วยแล้วพุ่งตรงแทงไปที่ลู่อวี่อย่างดุเดือด

"ช้าไปมาก!" ลู่อวี่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าพยักหน้าช้าๆ

วินาทีถัดมา

ลู่อวี่ชี้นิ้วดั่งกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง: "กระบี่มา!"

ในชั่วพริบตากระบี่ไผ่อัสนีทองก็รวมตัวก่อร่างขึ้นมาโดยตรง

วืด!

ภายใต้การควบคุมของลู่อวี่กระบี่ไผ่อัสนีทองพุ่งออกไปโดยตรง

ตูม!

กระบี่ไผ่อัสนีทองปะทะกับหอกยาวของลู่เหยียน

เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น

ตูม!

หอกนั้นก็แตกสลายออกมาโดยตรง

"เป็นไปได้อย่างไร!" สีหน้าของลู่เหยียนเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง!

ครื่น!

และก็ในขณะที่เขาตั้งตัวไม่ติดนั่นเอง

กระบี่ไผ่อัสนีทองก็แทงทะลุร่างกายของเขาโดยตรง

อั่ก!

เลือดสดพุ่งออกมาทันที

ทั้งคนยังล้มคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรงมองดูรูโหว่นองเลือดที่หน้าอกตนเองในแววตานั้นก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัวในทันที

ชีวิตกำลังจะดับสูญไปอย่างรวดเร็ว

"สวรรค์! กระบวนท่าเดียวเพียงแค่กระบวนท่าเดียวเท่านั้นลู่เหยียนในขอบเขตหลอมปราณขั้นเจ็ดก็ถึงขั้นใกล้ตายแล้ว"

"เหลือเชื่อมากเขาเป็นแค่คนไร้ค่าขอบเขตหลอมปราณขั้นสามจริงๆหรือ?"

"พลังที่ระเบิดออกมานั้นสูงกว่าขอบเขตหลอมปราณขั้นเจ็ดอย่างแน่นอน"

"นี่มันบดขยี้กันอย่างสมบูรณ์จริงๆ!"

"ใช่เลย!"

ผลลัพธ์เช่นนี้คงไม่มีใครคาดเดาไว้เลย

"ท่านปู่ช่วยหลานด้วย!" ลู่เหยียนที่ใกล้จะตายรีบมองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่ลู่เส้าฮุยเพื่อขอความช่วยเหลือทันที

เห็นได้ชัดว่าลู่เส้าฮุยกำลังจะยื่นมือเข้าช่วย

ลู่เฉินก็ขวางหน้าไว้โดยตรงแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย: "ลู่เส้าฮุยนี่คือศึกเดิมพันชีวิตคนอื่นไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้!"

"ถอยออกไป!" ลู่เส้าฮุยกล่าวเย็นชา

"เจ้าจะทำลายกฎเกณฑ์หรือ?" ลู่เฉินปลดปล่อยกลิ่นอายพลังบ่มเพาะขอบเขตก่อแก่นพลังขั้นสมบูรณ์ของตนออกมาโดยตรง: "ถ้าหากตอนนี้ที่ขอความช่วยเหลือเป็นบุตรชายของข้าเกรงว่าเจ้าก็คงไม่ยอมให้ข้าไปช่วยเหมือนกันใช่ไหม!"

"ลู่เฉินอย่าคิดว่าแค่เจ้าคนเดียวที่เป็นขอบเขตก่อแก่นพลังขั้นสมบูรณ์!" ลู่เส้าฮุยยิ่งระเบิดกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมาแม้กระทั่งยังเหนือกว่าลู่เฉินด้วยซ้ำ!

ตูม!

เขาออกหมัดออกไปหนึ่งหมัด!

ลู่เฉินเห็นดังนั้นก็ออกหมัดรับโดยตรง

เสียงระเบิดดังสนั่น

ในที่สุด

ลู่เฉินก็ถูกสะบัดถอยออกไปหลายก้าวโดยตรง

ชั่วขณะนี้

สีหน้าของลู่เฉินกลายเป็นจริงจังขึ้นมา: "กลิ่นอายชั่วร้ายนี้เจ้าฝึกเคล็ดวิชาชั่วร้ายมาแล้วหรือ!"

"ถึงจะเป็นเคล็ดวิชาชั่วร้ายก็ตามทีแล้วจะเป็นอะไรไปขอแค่แข็งแกร่งขึ้นได้ก็พอวันนี้ข้าจะช่วยหลานชายไว้ให้ได้และต่อจากนี้ตระกูลลู่จะให้ข้าเป็นประมุขตระกูลคนใหม่!" ลู่เส้าฮุยกล่าวดุร้ายทั้งคนก็ก้าวขึ้นไปบนเวทีประลองฝีมืออย่างรวดเร็ว!

แล้วหยิบโอสถสีแดงออกมาหนึ่งเม็ดป้อนเข้าปากของลู่เหยียนโดยตรง

เมื่อโอสถเม็ดนั้นเข้าสู่ร่างกายก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบาดแผลบนร่างของลู่เหยียนกำลังหายเป็นปกติด้วยความเร็วที่ตาเห็นได้

คิดดูแล้วโอสถนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

"ท่านปู่" ลู่เหยียนอ่อนแรงมองไปที่ปู่ของตนเขาก็รับรู้ได้เองว่าชีวิตของตนรอดแล้ว: "ท่านปู่ช่วยหลานฆ่าลู่อวี่คนนี้ด้วย!"

