บทที่ 9 ผลปีศาจ

บทที่ 9 ผลปีศาจ

สัตว์ประหลาดงั้นรึ?

เขาไม่ใช่สัตว์ประหลาดสักหน่อย

เขาไม่ใช่แม้แต่ยอดนักดาบด้วยซ้ำ ยอดนักดาบตัวจริงสามารถผ่าเรือทั้งลำให้ขาดครึ่งได้อย่างง่ายดายด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว แต่การโจมตีสุดแรงของเขาทำได้แค่เจาะรูเรือเท่านั้น

อย่างมากเขาก็เป็นแค่นักสู้ที่มีฝีมือคนหนึ่งในเวสต์บลู

แค่พอจะทำให้พวกชาวบ้านที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่พวกนี้ตกใจได้เท่านั้น

เอียนมองขวานในมือ แล้วปัดฝุ่นออกจากมือ

ในขณะนั้นเอง ชาวบ้านก็เริ่มรู้ตัวและตระหนักได้ว่าพวกโจรสลัดถูกไล่ไปแล้ว... ไม่สิ ต้องพูดว่าพวกโจรสลัดถูกเอียนกำจัดจนสิ้นซากต่างหาก พวกเขาต่างโห่ร้องด้วยความยินดีและตะโกนเรียกชื่อเอียน

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน พร้อมด้วยหลานสาวของเขา เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าสำนึกผิด น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะพูดว่า “เอียน...”

“ที่เหลือฝากปู่จัดการด้วยแล้วกัน”

เอียนตัดบทเสียงเรียบ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ชั้นกับโรบินจะกลับบ้านก่อน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ปล่อยเป็นหน้าที่ชั้นเอง!”

ได้ยินคำพูดของเอียน ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็เข้าใจทันที เขามองเอียนด้วยความซาบซึ้ง แต่ก็ยังมิวายขยิบตาให้ “ไม่ต้องห่วง ชั้นจัดการเอง แกกับโรบินกลับบ้านไปก่อนเถอะ เมื่อกี้ชั้นเห็นถังไม้ที่แกซื้อมาแล้ว คิดว่ามันใหญ่พอให้คนสองคนลงไปแช่ด้วยกันได้สบาย ๆ เลยล่ะ”

“...”

ไม่รู้สิ ชั้นยังไม่ได้ลองเลย!

เอียนหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเตือนอีกครั้ง “ชั้นมั่นใจว่าน่าจะมีโจรสลัดลอยมาติดฝั่งเยอะแยะ อย่าเที่ยวไปช่วยใครซี้ซั้วล่ะ”

ไม่รอคำสัญญาจากผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน เขาขยี้ผมเดลล่า แล้วเดินไปหาโรบินที่ยืนเหม่ออยู่ด้วยเหตุผลบางอย่าง “กลับบ้านกันเถอะ!”

“ค่ะ ที่รัก”

ได้ยินเสียงเอียน โรบินก็ได้สติ ดูเหมือนเธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายความลังเลก็เลือนหายไป

เธอจับมือเอียน ทำสีหน้ายั่วยวนมีเสน่ห์ แล้วพูดว่า “ได้ยินแล้วค่ะ กลับบ้านเร็วขนาดนี้ วางแผนจะไปลองถังอาบน้ำใหม่ด้วยกันเหรอคะ?”

แต่น้ำเสียงและสีหน้าที่แตกต่างจากท่าทีอ่อนโยนสง่างามเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ทำให้เอียนขมวดคิ้วมองเธอ

สายตานั้นทำให้โรบินตกใจเช่นกัน เธอมองเอียนด้วยความงุนงง “ที่รัก เป็นอะไรไปคะ?”

“ไม่มีอะไร”

เอียนดึงสติกลับมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า โดยไม่พูดอะไรอีก เขาจูงมือโรบินเดินกลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน โรบินก็เริ่มจัดข้าวของที่ซื้อมาวันนี้อย่างมีความสุข ราวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

ใช่แล้ว พวกเขาเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน ข้าวของก็ถูกส่งมาถึงทันที เห็นได้ชัดว่ารอจังหวะให้พวกเขากลับมาก่อนค่อยมาส่ง

เขาคงทำบอสริคกลัวหัวหดด้วยการต่อสู้เมื่อกี้นี้แน่ ๆ

เอียนมองดูโรบินฮัมเพลงขณะจัดของเสร็จและเริ่มเตรียมอาหารเย็น

ดูเหมือนโรบินจะลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปแล้วเช่นกัน เธอกลับมามีท่าทางเหมือนคู่หมั้นที่กำลังง่วนกับการทำอาหารอีกครั้ง

เธอสวมผ้ากันเปื้อนและเตรียมจัดการกับเสือที่เขาล่ามาเมื่อตอนเที่ยง

เห็นได้ชัดว่าเธอพร้อมจะจัดเต็ม เพราะซื้อเครื่องปรุงมาเยอะขนาดนี้

“เอียน”

ตอนนั้นเอง เสียงของผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็ดังมาจากหน้าประตู

เอียนและโรบินหันไปมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมถือกล่องใบหนึ่ง

หลังจากเข้ามาในบ้าน ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินยังแอบมองซ้ายมองขวาไปข้างนอกด้วย

พอเห็นว่าไม่มีใครตามมา เขาก็รีบปิดประตูทันที

โรบิน: “...?”

เอียน: “...?”

ฉากนี้ทำเอาเอียนและโรบินงงเป็นไก่ตาแตก

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินทำอะไรของเขาน่ะ?

ลับๆ ล่อๆ พิกล

แต่ก่อนที่เอียนจะได้พูดอะไร ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินก็นั่งลงตรงข้ามเอียน แล้วยื่นกล่องที่ชื้นเล็กน้อยออกมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “เอียน ของดี ของดี!”

“ของดีอะไร?”

เอียนมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินอย่างสงสัย “อย่าบอกนะว่าปู่ไปเจอสมบัติของกลุ่มโจรสลัดหมียักษ์เข้า”

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเรียบเฉย แถมยังจิบชาร้อนที่โรบินรินให้ก่อนจะถามว่า “ว่ามาสิ ได้มากี่เบรี?”

“เบรีอะไรล่ะ? ไม่ใช่เงิน!”

“งั้นก็สมบัติเหรอ? ทอง ไข่มุก หรืออัญมณี?”

“ไม่ใช่ของพวกนั้นด้วย นี่มันสมบัติ ใช่ ใช่แล้ว...”

แต่ในขณะที่มาร์ตินทำหน้าตื่นเต้นกำลังจะอธิบายว่ามันคืออะไร เขาก็ดูเหมือนจะหาคำพูดไม่ถูก

สุดท้ายเขาก็ตบต้นขาฉาดแล้วพูดว่า “ไอ้ริคนักต้มตุ๋นนั่นเผลอหลุดปากบอกว่าเป็นสมบัติลับจากท้องทะเล แถมยังเสนอราคาให้สิบล้านเบรี ชั้นไม่กล้าขาย ก็เลยเอามันมาให้แกโดยตรง ให้ไอ้สารเลวริคมันเจ็บใจเล่น”

“...?!”

สมบัติลับจากท้องทะเล?

ได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้านมาร์ติน ใบหน้าของเอียนก็นิ่งค้าง เขาเหมือนจะเดาได้แล้วว่ามันคืออะไร จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย “ผล... ปีศาจ?”

“ใช่ นั่นแหละ! ชั้นรู้ว่าแกต้องรู้จัก!”

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดพลางเปิดกล่องที่ยังเปียกน้ำทะเล แล้วพูดอย่างลำพองใจว่า “เหอะ ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดนั่นคิดจะหลอกชั้นงั้นเรอะ? ของสิ่งนี้ต้องมีค่ามากกว่า 10 ล้านเบรีแน่นอน”

“มันมีค่ามากกว่า 10 ล้านเบรีจริง ๆ นั่นแหละ”

เอียนพยักหน้า แล้วมองกล่องที่ใส่ผลปีศาจด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ผลปีศาจไม่ว่าผลไหน อย่างน้อยที่สุดก็ขายได้ร้อยล้านเบรี”

“ร้อยล้านเบรี?! ยะ-เยอะขนาดนั้นเลยเรอะ?!”

ได้ยินคำพูดของเอียน ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินถึงกับอึ้งไปเลย เขาจ้องมองผลไม้รูปร่างประหลาดในกล่องตาโตแล้วพูดว่า “ไอ้ของเล็ก ๆ นี่มีค่าขนาดนี้เลยเหรอ?”

จากนั้นเขาก็ตบโต๊ะดังปังแล้วพูดอย่างสะใจ “ไอ้หน้าเลือดนั่นเสนอราคาแค่สิบล้านเบรี แล้วบอกว่ามันไม่มีค่า โชคดีที่ชั้นได้ยินตอนมันพูดเรื่องสมบัติลับ”

“...”

เอียนเหลือบมองผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินที่กำลังสาปแช่งพ่อค้าหน้าเลือด แล้วหยิบผลปีศาจสีเขียวอ่อนในกล่องขึ้นมา

ผลปีศาจทุกผล แม้แต่ผลที่มีความสามารถไร้ประโยชน์ ก็ยังขายได้เป็นร้อยล้านเบรี

นี่มันผลปีศาจอะไรกันนะ?