"วางใจเถอะปู่จะแก้แค้นให้เจ้า!" ลู่เส้าฮุยสัญญา

ในตอนนั้น

ลู่เฉินก็รีบมาปกป้องอยู่หน้าลู่อวี่ทันที

"ลู่เส้าฮุยฝึกวิชามารขัดต่อกฏของบรรพบุรุษของตระกูลลู่บรรดาผู้อาวุโสทุกท่านโปรดร่วมมือกันจัดการเขาด้วย!" ลู่เฉินเอ่ยสั่งการ

สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินประหลาดใจคือผู้อาวุโสที่ฟังคำสั่งของตนมีแค่สี่คนเท่านั้น

ส่วนผู้อาวุโสอีกหลายคนกลับไปยืนเคียงข้างลู่เส้าฮุย!

ที่จริงตั้งแต่ต้นลู่เฉินก็รู้ดีอยู่แล้วตระกูลลู่ทั้งหมดแตกออกเป็นสองฝักสองฝ่ายแล้ว

"ลู่เฉินข้าบอกแล้วว่าข้าต่างหากที่ควรเป็นประมุขตระกูลลู่ตัวจริง!" ลู่เส้าฮุยหัวเราะ: "และตอนนี้เจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแล้วจงลงจากตำแหน่งประมุขตระกูลลงมาโดยดีพร้อมกับทำลายพลังบ่มเพาะของตนเองข้าสามารถรับประกันได้ว่าจะให้พ่อลูกทั้งสองมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้!"

ชั่วขณะนี้สีหน้าของลู่เฉินจริงจังอย่างยิ่ง

สถานการณ์ตอนนี้คงจะมีแต่ต้องสู้กันจนตัวตาย

เมื่อกี้เพิ่งประทะกับลู่เส้าฮุยอย่างง่ายๆแล้ว

ทั้งสองคนล้วนอยู่ในขอบเขตก่อแก่นพลังขั้นสมบูรณ์แต่พลังที่ลู่เส้าฮุยระเบิดออกมานั้นเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด!

เคล็ดวิชามารนี้เป็นสิ่งที่ร้ายกาจอย่างมากจริงๆ

สามารถทะลวงระดับพลังได้อย่างรวดเร็วมีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิม

แต่ที่เรียกว่าเคล็ดวิชามารนั้นก็เพราะในขณะที่ได้รับพลัง ตัวเองก็จะต้องจ่ายราคาที่หนักอย่างสุดขีดเช่นกัน......

"วาจาแสนจะโอ้อวด!" ลู่อวี่เอ่ยขึ้นเบาๆมองไปที่ลู่เส้าฮุยอย่างสงบ: "มีข้าอยู่เจ้าจะพลิกฟ้าคว่ำดินก็ไม่ได้!"

"เจ้าคิดว่าตอนนี้ช่วยชีวิตหลานชายเจ้าไว้ได้แล้วหรือ?"

"โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าชีวิตของเขาอยู่ในกำมือของข้าตั้งนานแล้ว!"

"ระเบิด!" ลู่อวี่ดีดนิ้วมือออกไปโดยตรง

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้น!

ภายในร่างของลู่เหยียนสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ขจัดมารก็ระเบิดจุดชนวนขึ้นมาโดยตรง

ทั้งคนก็ระเบิดออกมาโดยตรงเลือดเนื้อกระเซ็นเกลื่อนพื้น

"ไม่ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้เจ้าใช้วิธีการอะไรกัน!" ลู่เส้าฮุยกลายเป็นโกรธแค้นอย่างสุดขีดในชั่วพริบตากลิ่นอายชั่วร้ายก็ระเบิดออกจากทั้งร่างด้วย

ดวงตาทั้งสองข้างยังจ้องตรงมาที่ลู่อวี่อย่างไม่ยอมละสายตาราวกับต้องการจะสับลู่อวี่ให้แหลกเป็นชิ้นๆ

"พูดมากน่าเบื่อจริงๆ!" ลู่อวี่เอ่ยขึ้นเบา ๆ

ในใจก็กล่าวขึ้นมาเสียงเดียวว่า: "ใช้ยันต์สังหารทันทีขั้นต้น เป้าหมาย ลู่เส้าฮุย!"

【รับคำสั่งแล้ว ครบเงื่อนไข เริ่มใช้ยันต์สังหารทันทีขั้นต้น!】

ในชั่วครู่นั้น

ลู่เส้าฮุยก็รับรู้ได้ถึงพลังอันไร้เทียมทานร่างกายทั้งหมดของเขาเริ่มกลายเป็นทราย

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนถลึงตากว้างออกมา

ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไม่......" ลู่เส้าฮุยมองดูมือทั้งสองข้างของตนที่กลายเป็นทรายร่วงหล่นลงพื้นสีหน้าทั้งหมดซีดเผือดอย่างสุดขีด

เขายิ่งไม่เข้าใจว่าตนเองเป็นอะไร

เคล็ดวิชาที่ตนฝึกอยู่ก็ไม่มีผลข้างเคียงเช่นนี้!