สายโรเกีย? พารามีเซีย? หรือว่าโซออน?

จะว่าไป เขาเคยคิดจะหาผลปีศาจสักผลเหมือนกัน ตอนที่การประมูลผลโกโร โกโร ที่หมู่เกาะชาบอนดีสั่นสะเทือนไปทั่วท้องทะเล เขาถึงกับลางานไปดูเผื่อว่าจะฉวยโอกาสท่ามกลางความวุ่นวายได้บ้าง

แต่... เขาคว้าน้ำเหลว สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่สาขาที่ 315 อย่างผิดหวัง เพื่อรอวันปลดประจำการ

เอียนสลัดความรู้สึกสับสนทิ้งไป แล้วจ้องมองผลปีศาจในมือต่อ “นี่มันผลปีศาจอะไรกัน?”

น่าเสียดาย แม้จะอยู่ในกองทัพเรือมาหลายปี แต่เขาก็ไม่เคยศึกษาสารานุกรมผลปีศาจอย่างละเอียด เขาจำได้แค่รูปร่างของผลปีศาจไม่กี่ชนิดเท่านั้น

เขาแอบชำเลืองมองโรบิน

หลังจากความประหลาดใจในตอนแรก ความอยากรู้อยากเห็นของโรบินก็จางหายไป และเธอก็กลับไปง่วนกับการทำอาหารต่อ

เอียนส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาเก็บผลไม้กลับลงกล่องแล้วดันไปตรงหน้าผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินแทน

ทว่า...

“หือ? ทำไมตอนนี้มันไม่เรืองแสงแล้วล่ะ? ตอนชั้นหยิบออกมาทีแรก มันเรืองแสงชัด ๆ เลยนะ”

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินมองดูผลไม้สีเขียว

หลังจากพูดจบ เขาก็มองเอียนอย่างงุนงง “แกคืนให้ชั้นทำไม?”

“...?”

เรืองแสง?

เรืองแสงอะไร?

หรือว่าจะเป็นผลปีศาจสายโรเกีย?

ผลพิกะ พิกะ (ผลแสงสว่าง) เหรอ?

ไม่สิ ผลนั้นมีคนกินไปแล้วนี่นา

“ของมีค่าขนาดนี้ รีบเก็บไว้สิ มันเป็นของแก ชั้นแค่เอามาให้”

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินดันกล่องกลับมา แม้เงิน 100 ล้านเบรีจะเย้ายวนใจ แต่เขาก็ยังรู้สถานะตัวเองดี

มองดูเอียนที่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง เขาพูดอย่างจริงจังว่า “ถ้าแกไม่จัดการพวกโจรสลัดนั่น พวกเราคงจบเห่กันหมดแล้ว เพราะงั้นเก็บมันไว้เถอะ! ไม่ต้องห่วง ชั้นจะกำชับไม่ให้ใครปากโป้งเรื่องนี้เด็ดขาด”

สมบัติล้ำค่าขนาดนี้ ขืนข่าวรั่วออกไป หายนะคงมาเยือนพวกเขาแน่

“แล้วทุกคนก็ได้ประโยชน์กันถ้วนหน้า เดาว่าพอเห็นฝีมือแกแล้ว ไอ้หน้าเลือดนั่นคงไม่กล้ากดราคาอีก แถมยังเพิ่มราคาให้ตั้ง 10% แน่ะ”

ผู้ใหญ่บ้านมาร์ตินพูดพลางขยิบตา “แกกล้าดียังไงมาหลอกพวกเรา? ชั้นกับคนอื่น ๆ นึกว่าแกถูกส่งตัวกลับมาเพราะฝีมือไม่ถึงซะอีก แต่นายทหารคนนั้นบอกว่าแกเลือกที่จะออกมาเอง อ้อ พูดถึงทหารเรือ...”

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาตบต้นขาฉาดใหญ่ “เกือบลืมไปเลย! ทหารเรือมากันแล้ว! เร็ว เข้า ตามชั้นมา! ทหารเรือยศนาวาเอกกำลังตามหาแกอยู่!”

ทันทีที่พูดจบ...

ก่อนที่เอียนจะทันลุกขึ้น...

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องหรอก ชั้นมาเองแล้ว!”

เสียงหัวเราะร่าดังมาจากหน้าประตู “เอียน! ได้ข่าวว่ามีเมียแล้วเหรอ? ไอ้เพื่อนยาก ไม่เชิญพวกเราไปงานแต่งงานเลยนะ มาเร็ว รีบจัดงานเลี้ยงฉลอง เราต้องฉลองงานแต่งงานของนายให้ยิ่งใหญ่!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═